Hadith Representative
Melarang dari sepuluh perkara
Imam Abu Dawud : 3528حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ الْهَمْدَانِيُّ أَخْبَرَنَا الْمُفَضَّلُ يَعْنِي ابْنَ فَضَالَةَ عَنْ عَيَّاشِ بْنِ عَبَّاسٍ الْقِتْبَانِيِّ عَنْ أَبِي الْحُصَيْنِ يَعْنِي الْهَيْثَمَ بْنَ شَفِيٍّ قَالَخَرَجْتُ أَنَا وَصَاحِبٌ لِي يُكْنَى أَبَا عَامِرٍ رَجُلٌ مِنْ الْمَعَافِرِ لِنُصَلِّيَ بِإِيلْيَاءَ وَكَانَ قَاصُّهُمْ رَجُلٌ مِنْ الْأَزْدِ يُقَالُ لَهُ أَبُو رَيْحَانَةَ مِنْ الصَّحَابَةِ قَالَ أَبُو الْحُصَيْنِ فَسَبَقَنِي صَاحِبِي إِلَى الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَدِفْتُهُ فَجَلَسْتُ إِلَى جَنْبِهِ فَسَأَلَنِي هَلْ أَدْرَكْتَ قَصَصَ أَبِي رَيْحَانَةَ قُلْتُ لَا قَالَ سَمِعْتُهُيَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ عَشْرٍ عَنْ الْوَشْرِ وَالْوَشْمِ وَالنَّتْفِ وَعَنْ مُكَامَعَةِ الرَّجُلِ الرَّجُلَ بِغَيْرِ شِعَارٍ وَعَنْ مُكَامَعَةِ الْمَرْأَةِ الْمَرْأَةَ بِغَيْرِ شِعَارٍ وَأَنْ يَجْعَلَ الرَّجُلُ فِي أَسْفَلِ ثِيَابِهِ حَرِيرًا مِثْلَ الْأَعَاجِمِ أَوْ يَجْعَلَ عَلَى مَنْكِبَيْهِ حَرِيرًا مِثْلَ الْأَعَاجِمِ وَعَنْ النُّهْبَى وَرُكُوبِ النُّمُورِ وَلُبُوسِ الْخَاتَمِ إِلَّا لِذِي سُلْطَانٍقَالَ أَبُو دَاوُد الَّذِي تَفَرَّدَ بِهِ مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ ذِكْرُ الْخَاتَمِ
Ասել է մեզ [Յազիդ բեն Խալիդ բեն Աբդալլահ բեն Մաուհաբ Ալ Համդանին] ասել է, ասել է ինձ [Ալ Մուֆադդհալը, մասնավորապես՝ Իբն Ֆադալահը, [Այասի բեն Աբբաս Ալ Քիթբանիից] [Աբու Ալ Հուշեյնից], այսինքն՝ Ալ Հայսամ բին Սյաֆիից, նա ասաց. Աղոթք Իլյայում. Նրանք՝ տեղի բնակիչները, որպես խորհրդական ունեին Ալ Ազդիից մի մարդ, որը սովորաբար կոչվում էր Աբու Ռայհանա՝ Մարգարեի ընկերը։ Աբու Ալ Հուշեյնն ասաց. «Ընկերս ինձնից առաջ եկավ մզկիթ գալուց, հետո ես հետևեցի և նստեցի նրա կողքին: Հետո նա ինձ հարցրեց. «Լսե՞լ ես [Աբու Ռայհանայի] պատմությունը»: Ես պատասխանեցի՝ «Ոչ»։ Նա ասաց. «Ես լսեցի, որ նա ասաց. «Ալլահի Մարգարեն (խաղաղություն և Ալլահի ողորմությունը լինի նրան) արգելեց տասը բան. ատամներ քսել, դաջվածքներ անել, հոնքերը հանել, տղամարդը մեկ վերմակի տակ քնում է մեկ այլ տղամարդու հետ՝ առանց ծածկույթի, կինն այլ կնոջ հետ քնում է մեկ վերմակի տակ՝ առանց ծածկույթի, տղամարդն իր կտորի տակ մետաքս է ավելացնում, ինչպես աջամը, ոչ թե արաբը, կամ իր ուսերին շորը մետաքս է դարձնում աջամի պես: Նա նաեւ արգելեց մեզ տիրանալ ուրիշի ունեցվածքին, վագրի կաշի կրել, մատանիներ կրել, բացի քանոնից։ Աբու Դաուդն ասաց. «Այն, ինչ այս հադիսը դարձնում է եզակի և տարբերվող մյուս հադիսներից, լաֆադի հիշատակումն է. «Եվ դրիր մատանին»: