Hadith Representative
Tidak boleh meninggalkan sa’i bagi yang berhaji atau berumroh
Imam Tirmidzi : 2891حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَال سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لَا أَطُوفَ بَيْنَهُمَا فَقَالَتْ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لَا يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى { فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا الْعِلْمُ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لَا يَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنْ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ وَقَالَ آخَرُونَ مِنْ الْأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ
האָט אונדז געזאָגט [אבן אבו עומר] האָט אונדז געזאָגט [צופיאן] האָט ער געזאָגט; איך האב געהערט [עז זוהרי] דערציילן פון ['אורוואה] ער האט געזאגט; איך האב געזאגט צו ['עישע]; 'לפי מיין מיינונג, דער מענטש וואס טוט נישט סאי צווישן שפא און מרווה טראָגט גאָרנישט און איך טאָן ניט זאָרגן פֿאַר נישט סייַ צווישן די צוויי'. — האט אײסיאה געענטפערט; "עס איז זייער שלעכט וואָס איר זאָגן, אָ מיין פּלימעניק, רסולוללאַה אַלאַללהו 'עליהי וואַסאַלאַם האט געטאָן סאַי און אויך די מוסלימס, אין פאַקט די מענטשן וואס פיר טלביאַה פֿאַר מאַנאַט די תגות אין מוסיאַלליל - דער אָרט צווישן מאַה און מעדינאַ ווו עס איז אַ פּלאַץ פון וואַסער - זענען די וואָס טאָן ניט סאַ'י צווישן שאַפאַ און מרוואַה. דעמאלט האט אללא טבאראקא ווה טאלא אנטפלעקט דעם פסוק: 'אז ווער סע מאכט די חאג' צו די הויז פון אַלאַ אָדער טוט די אומרה, עס איז קיין זינד פֿאַר אים אין דורכפירן די סאַי צווישן די צוויי.' קס על-בכרה: 158. אויב עס איז ווי דו זאגסט, וועט אוודאי זיין דער פסוק: 'אז עס איז נישטא קיין זינד פאר אים נישט צו עשׂה סיי צווישן זיי'. אז זוהרי האט געזאגט; איך האב דאס דערמאנט פאר אבו בכר בן אבדורהמאן בן אל חרית בן היסאם, משמעות האט אים איבערראשט, האט ער געזאגט; 'דאס איז וויסנשאַפֿט, און איך האב געהערט עטלעכע געלערנטע זאָגן; 'די וואס זענען נישט מסכים צווישן שאפא און מרוואה פון אראבישע קרייזן זאגן אז אונזער תאוה צווישן שאפא און מרוואה איז א ענין פון אומוויסנדיגקייט'. בשעת אנדערע, פון אַנסאַר געזאגט; 'מיר האבן נאר באפוילן צו מאכן טאוואף אין די באיתולה און מען האט אונז נישט באפוילן צו מאכן טאוואף צווישן שאפא און מארוואה, דאן האט אללא תעלה אנטפלעקט דעם פסוק: 'אכן שאפאא און מארווא זענען טייל פון די סי'ער פון אללה'. ק.ס. על-בכרה: 158. אבו בכר בן אבדורהמאן האט געזאגט; "לפי מיין מיינונג, דער פּסוק איז גילוי וועגן זיי און זיי." אבו איסא האט געזאגט; דעם האַדיטה איז עכט.