Hadith Representative
Waktu shalat subuh berada di antara terbit fajar dan isfar
Imam Tirmidzi : 140حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ وَالْحَسَنُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَزَّارُ وَأَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَى الْمَعْنَى وَاحِدٌ قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ يُوسُفَ الْأَزْرَقُ عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ فَسَأَلَهُ عَنْ مَوَاقِيتِ الصَّلَاةِ فَقَالَ أَقِمْ مَعَنَا إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَأَمَرَ بِلَالًا فَأَقَامَ حِينَ طَلَعَ الْفَجْرُ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ حِينَ زَالَتْ الشَّمْسُ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ مُرْتَفِعَةٌ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْمَغْرِبِ حِينَ وَقَعَ حَاجِبُ الشَّمْسِ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْعِشَاءِ فَأَقَامَ حِينَ غَابَ الشَّفَقُ ثُمَّ أَمَرَهُ مِنْ الْغَدِ فَنَوَّرَ بِالْفَجْرِ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالظُّهْرِ فَأَبْرَدَ وَأَنْعَمَ أَنْ يُبْرِدَ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْعَصْرِ فَأَقَامَ وَالشَّمْسُ آخِرَ وَقْتِهَا فَوْقَ مَا كَانَتْ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَخَّرَ الْمَغْرِبَ إِلَى قُبَيْلِ أَنْ يَغِيبَ الشَّفَقُ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْعِشَاءِ فَأَقَامَ حِينَ ذَهَبَ ثُلُثُ اللَّيْلِ ثُمَّ قَالَ أَيْنَ السَّائِلُ عَنْ مَوَاقِيتِ الصَّلَاةِ فَقَالَ الرَّجُلُ أَنَا فَقَالَ مَوَاقِيتُ الصَّلَاةِ كَمَا بَيْنَ هَذَيْنِقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ قَالَ وَقَدْ رَوَاهُ شُعْبَةُ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ أَيْضًا
ба мо [Аҳмад ибни Манӣ] ва [Ал Ҳасан ибни Аш Шаббоҳ Ал-Баззор] ва [Аҳмад ибни Муҳаммад ибни Мусо]-ро бо як маънӣ гуфтааст. Гуфтанд; «Ба мо [Исҳоқ ибни Юсуф Ал-Азрақ] аз [Суфён Атс-Саврӣ] аз [Алқама ибни Марсад] аз [Сулаймон ибни Бурайда] аз [падараш] нақл кард, гуфт; «Марде назди Паёмбари Худо (с) омад ва дар бораи вақтҳои намоз пурсид ва гуфт: «Биё ва бо мо намоз бихон. Сипас Билолро фармуд, ки иқомат бигирад. Пас, ҳангоме ки субҳ дамид, иқомат кард. Сипас иқоматро фармуд, Билолро низ иқомат, вақте ки офтоб такя мекард, намози нисфирӯзӣ мехонд. Сипас иќоматро фармуд, Билол иќомат кард ва намози асрро дар њоле, ки офтоб сафед буд ва њанўз баланд буд. Сипас намози шомро чун ғуруби офтоб фармуд. Пас аз он ки ранги сурх дар осмон аз байн рафт, иқомати намозро фармуд. Ва фардо он ҳазрат (с) ба намози бомдод, ки офтоб равшан буд, фармон дод. Сипас намози пеширо фармуд ва ба интизораш идома дод, ки њаво салкин ва гуворо шавад. Сипас ба намози аср амр дод ва дар ҳоле, ки вақти андаке боқӣ монда буд, намозро адо кард. Сипас бори дигар ба иќомат фармуд, вале маѓрибро тамом кард, то ранги сурх дар осмон ќариб аз байн рафт. Сипас намози хуфтонро фармон дод ва чун сеяки шаб гузашт, онро адо кард. Пас аз он фармуд: Куҷост касе, ки вақти намозро пурсид? он мард ҷавоб дод: «Ман ҳастам». Сипас фармуд: Ваќти намоз миёни ин ду ваќт аст. Абу Исо гуфт; «Ин ҳадис ҳасани ғариб саҳеҳ аст». Гуфт; «[Сюъба] низ аз [Алқама ибни Марсад] ривоят кардааст».