-

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ أَنَّ سَالِمًا حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَلِشَيْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لَأَظُنُّهُ كَذَا إِلَّا كَانَ كَمَا يَظُنُّ بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلَّا مَا أَخْبَرْتَنِي قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلَاسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلَاصِ وَأَحْلَاسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ

[Yahya bin Sulaiman] powiedział nam, [Ibn Wahb] powiedział mi, [Umar] powiedział mi, że [Salim] powiedział mu od [Abdullaha bin Umara] (niech Allah będzie z niego zadowolony), mówiąc: Nigdy nie słyszałem, aby [Umar] powiedział z jakiegokolwiek powodu: „Podejrzewam, że tak jest”, poza tym, że rzeczywistość byłaby taka, jak podejrzewał. Pewnego razu Umar siedział, gdy nagle przeszedł obok niego przystojny mężczyzna. Umar powiedział: „Moje podejrzenie jest błędne” lub „Ten człowiek nadal wyznaje swoją religię od czasów niewiedzy” lub „To ich wróżbita. Przyprowadźcie go tutaj”. Mężczyzna został więc wezwany do Umara, a on opowiedział mu o swoich podejrzeniach i rzekł: „Nigdy nie widziałem czegoś takiego jak dzisiaj, mianowicie muzułmanina konfrontowanego z rozmową”. Umar powtórzył: „Jestem pewien (swoich podejrzeń) co do ciebie, chyba że powiesz mi coś innego”. Mężczyzna odparł: „Rzeczywiście byłem ich wróżbitą w czasach niewiedzy”. Umar zapytał: „Co najbardziej niesamowitego przyniósł ci twój dżin?”. Mężczyzna odpowiedział: „Pewnego dnia, gdy byłem na targu, dżin przyszedł do mnie. Wiedziałem, że się boi. Dżin powiedział: „Czy nie wiesz, że dżin był w rozpaczy i zagubieniu, gdy odwrócił się od widoku młodych wielbłądów z siodłami?”. Umar powiedział: „Dżin miał rację. Gdy spałem w pobliżu ich bożków, (we śnie) nagle przyszedł człowiek, który przyniósł cielę i je zarżnął. Wtedy ktoś krzyknął tak głośno, jak nigdy dotąd. Powiedział: „O dżalih (ten, który poważnie podchodzi do walki z wrogiem), zaiste, sprawa nadżih (sukcesu) leży w rękach kogoś, kto jest elokwentny i mówi: «Laa ilaaha illallah»”. Ludzie podskoczyli ze zdziwienia. Powiedziałem: „Nie opuszczę go, dopóki nie dowiem się, co się za tym wszystkim kryje”. Wtedy człowiek ten krzyknął ponownie: „O mądry człowieku, zaiste obowiązki nadżihadystów spoczywają na kimś, kto jest elokwentny i mówi: «Laa ilaaha illallah». Wstałem więc i wkrótce potem powiedziano: «Ten człowiek jest Prorokiem».