Hadith Representative
Orang-orang yang bersaksi bahwa tiada tuhan yang disembah kecuali Allah, maka Allah memerintahkan kepada malaikat agar mengeluarkan dari neraka
Imam Muslim : 267حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ نَاسًا قَالُوا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ هَلْ تُضَارُّونَ فِي الشَّمْسِ لَيْسَ دُونَهَا سَحَابٌ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّكُمْ تَرَوْنَهُ كَذَلِكَ يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَقُولُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ شَيْئًا فَلْيَتَّبِعْهُ فَيَتَّبِعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الشَّمْسَ الشَّمْسَ وَيَتَّبِعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الْقَمَرَ الْقَمَرَ وَيَتَّبِعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الطَّوَاغِيتَ الطَّوَاغِيتَ وَتَبْقَى هَذِهِ الْأُمَّةُ فِيهَا مُنَافِقُوهَا فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فِي صُورَةٍ غَيْرِ صُورَتِهِ الَّتِي يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ هَذَا مَكَانُنَا حَتَّى يَأْتِيَنَا رَبُّنَا فَإِذَا جَاءَ رَبُّنَا عَرَفْنَاهُ فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ تَعَالَى فِي صُورَتِهِ الَّتِي يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ أَنْتَ رَبُّنَا فَيَتَّبِعُونَهُ وَيُضْرَبُ الصِّرَاطُ بَيْنَ ظَهْرَيْ جَهَنَّمَ فَأَكُونُ أَنَا وَأُمَّتِي أَوَّلَ مَنْ يُجِيزُ وَلَا يَتَكَلَّمُ يَوْمَئِذٍ إِلَّا الرُّسُلُ وَدَعْوَى الرُّسُلِ يَوْمَئِذٍ اللَّهُمَّ سَلِّمْ سَلِّمْ وَفِي جَهَنَّمَ كَلَالِيبُ مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ هَلْ رَأَيْتُمْ السَّعْدَانَ قَالُوا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّهَا مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ غَيْرَ أَنَّهُ لَا يَعْلَمُ مَا قَدْرُ عِظَمِهَا إِلَّا اللَّهُ تَخْطَفُ النَّاسَ بِأَعْمَالِهِمْ فَمِنْهُمْ الْمُؤْمِنُ بَقِيَ بِعَمَلِهِ وَمِنْهُمْ الْمُجَازَى حَتَّى يُنَجَّى حَتَّى إِذَا فَرَغَ اللَّهُ مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَأَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ بِرَحْمَتِهِ مَنْ أَرَادَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ أَمَرَ الْمَلَائِكَةَ أَنْ يُخْرِجُوا مِنْ النَّارِ مَنْ كَانَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا مِمَّنْ أَرَادَ اللَّهُ تَعَالَى أَنْ يَرْحَمَهُ مِمَّنْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَيَعْرِفُونَهُمْ فِي النَّارِ يَعْرِفُونَهُمْ بِأَثَرِ السُّجُودِ تَأْكُلُ النَّارُ مِنْ ابْنِ آدَمَ إِلَّا أَثَرَ السُّجُودِ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَى النَّارِ أَنْ تَأْكُلَ أَثَرَ السُّجُودِ فَيُخْرَجُونَ مِنْ النَّارِ وَقَدْ امْتَحَشُوا فَيُصَبُّ عَلَيْهِمْ مَاءُ الْحَيَاةِ فَيَنْبُتُونَ مِنْهُ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ ثُمَّ يَفْرُغُ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَيَبْقَى رَجُلٌ مُقْبِلٌ بِوَجْهِهِ عَلَى النَّارِ وَهُوَ آخِرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ دُخُولًا الْجَنَّةَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ اصْرِفْ وَجْهِي عَنْ النَّارِ فَإِنَّهُ قَدْ قَشَبَنِي رِيحُهَا وَأَحْرَقَنِي ذَكَاؤُهَا فَيَدْعُو اللَّهَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدْعُوَهُ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى هَلْ عَسَيْتَ إِنْ فَعَلْتُ ذَلِكَ بِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهُ وَيُعْطِي رَبَّهُ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ مَا شَاءَ اللَّهُ فَيَصْرِفُ اللَّهُ وَجْهَهُ عَنْ النَّارِ فَإِذَا أَقْبَلَ عَلَى الْجَنَّةِ وَرَآهَا سَكَتَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ قَدِّمْنِي إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ أَلَيْسَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ لَا تَسْأَلُنِي غَيْرَ الَّذِي أَعْطَيْتُكَ وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ وَيَدْعُو اللَّهَ حَتَّى يَقُولَ لَهُ فَهَلْ عَسَيْتَ إِنْ أَعْطَيْتُكَ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا وَعِزَّتِكَ فَيُعْطِي رَبَّهُ مَا شَاءَ اللَّهُ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ فَيُقَدِّمُهُ إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَإِذَا قَامَ عَلَى بَابِ الْجَنَّةِ انْفَهَقَتْ لَهُ الْجَنَّةُ فَرَأَى مَا فِيهَا مِنْ الْخَيْرِ وَالسُّرُورِ فَيَسْكُتُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ أَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَهُ أَلَيْسَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ أَنْ لَا تَسْأَلَ غَيْرَ مَا أُعْطِيتَ وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ لَا أَكُونُ أَشْقَى خَلْقِكَ فَلَا يَزَالُ يَدْعُو اللَّهَ حَتَّى يَضْحَكَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى مِنْهُ فَإِذَا ضَحِكَ اللَّهُ مِنْهُ قَالَ ادْخُلْ الْجَنَّةَ فَإِذَا دَخَلَهَا قَالَ اللَّهُ لَهُ تَمَنَّهْ فَيَسْأَلُ رَبَّهُ وَيَتَمَنَّى حَتَّى إِنَّ اللَّهَ لَيُذَكِّرُهُ مِنْ كَذَا وَكَذَا حَتَّى إِذَا انْقَطَعَتْ بِهِ الْأَمَانِيُّ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ وَأَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ لَا يَرُدُّ عَلَيْهِ مِنْ حَدِيثِهِ شَيْئًا حَتَّى إِذَا حَدَّثَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّ اللَّهَ قَالَ لِذَلِكَ الرَّجُلِ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ مَعَهُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ مَا حَفِظْتُ إِلَّا قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ أَشْهَدُ أَنِّي حَفِظْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَذَلِكَ الرَّجُلُ آخِرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ دُخُولًا الْجَنَّةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ أَخْبَرَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ اللَّيْثِيُّ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ أَخْبَرَهُمَا أَنَّ النَّاسَ قَالُوا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ مَعْنَى حَدِيثِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ
अस्मान् अवदत् [जुहैर बिन् हरब] अस्मान् अवदत् [या'कुब बिन् इब्राहिम] अस्मान् [मम पितुः] [इब्न शिहाब] इत्यस्मात् [अथा' बिन् यजीद अल-लैत्सी] इत्यस्मात् अवदत् यत् [अबू हुरैरा] तस्मै सूचितवान्, यत् जनाः वदन्ति, 'हे अल्लाहस्य दूत! किं वयं -भविष्यामः- न्यायदिने अस्माकं रब्बं द्रष्टुं शक्नुमः?' सः प्रत्यागत्य पृष्टवान् यत् - पूर्णिमारात्रौ यदा मेघाः नास्ति तदा चन्द्रं दृष्ट्वा संकटं प्राप्स्यसि? ते प्रत्युवाच-न हे अल्लाहस्य दूत’ इति। सः पुनः पृष्टवान् - 'किं त्वं सूर्यं विस्तृते दिवा प्रकाशे दृष्ट्वा तस्य अधः मेघं विना हानिं प्राप्स्यसि ?' ते प्रत्युवाच-न हे अल्लाहस्य दूत’ इति। ततोऽब्रवीत्- खलु तम् एवम् अपि द्रष्टुं शक्नोषि । परमेश्वरः पुनरुत्थानदिने जनान् सङ्गृहीष्यति यत्; 'यः कश्चिद् पूजयेत् तदनुगच्छेत्, यः सूर्यं भजति, सः सूर्यम् अनुसृत्य, यः सोमं पूजयति, सोमम् अनुसृत्य, यः मिथ्यादेवान् पूजयति, सः मिथ्यादेवानाम् अनुसरणं करोतु, तेषु एतत् राष्ट्रं तिष्ठति, पाखण्डिनः अपि भविष्यन्ति।' तदा अल्लाहः सर्वोच्चः तान् एतादृशेन रूपेण मिलति यत् ते न परिचिनुवन्ति, तदा सः वक्ष्यति; 'अहं तव प्रभुः' इति । किन्तु ते वक्ष्यन्ति; 'अहं भवतः अल्लाहस्य शरणं याचयामि, एतत् अस्माकं स्थानं यावत् अस्माकं प्रभुः अस्मान् न मिलति, यदा अस्माकं प्रभुः अस्मान् मिलति तदा वयं तं ज्ञास्यामः'। तदनन्तरं अल्लाहः सर्वोच्चः तान् अस्मिन् रूपेण मिलति यत् ते ज्ञायन्ते, अल्लाहः वक्ष्यति; 'अहं तव प्रभुः' इति । ते वक्ष्यन्ति; 'आम्, त्वं अस्माकं प्रभुः असि'। अतः ते तस्य अनुसरणं करिष्यन्ति। तथा च सिराट् (सेतुः) नरकस्य उभयतः प्रसारितः आसीत्, यदा अहं मम राष्ट्रं च प्रथमं तत् लङ्घितवन्तौ, तदा दूतान् विहाय कोऽपि न वदति स्म, यदा तु तदानीन्तनस्य दूतानां प्रार्थना 'हे अल्लाह, त्राहि, त्राहि' इति आसीत्। नरके च स'दनवृक्षस्य कण्टकाः इव लोहस्य हुकाः सन्ति। किं त्वं स'दनवृक्षं जानासि ? सहचराः प्रत्युवाच; 'आम् हे अल्लाहस्य दूत'। सः अवदत् - 'ननु ते हुकाः स'दानवृक्ष इव सन्ति, केवलं अल्लाहं विहाय तस्य परिमाणं कोऽपि न जानाति।' एतत् कस्यचित् कर्मणानुसारं गृह्णीयात्, तेषु विश्वासिनः सन्ति, तेषां कर्मणाम् कारणात् सुरक्षिताः सन्ति, तेषु च सन्ति ये अतिक्रमणं कृतवन्तः यावत् तेषां कर्माणि तान् उद्धारयिष्यन्ति, यावत् यदा अल्लाहः स्वस्य सेवकानां भाग्यस्य निर्णयं समाप्तं करोति, तदा सः स्वर्गदूतान् नरकं नरकं बहिः आनेतुं इच्छति ये अल्लाहस्य किमपि साझेदारी न कुर्वन्ति, अर्थात् ये अल्लाहस्य सह किमपि न कुर्वन्ति, तेभ्यः आदेशं दास्यति अल्लाह सर्वशक्तिमान् दयां कर्तुम् इच्छति, ये वदन्ति; 'अल्लाहं विना अन्यः कोऽपि देवः नास्ति'। स्वर्गदूताः प्रणामचिह्नात् नरकं ज्ञास्यन्ति, यतः नरकं प्रणामचिह्नं विहाय आदमस्य सन्तानं भक्षयिष्यति। अल्लाहः नरकं प्रणामस्य चिह्नानि भक्षयितुं निषिद्धवान्, अतः ते नरकं ज्वलितं दग्धं च शरीरं कृत्वा बहिः आगमिष्यन्ति, ततः तेषां नहरुल हय्याह - जीवनस्य जलेन - सिञ्चिताः भविष्यन्ति यावत् ते नदीयाः प्रवाहे धान्यानि वर्धन्ते इव न वर्धन्ते। अल्लाहः स्वसेवकानां मध्ये न्यायं समाप्तवान्, तेषु च एकः व्यक्तिः अवशिष्टः यः नरकं प्रति मुखं कृतवान्, सः स्वर्गस्य अन्तिमः निवासी आसीत् यः स्वर्गं प्रविष्टवान् इति सः प्रार्थितवान् 'हे भगवन् नरकात् मुखं निवर्तय, तस्य गन्धः मां बाधितवान्, तस्य लेहः च मां दग्धवान्' इति। ततः सः अल्लाहं यथा इच्छति तथा पृष्टवान्, ततः अल्लाहः अवदत्; 'किं त्वं अन्यत् किमपि याचयिष्यसि यदि अहं तव याचनां पूरयामि?' सः प्रत्युवाच; 'न, तव महिम्ना अन्यत् न याचयिष्यामि'। तस्य च प्रभुः प्रतिज्ञां प्रतिज्ञां च यथा इच्छति तथा गृहीतवान्, ततः सः नरकं प्रति मुखं कृतवान्। यदा सः स्वर्गं सम्मुखीभूय तस्य सौन्दर्यं दृष्टवान् तदा सः किञ्चित्कालं मौनम् अकरोत्, प्रार्थितवान् च; 'हे अल्लाह मां स्वर्गद्वारे स्थापयतु'। अल्लाहः पृष्टवान्; 'किं त्वं प्रतिज्ञां शपथं च न त्यक्तवान् यत् अन्यत् मां न याचयितुम्? आदमपुत्र द्रोहः कथं सुलभः । सेवकः अवदत्; 'सेवकः अवदत्; 'हे मम भगवन्...!' सः च प्रार्थनां कुर्वन् आसीत्, यावत् अल्लाहः तम् अपृच्छत् यत् - यदि अहं भवतः आग्रहं अनुमोदयामि तर्हि अन्यत् किमपि याचयिष्यसि वा?' सः प्रत्युवाच; 'न, तव महिम्ना अन्यत् न याचयिष्यामि।' ततः सः पुरुषः स्वप्रतिज्ञां शपथं च त्यक्तवान् यावत् अल्लाहः तं स्वर्गद्वारे न स्थापितवान्। यदा सेवकः स्वर्गद्वारे स्थितवान् तदा स्वर्गः तस्य कृते उद्घाटितः यत् सः तस्मिन् जीवनस्य आनन्दं आनन्दं च दृष्टवान्, ततः सः क्षणं यावत् मौनम् अभवत्, प्रार्थितवान् च 'प्रभो मां स्वर्गं प्रविशतु' इति । अल्लाहः अवदत्; 'किं मया दत्तात् परं न याचयितुम् प्रतिज्ञा न दत्ता? आदमपुत्र त्वं कथं शीघ्रं द्रोहं करोषि' इति। सेवकः अवदत्; 'भोः भृत्यानां कृपणतमानां मा मां कुरु' इति । तथा च सः अल्लाहस्य याचनां न त्यक्तवान् यावत् अल्लाह तबराका व ताला तस्य उपरि न हसति स्म। यदि च अल्लाहः कस्मैचित् सेवकं प्रति हसति स्म तर्हि अल्लाहः तस्मै वदेत्; 'स्वर्गं प्रविशतु'। यदि कश्चन सेवकः तस्मिन् प्रविशति स्म तर्हि अल्लाहः तस्मै वदति स्म; 'गणयति'। अतः कश्चन सेवकः स्वस्य प्रभुं पृच्छति स्म कल्पयति च, यावत् अल्लाहः तस्मै एवं तथा वदन् स्मारयति स्म यावत् दासस्य कल्पना चरमपर्यन्तं न प्राप्नोति तावत् अल्लाहः तस्मै वदति स्म 'तत् भवतः कृते भवतः कृते च भवतः कृते च तत्सदृशं किमपि'। ['अथा` बिन् यजीद] ने कहा; [अबू सईद अल खुद्री] अबू हुरैरा इत्यनेन सह स्वस्य हदीसस्य किञ्चित् अपि अङ्गीकारं न कृतवान्, यावत् यदा अबु हुरैरा इत्यनेन हदीसः प्रसारितः यत् ईश्वरः तस्मै सेवकं प्रति अवदत् यत् 'भवतः कृते च यः तादृशः अस्ति', तदा अबू सैइदः अवदत् 'तथा च दशगुणं हे अबु हुरैराह'। अबु हुरैराहः अवदत्; 'अहं तादृशानि वचनानि विहाय न कण्ठस्थं कृतवान्, यत् 'भवतः कृते तथैव' इति अबु सैइदः अवदत्; 'अहं साक्ष्यं ददामि यत् मया तत् वाक्यं अल्लाहस्य दूतात् कण्ठस्थं कृतम्, ईश्वरः तस्मै आशीर्वादं ददातु, शान्तिं च ददातु, तत् तस्य वचनम्; 'तथा च दशगुणं हे अबु हुरैराह'। अबु हुरैराहः अवदत्; 'स च भृत्यः स्वर्गं प्रविष्टः स्वर्गवासी अन्तिमः' इति। अस्मान् अवदत् [अब्दुल्लाह बिन् अब्दुर्रहमान अद दरिमी] अस्मान् अवदत् [अबू अल यमनः] अस्मान् [शुएब] [अज ज़ुह्री] इत्यस्मात् अवदत् सः अवदत्; [सैद बिन् अल मुसैयब] तथा ['अथा` बिन् यजीद अल लैत्सी] अस्मान् सूचितवन्तौ यत् [अबु हुरैरा] इत्यनेन उभौ सूचितौ यत् सहचराः नबी सल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यनेन पृष्टवन्तः यत् - हे अल्लाहस्य दूत, किं वयं कयामतदिने अस्माकं प्रभुं पश्यामः?' ततः कथाकारः इब्राहिम बिन् सअद् इत्यस्य हदीसस्य इव हदीसम् अग्रे सारितवान् ।