Hadith Representative
Ciri kaum khawarij: membaca al-qur'an tetapi keluar dari islam
Imam Abu Dawud : 4136حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَبَعَثَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلَام إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا فَقَسَّمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةٍ بَيْنَ الْأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ الْمُجَاشِعِيِّ وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْلِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي نَبْهَانَ وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلَاثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلَابٍ قَالَ فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالْأَنْصَارُ وَقَالَتْ يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا فَقَالَ إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ قَالَ فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ نَاتِئُ الْجَبِينِ كَثُّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقٌ قَالَ اتَّقِ اللَّهَ يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ مَنْ يُطِيعُ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي اللَّهُ عَلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَلَا تَأْمَنُونِي قَالَ فَسَأَلَ رَجُلٌ قَتْلَهُ أَحْسِبُهُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ قَالَ فَمَنَعَهُ قَالَ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا أَوْ فِي عَقِبِ هَذَا قَوْمًا يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنْ الْإِسْلَامِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنْ الرَّمِيَّةِ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الْإِسْلَامِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الْأَوْثَانِ لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ قَتَلْتُهُمْ قَتْلَ عَادٍ
[मुहम्मद बिन् कथिर] अस्मान् अवदत्, [सुफ्यान्] अस्मान् [तस्य पितुः] [इब्न अबू नु'म्] इत्यस्मात् [अबु सईद अल खुदरी] इत्यस्मात् अवदत् सः अवदत्, 'अली रडियाल्लाहु अन्हुः पैगम्बर सल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यस्मै सुवर्णं प्रेषितवान् यत् अद्यापि धूलिना मलिनम् आसीत्। ततः चतुर्णां जनानां कृते वितरितवान्; अर्थात् अल अकरा' बिन हबिस अल हंजाली, अल मुजासी'इ, उयैनह बिन बदर अल फजारी तथा जैद अल खैल अथ था`ई। ततः बनु नभानस्य एकस्य, अल्कामाह बिन् उलात्साह अल 'अमीरी तथा बानु किलाबस्य एकस्य'। सईद अल खुद्री उक्तवान् - 'तदा कुरैश-अन्सार-जनाः क्रुद्धाः अभवन्, ते अवदन् - 'सः नजद-जनानाम् नेतारं दत्त्वा अस्मान् त्यक्तवान्' इति। सः अवदत्- 'मया केवलं तेषां हृदयं मृदु कृतम्' इति। सईदः अवदत्, 'तदा एकः पुरुषः आगतः यस्य नेत्राणि निमग्नाः, ललाटं विस्तृतं, दाढ्यं दीर्घं, शिरः कटाक्षं च आसीत्। सः पुरुषः अवदत्- हे मुहम्मद, अल्लाहस्य भयम्! सः अवदत् - 'अल्लाहस्य आज्ञां कः आज्ञापालयिष्यति यदि अहं तस्य आज्ञां न आज्ञापयामि? किं अल्लाहः मयि विश्वासं न कृतवान् यत् अहं पृथिव्याः जनानां कृते विश्वासं प्रदास्यामि, यदा भवन्तः मयि विश्वासं न कुर्वन्ति?' सईदः अवदत्, 'तदा कश्चन पुरुषः तस्य पुरुषस्य वधस्य अनुमतिं याचितवान्, अहं च चिन्तितवान् यत् सः खालिद् बिन् अल वालिदः अस्ति।' किन्तु सः तं निषिद्धवान्।' सईदः अवदत् - 'यदा सः पुरुषः स्वर्गं गतः तदा सः अवदत् - 'ननु अस्य मनुष्यस्य वंशजानां मध्ये एकः जनः उत्पद्यते ये कुरानस्य पाठं करिष्यन्ति परन्तु तेषां कण्ठात् परं न गमिष्यन्ति।' ते इस्लामधर्मात् बहिः गमिष्यन्ति यथा बाणः धनुषः बहिः गच्छति। ते मुसलमानान् मारयिष्यन्ति परन्तु मूर्तिपूजकानां प्रति दयालुः भविष्यन्ति। यदि अहं तान् प्राप्नोमि तर्हि अहं तान् मारयिष्यामि यथा अहं अद-जनानाम् - हुद्-भविष्यद्वादिनोः जनान् मारितवान्।'