ሐዲስ
Rasulullah bersabar menghadapi kematian dan menjelaskan bahwa menangis karena kesedihan merupakan rahmat dari Allah
Imam Bukhari : 1204حَدَّثَنَا عَبْدَانُ وَمُحَمَّدٌ قَالَا أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ أَخْبَرَنَا عَاصِمُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَأَرْسَلَتْ ابْنَةُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ إِنَّ ابْنًا لِي قُبِضَ فَأْتِنَا فَأَرْسَلَ يُقْرِئُ السَّلَامَ وَيَقُولُ إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَلَهُ مَا أَعْطَى وَكُلٌّ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ تُقْسِمُ عَلَيْهِ لَيَأْتِيَنَّهَا فَقَامَ وَمَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمَعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَأُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ وَزَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ وَرِجَالٌ فَرُفِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّبِيُّ وَنَفْسُهُ تَتَقَعْقَعُ قَالَ حَسِبْتُهُ أَنَّهُ قَالَ كَأَنَّهَا شَنٌّ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذَا فَقَالَ هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ
አብዳንን ነግሮናል እና መሐመድም ሁለቱም እንዲህ ብለዋል፣ “አብዱላህ” እንደነገረን “አሺም ቢን ሱለይማን” ከአቡ ዑስማን እንደተናገሩት፣ “ኡሳማ ቢን ዘይድ ረዲየላሁ አንሁማ” እንዳሉት የነቢዩ ልጅ ልትቀበለው መጣችና “ልጄ ሞቷልና ወደ እኛ ና” ብላ ነገረችው። ስለዚህ ነቢዩ ሰለላሁ አለይሂ ወሰለም ሰላምታ እንዲያደርስ አዘዙትና “በእርግጥ የሚወስደውና የሚሰጠው የአላህ ነው። ፍጻሜው ከተወሰነ በኋላ ሁሉም ነገር ከእርሱ ጋር ነው፣ ስለዚህ ታገሱትና ሽልማት ጠይቁት” አሉ። ከዚያም እንደገና ወደ እርሱ መጥቶ እንዲመጣ ለመነው። ስለዚህ ከእርሱ ጋር ወጣ፣ ሳዕድ ቢን ኡባዳ፣ ሙአዝ ቢን ጀባል፣ ኡበይ ቢን ከዓብ፣ ዘይድ ቢን ጣቢት እና ሌሎች በርካታ ሰዎች ነበሩ። ከዚያም ህፃኑ ለነቢዩ ሰለላሁ አለይሂ ወሰለም ተሰጠና ልቡ የተንቀጠቀጠ ይመስል ነበር - ምክንያቱም አዝኖ ነበር -።” «እንደ ባዶ ገሪባ» እንዳለ እገምታለሁ። ከዚያም እንባው ፈሰሰ። ሰአድ «የአላህ መልእክተኛ ሆይ፣ ለምን ታለቅሳለህ?» አለ። «ይህ አላህ ለባሮቹ ልብ የሚሰጠው ጸጋ ነው፤ አላህም እርስ በርስ ለሚዋደዱ ባሮቹ ያዝንላቸዋል» አለ።