Χαντίθ
Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam sujud di atas air dan lumpur hingga tampak sisa tanah becek pada dahi beliau
Imam Tirmidzi : 250حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ بُنْدَارٌ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنِي عَبَّاسُ بْنُ سَهْلٍ عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا سَجَدَ أَمْكَنَ أَنْفَهُ وَجَبْهَتَهُ مِنْ الْأَرْضِ وَنَحَّى يَدَيْهِ عَنْ جَنْبَيْهِ وَوَضَعَ كَفَّيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَوَائِلِ بْنِ حُجْرٍ وَأَبِي سَعِيدٍ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي حُمَيْدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ يَسْجُدَ الرَّجُلُ عَلَى جَبْهَتِهِ وَأَنْفِهِ فَإِنْ سَجَدَ عَلَى جَبْهَتِهِ دُونَ أَنْفِهِ فَقَدْ قَالَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يُجْزِئُهُ وَقَالَ غَيْرُهُمْ لَا يُجْزِئُهُ حَتَّى يَسْجُدَ عَلَى الْجَبْهَةِ وَالْأَنْفِ
Ο [Μωάμεθ μπιν Μπασισγιάρ Μπουντάρ] είπε· ο [Αμπού Αμίρ Αλ Άκντι] είπε· ο [Φουλάιχ μπιν Σουλεϊμάν] είπε· ο [Αμπάς μπιν Σάχλ] είπε από τον [Αμπού Χουμέιντι Ας Σαΐντι] είπε: «Όταν έκανε προσκύνημα, ο Προφήτης (ειρήνη και ευλογίες σε αυτόν) πίεσε τη μύτη και το μέτωπό του στο έδαφος, απομάκρυνε τα δύο χέρια του από το πλευρό του και τοποθέτησε τις δύο παλάμες του παράλληλα με τους δύο ώμους του». Είπε: «Σε αυτό το κεφάλαιο υπάρχει επίσης μια αφήγηση από τον Ιμπν Αμπάς, τον Γουάιλ μπιν Χουτζρ και τον Αμπού Σαΐντ». Ο Αμπού Ισά είπε: «Το χαντίθ του Αμπού Χουμέιντ είναι χασάν σαχίχ. Οι μελετητές εφαρμόζουν αυτό το χαντίθ, δηλαδή ότι ένα άτομο πρέπει να αγγίξει τη μύτη και το μέτωπό του. Αν αγγίξει μόνο το μέτωπό του και δεν αγγίξει τη μύτη του, τότε ορισμένοι μελετητές λένε ότι είναι αρκετό. Ενώ άλλοι λένε ότι δεν είναι αρκετό μέχρι να κάνει προσκύνημα στη μύτη και το μέτωπό του».