Hadith Representative
Waktu shalat subuh berada di antara terbit fajar dan isfar
Imam Tirmidzi : 140حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ وَالْحَسَنُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَزَّارُ وَأَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَى الْمَعْنَى وَاحِدٌ قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ يُوسُفَ الْأَزْرَقُ عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ فَسَأَلَهُ عَنْ مَوَاقِيتِ الصَّلَاةِ فَقَالَ أَقِمْ مَعَنَا إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَأَمَرَ بِلَالًا فَأَقَامَ حِينَ طَلَعَ الْفَجْرُ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ حِينَ زَالَتْ الشَّمْسُ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ مُرْتَفِعَةٌ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْمَغْرِبِ حِينَ وَقَعَ حَاجِبُ الشَّمْسِ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْعِشَاءِ فَأَقَامَ حِينَ غَابَ الشَّفَقُ ثُمَّ أَمَرَهُ مِنْ الْغَدِ فَنَوَّرَ بِالْفَجْرِ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالظُّهْرِ فَأَبْرَدَ وَأَنْعَمَ أَنْ يُبْرِدَ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْعَصْرِ فَأَقَامَ وَالشَّمْسُ آخِرَ وَقْتِهَا فَوْقَ مَا كَانَتْ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَخَّرَ الْمَغْرِبَ إِلَى قُبَيْلِ أَنْ يَغِيبَ الشَّفَقُ ثُمَّ أَمَرَهُ بِالْعِشَاءِ فَأَقَامَ حِينَ ذَهَبَ ثُلُثُ اللَّيْلِ ثُمَّ قَالَ أَيْنَ السَّائِلُ عَنْ مَوَاقِيتِ الصَّلَاةِ فَقَالَ الرَّجُلُ أَنَا فَقَالَ مَوَاقِيتُ الصَّلَاةِ كَمَا بَيْنَ هَذَيْنِقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ قَالَ وَقَدْ رَوَاهُ شُعْبَةُ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ أَيْضًا
մեզ [Ահմադ բեն Մանիին] և [Ալ Հասան բեն Աշ Շաբբա Ալ Բազարին] և [Ահմադ բին Մուհամմադ բին Մուսային] մեկ իմաստով է ասել. Նրանք ասացին; «Ասել է մեզ [Իսհակ բեն Յուսուֆ Ալ Ազրաքը] [Սուֆյան Աց Ցաուրիից] [Ալքամա բին Մարցադից] [Սուլեյման բին Բուրայդայից] [իր հորից] նա ասաց. «Մի մարդ եկավ մարգարեի մոտ և հարցրեց աղոթքի ժամերի մասին, և նա ասաց. «Եկե՛ք և աղոթե՛ք մեզ հետ, Աստծո կամոք»: Հետո նա հրամայեց Բիլալին վերցնել իկամա: Այսպիսով, նա իկամա արեց, երբ լուսաբացը բարձրացավ: Այնուհետև նա հրամայեց իկամա, Բիլալը նաև իկամա, երբ արևը թեքված էր, ուստի նա աղոթեց կեսօրվա աղոթքը: Այնուհետև նա հրամայեց իկամա, Բիլալը կատարեց իկամա և նա աղոթեց կեսօրվա նամազը, երբ արևը սպիտակ էր և դեռ բարձր էր: Հետո նա հրամայեց Մաղրիբի աղոթքը, երբ արևի շողերը մայր մտան: Այնուհետև նա հրամայեց երեկոյան աղոթքի իկամա, երբ երկնքում կարմիր գույնն անհետացավ: Իսկ հաջորդ օրը նա հրամայեց առավոտյան նամազ իկամա, երբ արևը փայլեց: Հետո նա հրամայեց կեսօրվա աղոթքը, և նա շարունակեց սպասել, մինչև օդը զով ու հաճելի զգա։ Այնուհետև նա հրամայեց կեսօրվա աղոթքը, և նա կատարեց աղոթքը, քանի դեռ քիչ ժամանակ էր մնացել: Այնուհետև նա նորից հրամայեց իկամա, բայց նա ավարտեց մաղրիբը, մինչև որ երկնքի կարմիր գույնը գրեթե անհետացավ: Հետո նա հրամայեց իշայի աղոթքը, և նա կատարեց այն, երբ անցավ գիշերվա մեկ երրորդը: Դրանից հետո նա ասաց. «Ո՞ւր է այն մարդը, ով հարցնում էր աղոթքի ժամերի մասին»։ մարդը պատասխանեց. «Ես եմ»: Հետո նա ասաց. «Աղոթքի ժամանակները այս երկու ժամանակների միջև են»: Աբու Իսան ասաց. «Այս հադիսը Հասան Ղարիբն իսկական է»: Նա ասաց; «[Syu'bah]-ը նույնպես պատմել է [Ալքամահ բին Մարցադից]»: