-

أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ وَعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا خَلَفٌ يَعْنِي ابْنَ خَلِيفَةَ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ زَاذَانَ عَنْ الْحَكَمِ بْنِ عُتَيْبَةَ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَالْقَاضِي إِذَا أَكَلَ الْهَدِيَّةَ فَقَدْ أَكَلَ السُّحْتَ وَإِذَا قَبِلَ الرِّشْوَةَ بَلَغَتْ بِهِ الْكُفْرَ وَقَالَ مَسْرُوقٌ مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فَقَدْ كَفَرَ وَكُفْرُهُ أَنْ لَيْسَ لَهُ صَلَاةٌ

Doniesiono nam, że [Kutajba] i [Ali bin Hudźr] obaj powiedzieli; przekazał nam [Khalaf] - mianowicie Ibn Khalifah - od [Mansura bin Zadzana], od [Al Hakama bin Utajbaha], od [Abu Waila], od [Masruqa], że powiedział: „Jeśli sędzia zje coś, co jest dane, to zje gniew, a jeśli przyjmie łapówkę, to doprowadzi go to do niewiary”. [Masruq] stwierdził: „Ktokolwiek pije khamr, ten nie wierzy, a jego niewiara polega na tym, że jego modlitwa nie zostanie przyjęta”.