Hadith Representative
Doa Rasulullah terhadap tokoh quraisy menjadi sebab turunnya Qs. Ali 'imran ayat 128
Imam Darimi : 1547حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ ابْنِ الْمُسَيَّبِ وَأَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَدْعُوَ عَلَى أَحَدٍ أَوْ يَدْعُوَ لِأَحَدٍ قَنَتَ بَعْدَ الرُّكُوعِ فَرُبَّمَا قَالَ إِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ وَسَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ وَعَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنْ الْمُؤْمِنِينَ اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ وَاجْعَلْهَا سِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ وَيَجْهَرُ بِذَلِكَ يَقُولُ فِي بَعْضِ صَلَاتِهِ فِي صَلَاةِ الْفَجْرِ اللَّهُمَّ الْعَنْ فُلَانًا وَفُلَانًا لِحَيَّيْنِ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { لَيْسَ لَكَ مِنْ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ }
Безгә [Яхья бин Хәсән] безгә [Ибраһим бин Сәгъд], [Әз-Зүһри], [Ибн Әл-Мусайяб] һәм [Әбу Сәлам бин Абдуррахман], [Әбу Һөрәйрә], Аллаһның Рәсүле (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) кемгәдер начарлык яки яхшылык өчен дога кылырга теләсә, рөкүгътан соң кунут кылар иде дип әйткән. Бәлки, "СӘМИ'АЛЛААҺУ ЛИМӘН ХӘМИДӘ, РАББӘНӘА ВӘ ЛӘКӘЛ ХӘМДҮ" - Аллаһ Аны мактаучыларның мактауларын ишеттерсен. Әй Раббыбыз, барлык мактаулар да Сиңа - дип дога кылганнан соң, ул болай дип дога кылган: "Аллаһым, Әл-Вәлид бин Әл-Вәлидне, Сәлам бин Һишамны, Әййәс бин Әбу Рабиа һәм зәгыйфь мөэминнәрне коткар. Әй Аллаһ, мөдләрләргә җәзаңны каты ит, аларга Йосыф заманындагы ачлык кебек ачлык китер". Ул доганы көчәйткән. Һәм ул кайбер догаларын укыган; Иртәнге дога: «Аллаһым, Фулан һәм Фуланны ләгънәтлә». Ул гарәп авылларыннан ике авылны искә алды. Аннары Аллаһы Тәгалә түбәндәге аятьне төшерде: «-Син аларның эшләренә бернинди дә тыкшынмасаң, Аллаһ аларның тәүбәләрен кабул итәр яки аларны җәзалар, чөнки алар чынлыкта залим кешеләр». (Али-Имран: 128).