Hadith Representative
Malaikat Jibril yang memancarkan air Zam-zam untuk Hajar dan Ismail
Imam Bukhari : 3113و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }
און האט מיר דערציילט ['עבדאללה בן מוחמד] האט אונז דערציילט ['עבד רזאק] האט אונז דערציילט [מאמר] פון [איוב אס-סחטיאני] און [קציר בן קציר בן אל-מוטליב בין אבי וואדאא] איינער דעם אנדערן דערגאנגענדיג איינער דעם אנדערן פון [סעיד בן ג'ובאיר' האט אבא רדאמאן געזאגט; 'דער ערשטער פרוי צו טראָגן אַ גאַרטל איז געווען די מוטער פון נביא יסמאַיל 'אַלאַהיססאַלאַם. ער האָט עס גענוצט צו באַזייַטיקן שפורן פון שרה, דאַן האָט איברהים עליהיססלאַם גענומען איר און איר זון איסמאַיל, וועמענס מוטער האָט אים נאָך דעמאָלט געשפּאָטן, ביז אברהים עליהיססלאם האָט זיי ביידע געשטעלט לעבן דער באַיתוללה - דער כעבֿה - אין אַ הײַזל אויפֿן שפּיץ זאַמזם בײַם עק פֿון דער גרויסער מאָסק. אין דער צייט אין מכה האט קיינער דארט נישט געוואוינט און קיין וואסער איז נישט געווען. אברה ם הא ט זײע ר צװ ײ דארט ן געלײג ט או ן איבערגעלאז ט א סארט זאק , װא ם הא ט אנטהאלט ן טײטל ן או ן א זעקל / געריבה , אנגעפיל ט מי ט װאסער . דעמאל ט אי ז אברה ם געגאנגע ן פארלאז ן ד י צװײ . אזוי איז פרוי איסמאאיל אים נאכגעגאנגען און געזאגט; 'אָ אַבראַהים, ווו טאָן איר ווילן צו גיין? צי איר -האָבן די האַרץ- אונדז לאָזן אין דעם טאָל ווו עס איז קיין מענטש און גאָרנישט גאָרנישט'. פרוי איסמאעיל האט נאכאמאל און נאכאמאל איבערגעחזרט איר פראגע ביז ענדליך האט אברהים נישט צוריקגעקוקט אויף איר. צום סוף האָט איסמאַילס מוטער געפרעגט; 'האט אַלאַ באַפֿעל איר איבער אַלע דעם?'. אברה ם הא ט געענטפערט : ״יא״ . פרוי איסמאעיל האט געזאגט; 'דעמאָלט אַלאַ וועט ניט פאַרלאָזן אונדז'. דעמאלט איז ישמאיל'ס מוטער זיך אומגעקערט און אברהים האט ווייטער געצויגן זיין נסיעה ביז ווען ער איז דערגרייכט צו א בערגל און דאס פאלק האט אים מער נישט געקענט זען, האט אברהם זיך געשטעלט צו די כעבה און האט מתפלל געווען פאר זיי מיט עטליכע תפלה זאץ מיט אויפהויבן ביידע הענט, און געזאגט: 'רבי, באמת איך האב אריינגעלייגט טייל פון מיינע קינדער אין א טאל וואס איז נישט געקומען צו הייליגע הויזן' משרתים - - ק"ס אברהים פסוק 37. דעמאלט האט איסמאיל'ס מאמע גענומען ברוסט עסן איר קינד און טרינקען פון דער וואסער, ביז ווען די וואסער אין דער גריבא איז אויסגעלאפן איז זי געווארן דארשטיג און אויך איר קינד. דערנאָך האָט ער געקוקט אויף איסמאַיל דעם קינד וואָס האָט זיך געשטרעבט, אָדער ער האָט געזאָגט אין רעדאקציע: 'ראָולינג אויף דער ערד'. דעמאלט האט חגאר פארלאזט איסמעיל און נישט געקאנט זען זײן מצב. אזוי איז ער געגאנגען צו שאפאא בערגל ווי דער בארג וואס איז נאענט צו אים. ע ר אי ז געשטאנע ן או ן זי ך געפונע ן דע ם טאל , אי ן דע ר האפענונג , א ז ע ר זא ל דאר ט זען , אבע ר ע ר הא ט קײנע ם ניש ט געזען . איז ער אראפגעקומען פון דעם בערגל שפאא און ווען ער איז דערגרייכט צום טאל האט ער אויפגערוימט די צוים פון זיינע קליידער און געארבעט שווער ווי א מענטש וואס האט זיך שווער געראנגלט ביז ווען ער האט געקענט דורכגיין דעם טאל און דערגרייכט צום בערגל מארוואה איז ער געשטאנען צו זען אויב עס איז דא עמיצער אבער ער האט נישט געזען קיינעם. ער האט דאָס זיבן מאל - צווישן די היללס פון סאַפאַ און מאַרוואַה -. אבן עבאס זאל זיין צופרידן מיט אים האט געזאגט; דער נביא סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם האט געזאגט: 'אַז איז די סיי וואָס מוזן ווערן געטאן דורך יומאַנז - וואס מאַכן די האַדזש - צווישן די צוויי היללס'. װען ער איז געװען אין שפיץ מארװאה, האט ער דערהערט א קול, דעמאלט האט ער צו זיך געזאגט: ״שװײג״, װאם האט זיך חאג׳ר געמײנט. דערנאָך האָט ער געפּרוּווט צוהערן און ער האָט ווידער געקענט הערן דאָס קול אַזוי האָט ער געזאָגט; 'איר האָט אויפגעהויבן דיין קול אויב איר בדעה צו פרעגן פֿאַר הילף'. ע ס הא ט זי ך ארויסגעװיזן , א ז דא ס שטי ל אי ז געװע ן א קולו ת פו ן א מלא ך — דזשיבריל ׳ עליאיסלא ם — װעלכע ר אי ז געװע ן נעב ן זאמזאם , דעמאל ט הא ט דזשיברי ל געפאפ ט דא ס װאסע ר מי ט זײ ן פים ׳ אדע ר ע ר הא ט געזאגט ; מי ט זײנ ע פליגלען , בי ז דא ס װאסע ר גײ ט ארוי ס א גאנג . פרוי ישמאיל האט אנגעהויבן מאכן וואסער רעזערוווואַרס מיט אירע הענט אַזוי, נעמלעך שעפּן וואַסער און אַרײַנלייגן אין דער געריבה, בעת דאָס וואַסער האָט ווייטער געשעפּט גיך אויס נאָכן שעפּן.' אבן עבאס זאל זיין צופרידן מיט אים האט געזאגט; דער נביא סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם האט געזאגט: 'מייַ אַלאַ האָבן רחמנות אויף אַם יסמאַ'יל - סיטי האַדזשאַר-קאַרען א אויב ער לאזט זמזם אליין' אדער ער האט געזאגט: 'אויב ער זאמלט נישט תיכף די וואסער, וועט די זמזם וואסער זיכער ווערן פליסנדיק וואסער'. ענדליך האט זי געקענט טרינקען וואסער און נאכאמאל ברוסטפעדן איר קינד. דעמאָלט דער מלאך האט געזאגט צו אים: 'דו זאלסט נישט זיין דערשראָקן פון ווערן פארלאזן ווייַל דאָ איז די הויז פון אַלאַ, וואָס וועט זיין געבויט דורך דעם קינד און זיין פאטער און טאַקע אַלאַ וועט נישט וויסט זיין קנעכט'. דעמאל ט אי ז ד י באיטוללא ה קאבא א געװע ן גאנ ץ הוי ך פו ן דע ר ערד , װ י א קלײ ן בערגל , װא ס װע ט קומע ן פארפלייצונגע ן װאל ט זי ך אפגעריס ן פו ן ד י רעכט ע או ן לינק ע זײטן . איסמאאילס מוטער, חג'ר, האט אזוי געלעבט ביז א גרופע מענטשן פון דעם שבט יורהום אדער משפחה פון יורהום זענען געקומען פון דעם כדאא' בערגל וועג און האבן זיך אפגעשטעלט אראפסטרים פון מעכה, ווען זיי האבן געזען א פויגל פליען ארום. האָבן זיי אויסגערופן; 'דאס פויגל מוז זיך ארומגיין, ווייל עס דרייט זיך ארום דאס וואסער כאטש מיר ווייסן זיכער אז עס איז נישטא קיין וואסער אין דעם טאל. ענדליך האבן זיי געשיקט איינס אדער צוויי מענטשן וועלכע זענען שנעל געלאפן און אפנים האבן זיי געפונען וואסער. ז ײ האב ן זי ך אומגעקער ט או ן געמאלד ן דא ס אנװעזונ ג פו ן װאסער , או ן דא ן זײנע ן ז ײ געקומע ן צו ם װאסער . ער האט געזאגט: 'אין דער צייט פרוי יסמאַיל איז געווען לעבן די וואַסער'. האָבן זײ צו אים געזאָגט; 'וועט איר לאָזן אונדז צו האַלטן ביי צו פאַרבינדן איר דאָ?'. פרוי איסמאעיל האט געזאגט; 'יא איר קענען אָבער איר טאָן ניט האָבן די רעכט צו האָבן וואַסער'. זיי געזאגט; 'אָוקיי'. אבן עבאס זאל זיין צופרידן מיט אים האט געזאגט; דער נביא סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם האט געזאגט: 'יסמאַ'יל ס מוטער געווארן צופרידן וועגן דעם געשעעניש ווייַל עס זענען געווען מענטשן לעבעדיק מיט איר'. ענדליך האבן זיי דארט געוואוינט און געשיקט שליחים צו זייערע פאמיליעס זיי פארבעטן צו וואוינען דארט צוזאמען.' ווען זייערע פאַמיליעס האָבן געוואוינט מיט חג'ר און איסמאַיל איז געווען יונג, האָט ער ביי זיי זיך אויסגעלערנט אַראַביש, און אַפֿילו געוואָרן דער ווערטפולסטער און מאַגישסטער מענטש צווישן זיי. דאן איז איסמאאיל אויסגעוואקסן אין א יונגערמאן וואס איז ביי זיי געפעלט געווארן. ווען זיי זענען אויפגעוואקסן, האבן זיי חתונה געהאט מיט אסמאעיל מיט א פרוי פון זיי און נישט לאנג נאכדעם איז איסמאאילס מוטער געשטארבן. שפעטער איז איברהים געקומען נאכדעם וואס איסמאעיל האט חתונה געהאט צו דערוויסן וואס ער האט איבערגעלאזט אבער ער האט נישט געפונען ישמאיל. אברה ם הא ט געפרעג ט איסמאעיל ס װײ ב װעג ן איסמאעיל . האָט זײַן װײַב געענטפֿערט; 'ער איז אַוועק און פאַרדינען אַ לעבעדיק פֿאַר אונדז. דערנאָך האָט איבראַהים געפרעגט וועגן זייער לעבן און צושטאנדן. האט געענטפערט אסמאאילס װײב; 'מיר האָבן איבערגעלעבט פילע בייז און אונדזער לעבן איז געווען ענג און פול מיט גרויס צאָרעס'. איסמאיל'ס ווייב האט זיך באקלאגט איבער דעם לעבן וואס זי און איר מאן האבן געלעבט פאר איברהים. אברה ם הא ט געזאגט ; 'שפעטער, ווען דיין מאַן קומט, איבערגעבן מיין גרוס און זאָגן אים צו טוישן די טיר פון זיין הויז.' ווען ישמאַיל איז געקומען, האָט ער עפּעס געפֿילט, האָט ער געבעטן זײַן ווײַב; 'איז ווער עס יז געקומען צו דיר?'. האָט זײַן װײַב געענטפֿערט; 'יא. פריער איז געווען אזא זקן אין דעם מצב וואס איז געקומען צו אונז און ער האט געפרעגט אויף דיר דעמאלט האב איך מסביר געווען און ער האט מיר געפרעגט וועגן דעם מצב פון אונזער לעבן אז איך האב מסביר געווען אז איך לעב אין מאס און יסורים'. האט איסמעיל געפרעגט; 'האט דער מענטש געבן איר אַ אָנזאָג וועגן עפּעס?'. האָט זײַן װײַב געענטפֿערט; 'יא. ער האט מיר באפוילן צו איבערגעבן זיין גרוס צו דיר און דיר געזאגט צו טוישן די טיר פון דיין הויז.' איסמאעיל האט געזאגט; 'ער איז מיין פאטער און טאַקע ער האט באפוילן מיר צו גט איר אַזוי איר וועט צוריקקומען צו דיין משפּחה'. אזו י איסמאאי ל הא ט זי ך גט . דעמאל ט הא ט איסמא ל װידע ר חתונ ה געמאכ ט א ן אנדער ע פרויע ן פו ן דע ר פאלק , דא ן אי ז אברה ם װידע ר אװעק , איבערלאזנדי ק אי ן דע ר צײט , װא ס אל א הא ט געװאל ט או ן נאכדע ם אי ז ע ר צוריקגעקומע ן ז ײ אנטקעגן , אבע ר ע ר הא ט ניש ט געפונע ן אסמאאי ל בי ז ע ר אי ז ענדלע ך געגאנגע ן צ ו איסמאעיל ס װײב , או ן אי ר געפרעגט . האָט זײַן װײַב געענטפֿערט; 'ער איז ארויס פארדינסט פֿאַר אונדז. דערנאך האט אברהם װידער געפרעגט; 'ווי זענען איר גייז טאן'. ע ר הא ט געפרעג ט איסמאיל ס פרוי , װעג ן זײע ר לעב ן או ן לעבנס־באדינגונגען . האָט זײַן װײַב געענטפֿערט; 'מיר זענען שטענדיק גוט און גענוג'. יסמאַיל ס פרוי געלויבט אַלאַ. אברה ם הא ט געפרעגט ; 'וואָס עסט איר? '. האט געענטפערט אסמאאילס װײב; 'פלייש'. אברה ם הא ט װידע ר געפרעגט ; 'וואָס טרינקט איר? '. האט געענטפערט אסמאאילס װײב; 'וואַסער'. אַזוי אברהם מתפלל געווען: 'אָ אַלאַ, בענטשן זיי אין זייער פלייש און וואַסער'. דער נביא סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם האט געזאגט: 'אין אַז צייַט עס איז געווען קיין קערל אין מעקאַ און אויב עס איז געווען, יבראַהים וואָלט האָבן מתפלל געווען פֿאַר עס. זאָגט ער; 'און פון אברהם'ס תפילה וועגן פלייש און וואַסער, קיין איינער אַחוץ די מענטשן פון מכה האט באַקלאָגט אויב אַלע זיי באַקומען איז געווען פלייש און וואַסער'. אברה ם הא ט דעמאל ט געזאגט ; 'ווען דיין מאַן קומט, איבערגעבן מיין גרוס צו אים און באַפעלן אים צו שטארקן די טיר פון זיין הויז.' ווען ישמאַיל איז געקומען, האָט ער געזאָגט: איז עמעצער געקומען צו דיר?. האָט זײַן װײַב געענטפֿערט; 'יא. נאָר איצט איז געקומען צו אונדז אַן אַלטער מיט אַ זייער גוטן אויסזען.' זײ ן פרו י הא ט באװאונדער ט איברהים . ער האָט מיר געפרעגט וועגן דיר אַזוי האָב איך דערקלערט, דערנאָך האָט ער מיר געפרעגט וועגן דעם מצב פון אונדזער לעבן, אַזוי איך האָב געענטפערט אַז איך בין גוט.'. האט איסמעיל געפרעגט; 'האט דער מענטש געבן איר אַ אָנזאָג וועגן עפּעס?'. האָט זײַן װײַב געענטפֿערט; 'יא. ער האט מיר באפוילן צו איבערגעבן זיינע גרוס צו דיר און דיר געזאגט צו פארטיידיגן די טירן פון דיין הויז.' איסמאעיל האט געזאגט; 'ער איז מיין פאטער און די טיר אין קשיא איז איר. ער האט מיך באפוילן דיר צו פארטיידיגן'. דעמאלט האט אברהים זײ װידער פארלאזט א געװיסע צײט װי אללא האט געװאלט, און איז נאכדעם צוריק געקומען, װען ישמאיל האט ארײנגעלײגט זײן פײל אונטער א בוים נעבן זמזם. ווען ער האָט אים דערזען, איז ער תּיכּף צו אים צוגעגאַנגען און האָט זיך געטאָן ווי אַ טאַטע האָט געטאָן צו זײַן קינד און אַ זון צו זײַן פֿאָטער דעמאָלט האָט ער געזאָגט; 'אָ יסמאַ'יל, אַלאַ באפוילן מיר מיט אַ סדר'. איסמאעיל האט געזאגט; 'טו וואס דיין רבי באפעלט'. אברה ם הא ט װידע ר געזאגט ; וועסטו מיר העלפן?'. איסמאעיל האט געזאגט; 'יא איך וועל דיר העלפן'. אברה ם הא ט געזאגט ; 'אַלאַ האט מיר באפוילן צו בויען אַ הויז אין דעם אָרט'. אברה ם הא ט אנגעװיזע ן אוי ף א פלא ץ װא ם אי ז געװע ן גאנ ץ הוי ך פארגלײ ך מי ט דע ר סביבה . דער דערציילער האט געזאגט; 'פון יענעם ארט האבן זיי ביידע אויפגעהויבן די יסודות פונעם ביתולה, ישמאיל האט געארבעט צו טראגן די שטיינער בשעת אברהים האבן זיי צוזאמגעשטעלט - זיי געבויט - ביז ווען די געביידע איז געווען הויך, איז איסמעיל געקומען מיט דעם שטיין און דאן געשטעלט פאר אברהים כדי ער זאל קענען קריכן דערויף בשעת ישמאיל האט געגעבן די שטיינער.' בײד ע האב ן ז ײ געארבע ט בײ ם זאג ן ד י תפילה ; -'אונדזער רבי'ן, מקבל -צדקה- פון אונז, טאקע דו ביסט דער כל-הערנדיק און כל-וויסנדיק'. די צװײ האבן װײטער געבויעט ביז זײ האבן ארומגערינגלט די ביתולה און בײדע האבן װײטער געזאגט דאװענען; -'אונדזער רבי'ן, מקבל -צדקה- פון אונז טאקע דו ביסט אל-הער און אל-ווייסט'-. -QS. אַלבאַקאַראַה 127-.