Hadith Representative
Wukuf dilakukan dengan berdzikir dan menghadap kiblat, bukan menghadap gunung
Imam Abu Dawud : 1628حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَهِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيَّانِ وَرُبَّمَا زَادَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ الْكَلِمَةَ وَالشَّيْءَ قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَدَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَيْهِ سَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى رَأْسِي فَنَزَعَ زِرِّي الْأَعْلَى ثُمَّ نَزَعَ زِرِّي الْأَسْفَلَ ثُمَّ وَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ فَقَالَ مَرْحَبًا بِكَ وَأَهْلًا يَا ابْنَ أَخِي سَلْ عَمَّا شِئْتَ فَسَأَلْتُهُ وَهُوَ أَعْمَى وَجَاءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَقَامَ فِي نِسَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا يَعْنِي ثَوْبًا مُلَفَّقًا كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبِهِ رَجَعَ طَرَفَاهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا فَصَلَّى بِنَا وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَنْبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَثَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ ثُمَّ أُذِّنَ فِي النَّاسِ فِي الْعَاشِرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَعْمَلَ بِمِثْلِ عَمَلِهِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ أَصْنَعُ فَقَالَ اغْتَسِلِي وَاسْتَذْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ قَالَ جَابِرٌ نَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ مِنْ رَاكِبٍ وَمَاشٍ وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَمِنْ خَلْفِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا وَعَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ فَمَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَيْءٍ عَمِلْنَا بِهِ فَأَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالتَّوْحِيدِ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا مِنْهُ وَلَزِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ قَالَ جَابِرٌ لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ تَقَدَّمَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ فَقَرَأَ{ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى }فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ قَالَ فَكَانَ أَبِي يَقُولُ قَالَ ابْنُ نُفَيْلٍ وَعُثْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ ذَكَرَهُ إِلَّا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سُلَيْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ بِقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْبَيْتِ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الصَّفَا فَلَمَّا دَنَا مِنْ الصَّفَا قَرَأَ{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ فَكَبَّرَ اللَّهَ وَوَحَّدَهُ وَقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ وَقَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ رَمَلَ فِي بَطْنِ الْوَادِي حَتَّى إِذَا صَعَدَ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَصَنَعَ عَلَى الْمَرْوَةِ مِثْلَ مَا صَنَعَ عَلَى الصَّفَا حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرُ الطَّوَافِ عَلَى الْمَرْوَةِ قَالَ إِنِّي لَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَلَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلْيُحْلِلْ وَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِلْأَبَدِ فَشَبَّكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ دَخَلَتْ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ هَكَذَا مَرَّتَيْنِ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ قَالَ وَقَدِمَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ الْيَمَنِ بِبُدْنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا مِمَّنْ حَلَّ وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا وَاكْتَحَلَتْ فَأَنْكَرَ عَلِيٌّ ذَلِكَ عَلَيْهَا وَقَالَ مَنْ أَمَرَكِ بِهَذَا فَقَالَتْ أَبِي فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ بِالْعِرَاقِ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَرِّشًا عَلَى فَاطِمَةَ فِي الْأَمْرِ الَّذِي صَنَعَتْهُ مُسْتَفْتِيًا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الَّذِي ذَكَرَتْ عَنْهُ فَأَخْبَرْتُهُ أَنِّي أَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي أَمَرَنِي بِهَذَا فَقَالَ صَدَقَتْ صَدَقَتْ مَاذَا قُلْتَ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ فَلَا تَحْلِلْ قَالَ وَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي قَدِمَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْمَدِينَةِ مِائَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ قَالَ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ وَوَجَّهُوا إِلَى مِنًى أَهَلُّوا بِالْحَجِّ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِمِنًى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ وَالصُّبْحَ ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ وَأَمَرَ بِقُبَّةٍ لَهُ مِنْ شَعْرٍ فَضُرِبَتْ بِنَمِرَةٍ فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بِالْمُزْدَلِفَةِ كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَجَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةٍ فَنَزَلَ بِهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتْ الشَّمْسُ أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِلَتْ لَهُ فَرَكِبَ حَتَّى أَتَى بَطْنَ الْوَادِي فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا أَلَا إِنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ تَحْتَ قَدَمَيَّ مَوْضُوعٌ وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَأَوَّلُ دَمٍ أَضَعُهُ دِمَاؤُنَا دَمُ قَالَ عُثْمَانُ دَمُ ابْنُ رَبِيعَةَ و قَالَ سُلَيْمَانُ دَمُ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ و قَالَ بَعْضُ هَؤُلَاءِ كَانَ مُسْتَرْضَعًا فِي بَنِي سَعْدٍ فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُهُ رِبَانَا رِبَا عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ اتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانَةِ اللَّهِ وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ وَإِنَّ لَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ فَإِنْ فَعَلْنَ فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَإِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ إِنْ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ كِتَابَ اللَّهِ وَأَنْتُمْ مَسْئُولُونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ ثُمَّ قَالَ بِأُصْبُعِهِ السَّبَّابَةِ يَرْفَعُهَا إِلَى السَّمَاءِ وَيَنْكُبُهَا إِلَى النَّاسِ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى أَتَى الْمَوْقِفَ فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ الْقَصْوَاءِ إِلَى الصَّخَرَاتِ وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ قَلِيلًا حِينَ غَابَ الْقُرْصُ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ خَلْفَهُ فَدَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَس
Et gouf eis vum [Abdullah bin Muhammad An Nufaili], [Uthman bin Abu Syaibah], [Hisyam bin 'Ammar] an [Sulaiman bin Abdurrahman Ad Dimasyqi] erzielt, an et ass méiglech, datt e puer vun hinnen ee Saz zu den aneren bäigefüügt hunn. Si soten; huet eis [Hatim bin Isma'il] erzielt, huet eis [Ja'far bin Muhammad] vun [sengem Papp] erzielt, hie sot; Mir hunn de [Jabir bin Abdullah] kennegeléiert, dann, wéi mir bei hie koumen, huet hie no dëse Leit gefrot, bis hien bei mech koum. Ech soen; Ech sinn de Muhammad bin Ali bin Husain. Dann huet hien seng Hand op mäi Kapp gehalen an den ieweschte Knäppchen vu mengem Hiem opgeknäppt, dann den ënneschte Knäppchen vu mengem Hiem opgeknäppt, dann seng Handfläch tëscht zwou Nippelen geluecht an ech war deemools e klengt Kand. Dann sot hien; wëllkomm bei dir, mäi Brudder. Fro wat s de wëlls. Dann hunn ech hie gefrot, wéi hien e blanne Mann war. Dunn ass d'Zäit vum Gebied komm. Dann ass hien opgestan an huet e Hiem un, dat hien een Deel vum aneren festgehalen hat. All Kéier wann hien et op seng Schëlleren geluecht huet, koumen déi zwee Enden zréck bei hie wéinst der klenger Gréisst vun de Kleeder. Dann huet hien mat eis gebiet, während säi Schal op d'Säit louch, wou d'Kleeder opgehaange goufen. Dunn hunn ech gesot: "Erzielt eis eppes iwwer den Hadsch vum Rasulullah (vrede v. Allah)! Dunn huet hien eng Gest mat senger Hand gemaach an néng gezielt. Dunn huet hien gesot: "Tatsächlech ass de Rasulullah (vrede v. Allah) néng Joer bliwwen, ouni den Hadsch ze maachen. Am néngte Joer gouf ënnert de Leit ugekënnegt, datt de Rasulullah (vrede v. Allah) den Hadsch maache wollt. Dunn koumen vill Leit op Medina, all wollten dem Rasulullah (vrede v. Allah) nogoen a maachen, wéi hie gemaach huet. Dunn ass de Rasulullah (frid a Wuel) erauskomm, a Mir sinn mat him erausgaang, bis Mir bei Dzul Hulaifah ukomm sinn, an den Asma bint Umais huet de Muhammad bin Abu Bakr gebuer. Dunn huet hien e Messenger zum Rasulullah (frid a Wuel) geschéckt, fir ze froen: Wat soll ech maachen? Dunn huet hien gesot: 'Duscht Iech, wéckelt Är Farji (Är Genitalien) an en Duch a gitt an d'Ihram.' Dunn huet de Rasulullah (frid a Wuel) an d'Moschee gebiet, an ass um Kamel geridden, bis säi Kamel op Al-Baida war... - de Jabir sot: 'Ech hunn sou wäit gekuckt, wéi meng Aen virun mir gesinn hunn, vu Leit, déi gefuer sinn a gelaf sinn, a vun der rietser Säit esou, a vun der lénkser Säit esou, a vun hannen esou. An de Messenger vu Gott (frid a Wuel) war ënner eis, an him gouf de Koran erofgeschéckt, an hie wousst, wéi et war.' Wat hie gemaach huet, hu mir gemaach, dann huet hien de Monotheismus mat dem Saz rezitéiert: LABBAIKALLAAHUMMA LABBAIK, LABBAIKA LAA SYARIIKA LAKA LABBAIK INNAL HAMDA WAN NI'MATA WAL MULKA LAA SYARII KALAK. -O Allah, ech erfëllen Äre Ruff, ech erfëllen Äre Ruff, ech erfëllen Äre Ruff. Et gëtt kee Partner fir Iech, ech erfëllen Äre Ruff, tatsächlech all Luef, Genoss an dat ganzt Räich ass Äert, et gëtt kee Partner fir Iech. An d'Leit waren Talbiyah mat der Talbiyah, déi se gesot hunn, an de Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam huet näischt dovun ofgeleent, an de Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam huet weider seng Talbiyah gesot. De Jabir sot: Mir haten nëmmen vir, den Hadsch ze maachen. Mir woussten net, wéi d'Umrah war, bis mir mat him am Kaaba ukomm sinn. Hie huet d'Sailen geriwwe an dräimol gejoggt a véiermol normal gelaf, dann ass hien zum Maqam Ibrahim gaangen an huet de Vers gelies: 'A maacht en Deel vum Maqam Ibrahim zu enger Gebiedsplaz'. Dann huet hien de Maqam Ibrahim tëscht sech an der Kaaba gemaach. De Perowi sot; [mäi Papp] sot; [Ibn Nufail] an [Uthman] soten; …. -an ech weess et net, ausser et kënnt vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam- [Sulaiman] sot; an ech weess et net, ausser ze soen; Rasulullah sollAllahu wa'alaihi wa sallam an zwou Rak'ahs liesen Surah Al Ikhlas a Surah Al Kaafiruun. Dann ass hien zréck an d'Kaaba gaangen an huet de Rukun geriwwe, dann ass hien aus der Dier bei d'Shafa gaangen. Dann, wéi hien op d'Shafa koum, huet hie gelies: 'INNASH SHAFA WAL MARWATA MIN SYA'AAIRILLAAH, NABDAU BIMAA BADA-ALLAAHU BIHI'. - Tatsächlech sinn d'Shafaa an d'Marwa Deel vum Syi'ar vun Allah. Mir fänken un, wéi Gott ugefaangen huet-. Dann ass hien vun der Safa ugefaangen, hien ass eropgeklommen, bis hien de Kaaba gesinn huet, dann huet hien Takbir an de Monotheismus vun Allah gesot. Hien huet gesot: 'LAA ILAAHA ILALLAAHU WAHDAHU LAA SYARIIKA LAHU, LAHUL MULKU WA LAHUL HAMDU YUHYII WA YUMIITU WA HUWA 'ALAA KULLI SYAI IN QADIIR. LAA ILAAHA ILLALLAAHU WAHDAH, ANJAZA WA'DAH WA NASHARA 'ABDAH, WA HAZAMAL AHZAAABA WAHDAH'. - Et gëtt kee Gott, deen d'Recht huet, ugebiet ze ginn, ausser Allah eleng, Hien huet keng Partner, Him gehéiert dat ganzt Räich an Him gehéiert all Luef, Hien ass Deen, deen d'Liewe gëtt an Deen, deen den Doud verursaacht, an Hien ass Fäeg, alles ze maachen. Et gëtt kee Gott, deen et wäert ass, ugebetet ze ginn, ausser Allah eleng, Hie rett eleng, hëlleft senge Dénger a besiegt feindlech Gruppen eleng. Dann huet hien tëscht dësen Saachen gebiet a sou eppes dräimol gesot, dann ass hien erof op Marwa gaangen, bis nodeems seng Féiss drop getrëppelt sinn, ass hien an der Mëtt vum Dall gejoggt, bis nodeems hien eropgaangen ass, ass hien zu Marwa gaangen, an uewen op Marwa huet hien dat gemaach, wat hien op Shafa gemaach huet. Bis nom Enn vum Tawaf op Marwa huet hien gesot: "Wann mir an der Vergaangenheet Saache virkoumen, déi elo sichtbar sinn, dann hätt ech kee Afferdéier bruecht an et zu enger Umrah gemaach, also jiddereen ënner iech, deen kee Afferdéier bréngt, soll Tahallul maachen an et zu enger Umrah maachen." Dann hunn sech all d'Leit verbeugt a sech d'Hoer ofgeschnidden, ausser dem Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam an de Leit, déi d'Afferdéieren bruecht hunn. Dann huet de Suraqah bin Ju'syam gesot: O Messenger vu Gott, ass et nëmme fir eist Joer oder fir ëmmer? Dunn huet de Rasulullah (frid a seng Fra) seng Fanger verstreet a sot: "Du bass sou an der Hadsch agaangen." Hie sot zweemol: "Nee, awer fir ëmmer." Den Ali (frid a seng Fra) koum aus dem Jemen mat dem Kamel vum Prophet (frid a seng Fra) an huet d'Fatima (frid a seng Fra) ënner de Leit fonnt, déi den Tahallul erreecht haten a locker a makellos Kleeder unhaten. Dunn huet den Ali et ofgeleent a gesot: "Wien huet dir dat bestallt?" sot d'Fatima: "Mäi Papp." Den Ali huet eemol am Irak gesot: "Ech sinn bei de Rasulullah (frid a seng Fra) komm, fir d'Fatima wéinst deem ze provozéieren, wat si gemaach hat, an hunn de Rasulullah (frid a seng Fra) ëm eng Fatwa gefrot, wat si erwähnt hat. Dunn hunn ech him gesot, datt ech dat ofgeleent hunn, wat hie gemaach hat. Dunn huet d'Fatima gesot: "Tatsächlech huet mäi Papp mir dat bestallt." Dunn huet de Rasulullah (frid a seng Fra) gesot: "Hien huet Recht, hien huet Recht." „Wat sees du, wann s du den Hadsch maache wëlls?“ sot den Ali; ech soen: ALLAAHUMMA INNII UHILLU BIMAA AHALLA BIHI RASUULULLAH SHALLALLAHU 'ALAIHI WASALLAM. -O Allah, ech sinn Talbiyah mat der Talbiyah vum Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam-. Hie sot: 'Tatsächlech hunn ech en Afferdéier bruecht, also sidd net tahallul'. An d'Grupp vun Afferdéieren, déi den Ali aus dem Jemen bruecht huet an déi de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam aus Medina bruecht huet, huet honnert gezielt. Dunn huet jiddereen sech bekéiert a sech d'Hoer geschnidden ausser dem Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam an de Leit, déi d'Afferdéieren bruecht hunn. Dunn, wéi et Tarwiyah Dag war a si op Mina gaange sinn, hunn si d'Talbiyah gemaach fir den Hadsch ze maachen. Dunn ass de Rasulullah (vrede sallallah) an d'Gefier geklommen an huet Gebieder zu Dhuhr, Asr, Maghrib an Isha'a souwéi Fajr zu Mina gemaach. Duerno ass hien eng Zäit bliwwen, bis d'Sonn opgeet, an huet bestallt, datt eng Qubbah aus Hoer fir hie opgeriicht soll ginn. Dunn gouf d'Qubbah am Namirah Gebitt opgeriicht, duerno ass de Rasulullah (vrede sallallah) gaangen, an d'Quraish Leit haten keen Zweiwel, datt de Rasulullah (vrede sallallah) sech am Mash'ar Haram zu Muzdalifah gewäsch huet, wéi d'Quraish Leit et während der Jahiliyah Ära gemaach hunn. Dunn ass de Rasulullah (vrede sallallah) laanschtgaangen, bis hien Arafah erreecht huet a festgestallt huet, datt d'Qubbah fir hie zu Namirah opgeriicht gi war. Dunn ass hien do stoe bliwwen, bis nom Sonnenënnergang. Hie sot, hie soll säi Kamel mam Numm Qashwa` virbereet ginn, dann opsadelt ginn, duerno ass hien an d'Mëtt vum Hiwwel gaangen, huet eng Priedegt gehalen a gesot: "Tatsächlech, Äert Blutt a Besëtz sinn Haram, sou wéi et Haram ass un Ärem Dag, an Ärem Mount an an Ärem Land. Wësst, datt all Saachen an der Period vun der Ignoranz ënner menge Féiss gelooss ginn, d'Blutt an der Period vun der Ignoranz ass vergoss ginn an dat éischt Blutt, dat vergoss gouf, war Eist Blutt - sot den Uthman; nämlech d'Blutt vum Ibn Rabi'ah. Mëttlerweil sot de Sulaiman; d'Blutt vum Rabi'ah bin Al Harith bin Abdul Muththalib. E puer vun hinne soten: Virdrun gouf hie bei de Bani Sa'd Leit gestillt, duerno gouf hie vum Hudzail Leit ëmbruecht - an de Jahiliyah Wucher gouf ofgeschaaft, den éischte Wucher, deen ech ofgeschaaft hunn, war Eise Wucher, nämlech de Wucher vum Abbas bin Abdul Muththalib, tatsächlech goufen all dës Wucher ofgeschaaft." Fäert Allah am Ëmgang mat Fraen, tatsächlech huelt Dir se mam Vertrauen vun Allah, a rechtfäerdegt Äre Farj mat de Wierder vun Allah, tatsächlech ass Äert Recht iwwer si, datt si keng Leit erlaben, déi Dir net gär hutt, an Äert Haus ze kommen, wa se dat maachen, da schloe se mat Schléi, déi net wéi doen. Si hunn d'Recht, datt Dir se op eng gutt Manéier ernährt a kleet. An ech hunn Iech eppes hannerlooss, no deem Dir net irre gitt, wann Dir Iech drun hält, nämlech d'Buch vun Allah - de Koran -. Dir kritt Froen iwwer mech, wat mengt Dir?' Si hunn geäntwert: 'Mir bezeien, datt Dir den Traité geliwwert an erfëllt hutt a Rot ginn hutt.' Dann sot hien, huet säi Zeigefanger an den Himmel gehuewen a op d'Leit gewisen a sot: 'O Allah, Zeien, O Allah, Zeien'. Dann huet de Bilal den Opruff zum Gebied an Iqamah eemol ausgedréckt. Dann huet hien d'Zuhr-Gebied gemaach, dann ass hien opgestan an huet d'Asr-Gebied gemaach an huet kee Gebied dertëschent gemaach. Dann ass hien op Al Qaswa` geklommen, bis hien d'Wuquf-Plaz erreecht huet, an huet de Bauch vu sengem Kamel, nämlech Al Qashwa`, géint d'Fielsen geriicht, an den Hablul Musyah - nämlech d'Plaz wou se sech versammelt hunn - virun sech gestallt, dann huet hien sech op d'Kibla geriicht, an hie blouf stoen, bis d'Sonn ënnergaangen ass an déi giel Faarf e bësse verschwonne war, bis de Krees ënnergaangen ass. Dann huet hien d'Usamah hannert sech gedroen, dann ass hien gaangen an huet d'Zügel vu sengem Kamel, Qashwa`, gezunn, bis säi Kapp d'Basis vu sengem Sattel beréiert huet, an hien huet mat senger rietser Hand gesot: 'Beroueg dech, o Mënsch, beroueg dech, o Mënsch'. All Kéier wann säi Kapp dem Seel no koum, huet hien et e bësse geléist, bis et opgestan ass an hien zu Muzdalifah ukomm ass, dann huet hien sech mat de Maghrib- an Isha-Gebieder mat engem Opruff zum Gebied an zwou Iqamah verbonnen, sot den [Uthman]; an hien huet keng Sunnah-Gebieder tëscht deenen zwee gemaach. Dann ass hir Aussprooch déiselwecht, nämlech: Dann huet hie sech néiergeluecht, bis nom Sonnenopgang hien d'Mueresgebied gemaach huet, wéi et kloer war, datt et Sonnenopgang war. [De Salomo] sot; mat engem Opruff zum Gebied an Iqamah. Dann ass hir Aussprooch déiselwecht, nämlech; Dann ass hien op der Qashwa` geridden, bis hien op Mash'ar Al Haram stoung, an ass drop geklommen. [Uthman] an [Sulaiman] soten; a sech zum Qibla geriicht. Dann huet hien Allah gelueft a verherrlecht. [Uthman] huet bäigefüügt; an Éier Hien. Hie stoung weider, bis d'Muereliicht ganz hell war, dann ass hien fortgaang, ier d'Sonn opgeet, an huet den Al Fadhl bin Al Abbas als Piggyback geholl, hie war e Mann mat schéine Hoer, wäiss a schéin glänzend. Dann, nodeems de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam fortgaang war, ass hien laanscht e puer Fraen komm, déi gelaf sinn, dann huet den Al Fadhl ugefaangen, se unzekucken an de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam huet seng Hand op d'Gesiicht vum Al Fadhl geluecht, dann huet den Al Fadhl säi Gesiicht op déi aner Säit gedréint. Dunn huet de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam seng Hand op déi aner Säit geréckelt an den Al Fadhl huet säi Gesiicht op déi aner Säit gedréint, während hien nach ëmmer gekuckt huet, bis hien, nodeems hien de Muhassir erreecht hat, e bëssen weidergaangen ass, dann dem mëttleren Wee gefollegt ass, deen op Jamrah Kubra féiert, bis hien d'Jamrah erreecht huet, op där e Bam steet, dann huet hien siwe Kiesel geheit a Takbir gesot, mat all Kiesel, deen ewéi e Kiesel vun enger Schleider geheit gouf. Hien huet vun der Mëtt vum Hiwwel geheit, dann ass hien op d'Schluechtplaz gaangen an huet dräisechzeg Kameler mat senge Hänn geschluecht, an huet dem Ali den Uerder ginn, déi reschtlech ze schluechten, an hien huet sech beim Schluechten vu senge Kameler bedeelegt, dann huet hien méi wéi zwee Leit vun all Kamel den Uerder ginn, se dann an en Dëppen geluecht a gekacht. Si hunn allebéid e bësse vum Fleesch giess an e bësse vun der Bouillon gedronk. [De Sulaiman] sot: Dann ass hien mat engem Gefier gefuer an ass zréck an d'Kaaba gaangen an huet d'Zuhur-Gebied zu Mekka gemaach. Duerno ass hien bei de Bani Abdul Muththalib gaangen, während si Zamzam-Waasser geholl hunn. Duerno sot hien: "Drénk, O Bani Abdul Muththalib, wann d'Leit dech net beim Drénke schloen, da drénken ech wierklech mat dir." Dann hunn si him en Eemer ginn, an hien huet eppes dovunner gedronk.