Hadith Representative
Malaikat pencabut nyawa datang kepada Nabi dawud
Imam Ahmad : 9063حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ يَعْنِي الْقَارِيَّ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو عَنِ الْمُطَّلِبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ دَاوُدُ النَّبِيُّ فِيهِ غَيْرَةٌ شَدِيدَةٌ وَكَانَ إِذَا خَرَجَ أُغْلِقَتْ الْأَبْوَابُ فَلَمْ يَدْخُلْ عَلَى أَهْلِهِ أَحَدٌ حَتَّى يَرْجِعَ قَالَ فَخَرَجَ ذَاتَ يَوْمٍ وَغُلِّقَتْ الدَّارُ فَأَقْبَلَتْ امْرَأَتُهُ تَطَّلِعُ إِلَى الدَّارِ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ وَسَطَ الدَّارِ فَقَالَتْ لِمَنْ فِي الْبَيْتِ مِنْ أَيْنَ دَخَلَ هَذَا الرَّجُلُ الدَّارَ وَالدَّارُ مُغْلَقَةٌ وَاللَّهِ لَتُفْتَضَحُنَّ بِدَاوُدَ فَجَاءَ دَاوُدُ فَإِذَا الرَّجُلُ قَائِمٌ وَسَطَ الدَّارِ فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا الَّذِي لَا أَهَابُ الْمُلُوكَ وَلَا يَمْتَنِعُ مِنِّي شَيْءٌ فَقَالَ دَاوُدُ أَنْتَ وَاللَّهِ مَلَكُ الْمَوْتِ فَمَرْحَبًا بِأَمْرِ اللَّهِ فَرَمَلَ دَاوُدُ مَكَانَهُ حَيْثُ قُبِضَتْ رُوحُهُ حَتَّى فَرَغَ مِنْ شَأْنِهِ وَطَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ فَقَالَ سُلَيْمَانُ لِلطَّيْرِ أَظِلِّي عَلَى دَاوُدَ فَأَظَلَّتْ عَلَيْهِ الطَّيْرُ حَتَّى أَظْلَمَتْ عَلَيْهِمَا الْأَرْضُ فَقَالَ لَهَا سُلَيْمَانُ اقْبِضِي جَنَاحًا جَنَاحًا قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ يُرِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ فَعَلَتْ الطَّيْرُ وَقُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَلَبَتْ عَلَيْهِ يَوْمَئِذٍ الْمَصْرَخِيَّةُ
Безгә [Кутәйбә] әйтте; безгә [Ягъкуб бин Абдуррахман бин Мөхәммәд] - ягъни Әл-Кари - ['Әмру бин Әби Әмру] [Әл-Мутсалиб] [Әбу Һөрәйрә] әйтте: Рәсүлүллаһ галәйһиссәлам болай диде: "Чыннан да, Давыт пәйгамбәр бик көнләшә иде, ул чыгып киткәндә, барлык ишекләрне дә япты, беркем дә гаиләсен - хатынын - өйгә кайтканчы күрә алмады", - диде. Ул болай диде: "Шулай итеп, беркөнне Давыт пәйгамбәр чыгып китте, хатыны өй тирәсенә карады, аннары кинәт өй уртасында бер ир басып тора иде, аннары ул өйдәге кешеләрдән сорады: "Ишек ябылганда бу кеше кайдан килде? Аллаһ белән ант итәм, Давыт, һичшиксез, ачуланачак". Шуннан соң Давыт пәйгамбәр килеп, ул кешене өй уртасында басып торган килеш тапты, һәм Давыт аңардан сорады: "Син кем?" - дип сорады ул кеше җавап бирде: "Мин патшалардан беркайчан да курыкмый торган кеше, һәм беркем дә мине туктата алмый". Шулай итеп, Давыт галәйһиссәлам: «Аллаһ белән ант итәм, син үлем фәрештәсе, Аллаһ боерыгы белән рәхим ит», – диде. Шуннан соң Давыт тиз генә үлгән урынына китте. Давыт үлгәч, кояш чыкты. Сөләйман кошларга: «Давыдны күләгәләгез», – диде, һәм кошлар җир караңгыланганчы аны күләгәләделәр. Сөләйман кошларга: «Канатыгызны канатыгыз белән тотыгыз», – диде. Әбү Һөрәйрә әйтте: «Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) безгә кошларның ничек эшләгәнен күрсәтте. Аллаһның Илчесенең (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) гомере юкка чыкты, һәм шул вакытта үлемнең авырлыгы бик зур иде».