-

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلَالٍ عَنْ يَحْيَى عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا يُحَدِّثُ أَنَّهُ قَالَمَكَثْتُ سَنَةً أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنْ آيَةٍ فَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَسْأَلَهُ هَيْبَةً لَهُ حَتَّى خَرَجَ حَاجًّا فَخَرَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا رَجَعْنَا وَكُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ إِلَى الْأَرَاكِ لِحَاجَةٍ لَهُ قَالَ فَوَقَفْتُ لَهُ حَتَّى فَرَغَ ثُمَّ سِرْتُ مَعَهُ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ اللَّتَانِ تَظَاهَرَتَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَزْوَاجِهِ فَقَالَ تِلْكَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ قَالَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لَأُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْ هَذَا مُنْذُ سَنَةٍ فَمَا أَسْتَطِيعُ هَيْبَةً لَكَ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ مَا ظَنَنْتَ أَنَّ عِنْدِي مِنْ عِلْمٍ فَاسْأَلْنِي فَإِنْ كَانَ لِي عِلْمٌ خَبَّرْتُكَ بِهِ قَالَ ثُمَّ قَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ إِنْ كُنَّا فِي الْجَاهِلِيَّةِ مَا نَعُدُّ لِلنِّسَاءِ أَمْرًا حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِنَّ مَا أَنْزَلَ وَقَسَمَ لَهُنَّ مَا قَسَمَ قَالَ فَبَيْنَا أَنَا فِي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إِذْ قَالَتْ امْرَأَتِي لَوْ صَنَعْتَ كَذَا وَكَذَا قَالَ فَقُلْتُ لَهَا مَا لَكَ وَلِمَا هَا هُنَا وَفِيمَ تَكَلُّفُكِ فِي أَمْرٍ أُرِيدُهُ فَقَالَتْ لِي عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ مَا تُرِيدُ أَنْ تُرَاجَعَ أَنْتَ وَإِنَّ ابْنَتَكَ لَتُرَاجِعُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ فَقَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ مَكَانَهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ فَقَالَ لَهَا يَا بُنَيَّةُ إِنَّكِ لَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ فَقَالَتْ حَفْصَةُ وَاللَّهِ إِنَّا لَنُرَاجِعُهُ فَقُلْتُ تَعْلَمِينَ أَنِّي أُحَذِّرُكِ عُقُوبَةَ اللَّهِ وَغَضَبَ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا بُنَيَّةُ لَا يَغُرَّنَّكِ هَذِهِ الَّتِي أَعْجَبَهَا حُسْنُهَا حُبُّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِيَّاهَا يُرِيدُ عَائِشَةَ قَالَ ثُمَّ خَرَجْتُ حَتَّى دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ لِقَرَابَتِي مِنْهَا فَكَلَّمْتُهَا فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ دَخَلْتَ فِي كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى تَبْتَغِيَ أَنْ تَدْخُلَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَزْوَاجِهِ فَأَخَذَتْنِي وَاللَّهِ أَخْذًا كَسَرَتْنِي عَنْ بَعْضِ مَا كُنْتُ أَجِدُ فَخَرَجْتُ مِنْ عِنْدِهَا وَكَانَ لِي صَاحِبٌ مِنْ الْأَنْصَارِ إِذَا غِبْتُ أَتَانِي بِالْخَبَرِ وَإِذَا غَابَ كُنْتُ أَنَا آتِيهِ بِالْخَبَرِ وَنَحْنُ نَتَخَوَّفُ مَلِكًا مِنْ مُلُوكِ غَسَّانَ ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَسِيرَ إِلَيْنَا فَقَدْ امْتَلَأَتْ صُدُورُنَا مِنْهُ فَإِذَا صَاحِبِي الْأَنْصَارِيُّ يَدُقُّ الْبَابَ فَقَالَ افْتَحْ افْتَحْ فَقُلْتُ جَاءَ الْغَسَّانِيُّ فَقَالَ بَلْ أَشَدُّ مِنْ ذَلِكَ اعْتَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَزْوَاجَهُ فَقُلْتُ رَغَمَ أَنْفُ حَفْصَةَ وَعَائِشَةَ فَأَخَذْتُ ثَوْبِي فَأَخْرُجُ حَتَّى جِئْتُ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ يَرْقَى عَلَيْهَا بِعَجَلَةٍ وَغُلَامٌ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَسْوَدُ عَلَى رَأْسِ الدَّرَجَةِ فَقُلْتُ لَهُ قُلْ هَذَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَذِنَ لِي قَالَ عُمَرُ فَقَصَصْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا الْحَدِيثَ فَلَمَّا بَلَغْتُ حَدِيثَ أُمِّ سَلَمَةَ تَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنَّهُ لَعَلَى حَصِيرٍ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ شَيْءٌ وَتَحْتَ رَأْسِهِ وِسَادَةٌ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ وَإِنَّ عِنْدَ رِجْلَيْهِ قَرَظًا مَصْبُوبًا وَعِنْدَ رَأْسِهِ أَهَبٌ مُعَلَّقَةٌ فَرَأَيْتُ أَثَرَ الْحَصِيرِ فِي جَنْبِهِ فَبَكَيْتُ فَقَالَ مَا يُبْكِيكَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ كِسْرَى وَقَيْصَرَ فِيمَا هُمَا فِيهِ وَأَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ لَهُمْ الدُّنْيَا وَلَنَا الْآخِرَةُ

Opowiedział nam [Abdul Aziz bin Abdullah] Opowiedział nam [Sulaiman bin Bilal] od [Yahya] od [Ubaid bin Hunain], że usłyszał [Ibn Abbasa radliallahu 'anhu], jak opowiadał, że powiedział: Powstrzymywałem się przez rok. Właściwie chciałem zapytać Umar ibn al-Chattab o jeden werset, ale nie zapytałem go z powodu nieśmiałości. Aż pewnego razu wyszliśmy razem na pielgrzymkę (hajj). W drodze powrotnej Umar odszedł w stronę drzew Araq, żeby załatwić swoje potrzeby, a ja czekałem na niego, aż skończy. Potem poczułem z nim bliskość i zapytałem: „O Amir al-Mu’minin, które dwie kobiety z żon Proroka sallallahu 'alaihi wasallam wzajemnie utrudniały mu życie?” Umar odpowiedział: „Są to Hafsza i Ajsza. Powiedziałem: „Przysięgam na Boga, od roku chciałem cię o to zapytać, lecz nigdy tego nie zrobiłem z powodu szacunku do ciebie.” Umar odpowiedział: „Nie rób tego. Jeśli podejrzewasz, że coś można wiedzieć, zapytaj o to. Jeśli faktycznie będę to wiedział, na pewno ci to przekażę.” Następnie Umar powiedział: „Przysięgam na Boga, w czasach przedislamskich nigdy nie braliśmy pod uwagę pomysłów czy rad pochodzących od kobiet, dlatego Bóg zesłał wersety dotyczące ich praw i rozdzielił przyznane im prawa.” Umar kontynuował: „Kiedy więc stawałem przed jakąś sprawą, którą chciałem rozważyć, nagle moja żona powiedziała: 'Gdybyś zrobił to i tamto!' Wtedy odpowiedziałem jej: 'Co się z tobą dzieje, dlaczego się wtrącasz i po co twój wkład w sprawę, którą chcę rozwiązać?' Moja żona odpowiedziała: „Naprawdę jesteś bardzo dziwny, o Ibnul Khathathab! Czy nie chcesz uczestniczyć w dyskusji, mimo że twoja własna córka zaprasza cię do rozmowy z Prorokiem Muhammadzie, niech będzie z nim pokój, aż przechodził przez swoje dni z uczuciem gniewu?” W końcu Umar pośpiesznie założył ubrania i udał się do Hafshah, mówiąc do niej: „Moje dziecko, naprawdę zaprosiłaś do dyskusji Proroka Muhammada, niech będzie z nim pokój, aż przechodził przez swoje dni z uczuciem gniewu.” Hafshah powiedziała: „Przysięgam na Boga, naprawdę zamierzamy z nim dyskutować.” Powiedziałem jej: „Wiedz, ostrzegam cię przed karą Boga i gniewem Jego Posłańca, niech będzie z nim pokój, o moje dziecko. Nigdy nie czuj się stratna z powodu miłości Proroka Muhammada, niech będzie z nim pokój, do niej.” Chodziło o jego miłość do Aiszy. IUmar kontynuował swoją opowieść; Potem wyszedłem, aż spotkałem Ummu Salamah, ponieważ łączyły nas bliskie relacje rodzinne, i omówiłem to z nią. Ummu Salamah powiedziała: "Naprawdę jesteś dziwny, o Ibnul Khaththab. Zajmujesz się wszystkimi sprawami. Nawet chcesz mieszać się w sprawy między Prorokiem Muhammadą, niech będzie błogosławiony i pozdrowiony, a jego żonami." Ummu Salamah sprzeciwiła się mojemu postępowaniu, w sposób, który zniweczył moje wcześniejsze zamiary. Więc natychmiast wyszedłem z jej domu. Wówczas miałem towarzysza spośród Ansar; jeśli mnie nie było (na zgromadzeniu u Proroka), on przekazywał wiadomości, które były tam omawiane. A jeśli to on był nieobecny, wtedy to ja przekazywałem mu nowe wiadomości. Wtedy baliśmy się króla z królestwa Ghassan. Krążyły wieści, że miał się udać w kierunku, gdzie byliśmy. Tymczasem jego cień wypełnił nasze piersi. Okazało się, że jeden z moich przyjaciół z Anshar zapukał do drzwi, mówiąc: „Otwórz drzwi, otwórz drzwi.” Zapytałem: „Czy przyszedł król Al Ghassani?” Odpowiedział: „Coś znacznie straszniejszego niż to. Prorok Muhammad, pokój z nim, rozwiódł swoje żony, w tym Hafshę i Aiszę.” Natychmiast więc ubrałem się i wyszedłem, aż spotkałem Proroka Muhammada, pokój z nim, przy jego miejscu do picia, do którego wchodził przy pomocy drabiny. Tymczasem sługa Proroka Muhammada, pokój z nim, Aswad stał na drabinie. Powiedziałem mu: „Powiedz mu, że to Umar bin Al Khattab.” Następnie pozwolił mi wejść. Potem opowiedziałem mu historię tego wydarzenia. Kiedy jego opowieść dotarła do zdarzenia z Ummu Salamah, Prorok Muhammad, niech będzie pokój i błogosławieństwo z Nim, uśmiechnął się. W tym czasie siedział na macie, która nie była niczym pokryta. Pod głową miał jedynie poduszkę wykonaną ze skóry wypełnioną włóknem kokosowym. Na jego nogach znajdowały się położone liście, a na głowie znajdowała się garbowana skóra. Widziałem ślady tej maty po lewej stronie jego ciała i zacząłem płakać. Zapytał: „Dlaczego płaczesz?” Odpowiedziałem: „O Proroku, naprawdę Kisra i Cesarz cieszą się przyjemnościami, a Ty, o Proroku…” W końcu rzekł: „Czy nie zgodzisz się, jeśli ten świat należy do nich, a życie wieczne do nas?”