Hadith Representative
Urusan najih(keberhasilan), pada yang fasih
Imam Bukhari : 3577حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ أَنَّ سَالِمًا حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَلِشَيْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لَأَظُنُّهُ كَذَا إِلَّا كَانَ كَمَا يَظُنُّ بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلَّا مَا أَخْبَرْتَنِي قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلَاسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلَاصِ وَأَحْلَاسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ
[Den Yahya bin Sulaiman] huet eis gesot, [Den Ibn Wahb] huet mir gesot, [Den Umar] huet mir gesot, datt [De Salim] him vum [Abdullah bin 'Umar] (méige Allah mat him zefridden sinn) gesot huet, deen gesot huet: Ech hunn den [Den Umar] ni aus iergendengem Grond soen héieren: 'Ech verdächtegen et,' ausser datt d'Realitéit sou wier, wéi hie verdächtegt huet. Eemol souz den 'Den Umar, wéi op eemol e schéine Mann laanschtkoum. Den 'Den Umar sot: 'Mäi Verdacht ass falsch,' oder 'Dëse Mann hält sech nach ëmmer un senger Relioun zënter der Zäit vun der Ignoranz,' oder 'Hien ass hire Waarsäger. Bréngt hien heiher.' De Mann gouf beim 'Den Umar geruff an hien huet säi Verdacht presentéiert a gesot: 'Ech hunn nach ni sou eppes gesinn, wou e Moslem mat enger Konversatioun konfrontéiert gëtt.' Den 'Den Umar sot nach eng Kéier: 'Ech sinn mir sécher - iwwer mäi Verdacht - iwwer dech, ausser du sees mir eppes anescht.' De Mann sot: 'Ech war hire Schaman wärend der Jahiliyyah-Ära'. Den 'Den Umar huet gefrot; „Wat ass dat Erstaunlechst, wat däi Genie dir jeemools bruecht huet?“ De Mann huet geäntwert: „Eemols, wéi ech um Maart war, koum de Genie bei mech. Ech wousst, datt hien Angscht hat. De Genie sot: „Wësst Dir net, datt den Djinn duercherneen an verzweifelt war, nodeems hien sech vun de jonke Kamellen an hire Sättel ewechgedréit huet?“ Den Umar sot: „Den Jin huet Recht. Wärend ech bei hiren Idolen geschlof hunn - an engem Dram - koum op eemol e Mann mat engem Kallef an huet et geschluecht. Dunn huet een mat engem Ruff geruff, deen ech nach ni sou haart héieren hat wéi d'Stëmm vun där Persoun. Hie sot: „O Jalih - een, deen et eescht mengt, géint de Feind ze kämpfen - tatsächlech läit d'Fro vum Najih - Erfolleg - bei engem, deen eloquent ass, deen seet: 'Laa ilaaha illallah'“. Also sinn d'Leit iwwerrascht opgesprongen. Ech sot: „Ech wäert hien net verloossen, bis ech erausfonnt hunn, wat hannert all deem lass ass.“ Dunn huet de Mann nach eng Kéier geruff; „O weise Mann, wierklech ass d'Geschäft vum Najih mat engem, deen eloquent ass, deen seet: 'Laa ilaaha illallah'. Also sinn ech opgestan an net laang duerno gouf gesot: 'Dëse Mann ass de Prophet'.