-

و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }

powiedział mi [’Abdullah bin Muhammad] powiedział nam [’Abdur Razzaq] powiedział nam [Ma'mar] z [Ayyub as-Sakhtiyaniy] i [Katsir bin Katsir bin Al Muthallib binAbi Wada'ah] uzupełniając się nawzajem od [Sa'id bin Jubair] powiedział [Ibn 'Abbas radliallahu 'anhuma]; Pierwszą kobietą, która użyła pasa, była matka Proroka Ismaila (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Użyła go, by zakryć ślady Sary, a następnie Ibrahim (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zabrał ją ze sobą wraz z synem Ismailem, który w tym czasie karmił go piersią, aż Ibrahim (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) umieścił ich oboje w pobliżu Domu Allaha (Kaaby) w chacie nad Zamzam, na końcu Wielkiego Meczetu. W tamtym czasie w Mekce nie było nikogo i nie było wody. Ibrahim umieścił ich tam oboje i zostawił coś w rodzaju worka z daktylami oraz woreczek/słój z wodą. Następnie Ibrahim poszedł, by ich oboje zostawić. Matka Ismaila poszła za nim i powiedziała: „O Ibrahimie, dokąd idziesz? Czy masz serce, by zostawić nas w tej dolinie, gdzie nie ma ani jednej istoty ludzkiej i niczego?” Pani Isma’il wielokrotnie powtarzała swoje pytanie, aż w końcu Ibrahim nie obejrzał się na nią. W końcu pani Isma’il zapytała: „Czy Allah nakazał ci to wszystko zrobić?”. Ibrahim odpowiedział: „Tak”. Pani Isma’il powiedziała: „W takim razie Allah nas nie opuści”. Następnie pani Isma’il wróciła, a Ibrahim kontynuował podróż, aż dotarł do wzgórza, gdzie nikt go nie widział. Ponownie Ibrahim zwrócił się w stronę Kaaby i pomodlił się za nich, wypowiadając kilka zdań modlitwy, unosząc obie ręce i mówiąc: „Rabbi, (zaiste umieściłem część moich potomków w dolinie, w której nie ma roślinności, w pobliżu Twojego świętego domu”), aż dojdą do (oby stali się wdzięcznymi sługami) (QS Ibrahim werset 37). Wtedy matka Isma’ila zaczęła karmić piersią swoje dziecko i pić wodę z kranu, aż woda w Geriba wybiegła, poczuł pragnienie, podobnie jak jego syn. Wtedy spojrzał na Izmaela, walczącego niemowlęcia, lub powiedziała z komentarzem: „Tarzającego się po ziemi”. Wtedy Hadżar opuściła Izmaela i nie mogła znieść widoku jego stanu. Udała się więc na wzgórze Safaa, najbliższą jej górę. Stanęła tam z twarzą zwróconą w stronę doliny, mając nadzieję, że kogoś tam zobaczy, ale nikogo nie zobaczyła. Zeszła więc ze wzgórza Safaa i kiedy dotarła do doliny, podwinęła rąbek szaty i walczyła jak człowiek, który walczy z całych sił, aż w końcu udało jej się przejść przez dolinę i dotrzeć do wzgórza Marwah. Stanęła tam, rozglądając się, czy nikogo tam nie ma, ale nikogo nie zobaczyła. Zrobiła to siedem razy (między wzgórzami Safa i Marwah). Ibn Abbas radiliallahu anhu powiedział: Prorok sallallaahu alejhi ła sallam powiedział: „To jest powiedziane, że osoba (która odprawia pielgrzymkę) „Musisz zrobić między dwoma wzgórzami”. Gdy była na szczycie Marwy, usłyszała głos, po czym powiedziała do siebie: „Bądź cicho”, co Hadżar miał na myśli. Następnie spróbował go usłyszeć i ponownie usłyszał głos, więc powiedział: „Słyszałaś swój głos, jeśli chcesz prosić o pomoc”. Okazało się, że głos należał do anioła (Gabriela Alajhissalam), który był w pobliżu Zamzam. Gabriel nabrał wtedy wody piętą lub, jak powiedział, skrzydłami, aż wytrysnęła. Matka Isma’ila zaczęła robić z rąk zbiornik na wodę w ten sposób, nabierając wodę i wlewając ją do urny, podczas gdy woda nadal mocno tryskała po nabraniu”. Ibn Abbas Radliallahu Anhuma powiedział: „Prorok shallallahu alejhi wasallam powiedział: „Oby Allah zmiłował się nad Umm Isma’il (Siti Hajar), ponieważ jeśli opuściła Zamzam” lub Jego Słowa: „Jeśli natychmiast nie nabierze wody, woda z Zamzam z pewnością stanie się wodą płynącą”. W końcu mogła pić wodę i ponownie karmić piersią swoje dziecko. Wtedy anioł powiedział do niej: „Nie bój się, że zostaniesz porzucona, bo to jest dom Allaha, który zostanie zbudowany przez to dziecko i jego ojca, a Allah nie zmarnuje swoich sług”. W tym czasie Baitullah Kaaba znajdowała się dość wysoko nad ziemią, niczym małe wzgórze, które podczas powodzi ulegało erozji z prawej i lewej strony. Matka Isma’ila, Hadżar, żyła w ten sposób, aż do czasu, gdy grupa ludzi z plemienia lub rodziny Jurhum, którzy przybyli ze szlaku górskiego Kadaa, zatrzymała się w dół rzeki od Mekki i zobaczyli krążącego ptaka. Wykrzyknęli: „Ten ptak musi krążyć, bo krąży nad wodą, chociaż wiemy na pewno, że w tej dolinie nie ma wody”. W końcu wysłali jedną lub dwie osoby, które szybko pobiegły i najwyraźniej znalazły wodę. Wrócili i donieśli o… Obecność wody, a potem dotarli do wody. Powiedział: „W tym czasie pani Isma'il była blisko wody”. Powiedzieli mu: „Czy pozwolisz nam się tu zatrzymać i dołączyć do ciebie?”. Pani Isma'il odpowiedziała: „Tak, możesz, ale nie masz prawa do wody”. Odpowiedzieli: „Dobrze”. Ibn Abbas radliallahu anhuma powiedział: Prorok sallallahu alejhi ła sallam powiedział: „Matka Isma'ila ucieszyła się z tego wydarzenia, ponieważ mieszkali z nią ludzie”. W końcu zamieszkali tam i wysłali posłańców do swoich rodzin, aby zaprosić ich do wspólnego zamieszkania”. Kiedy ich rodziny mieszkały z Hajar, a Isma'il był młody, nauczył się od nich arabskiego, a nawet stał się najcenniejszym i najbardziej magicznym człowiekiem wśród nich. Potem Isma'il wyrósł na młodzieńca, którego polubili. Gdy był dorosły, poślubili Isma'ila z kobietą z ich rodziny i wkrótce potem Że matka Isma'ila zmarła. Później, po ślubie Isma'ila, Ibrahim przyszedł, aby dowiedzieć się, co mu pozostało, ale nie znalazł Isma'ila. Ibrahim zapytał żonę o Isma'ila. Jego żona odpowiedziała: Wtedy Ibrahim zapytał o ich życie i sytuację. Żona Isma'ila odpowiedziała: „Doświadczyliśmy wielu nieszczęść, a nasze życie było ciasne i pełne wielkiego cierpienia”. Żona Isma'il poskarżyła się Ibrahimowi na życie, jakie wiedli z mężem. Ibrahim powiedział: „Później, kiedy twój mąż przyjedzie, przekaż moje pozdrowienia i powiedz mu, żeby zmienił drzwi do swojego domu”. Kiedy Isma'il przyszedł, poczuł coś, więc zapytał żonę: „Czy ktoś do ciebie przyszedł?”. Jego żona odpowiedziała: „Tak. Wcześniej przyszedł do nas starszy mężczyzna w takiej samej sytuacji i pytał o ciebie, wtedy mu wyjaśniłam, a on pytał mnie o naszą sytuację życiową, więc wyjaśniłam, że żyję w wyczerpaniu i cierpieniu”. Isma'il zapytał: „Czy ta osoba przekazała ci wiadomość?” O czymś?" Jego żona odpowiedziała: "Tak. Kazał mi przekazać ci pozdrowienia i powiedział, żebyś zmienił drzwi do swojego domu." Isma'il powiedział: "On jest moim ojcem i rzeczywiście nakazał mi się z tobą rozwieść, więc wrócisz do swojej rodziny." Więc Isma'il rozwiódł się z żoną. Następnie Isma'il ponownie ożenił się z inną kobietą spośród ludzi, po czym Ibrahim znowu odszedł, zostawiając ich w czasie, który Allah zechciał, a potem wrócił, aby ich spotkać, ale nie znalazł Isma'ila, aż w końcu udał się do żony Isma'ila i zapytał ją o Isma'ila. Jego żona odpowiedziała: "Chciał zarabiać na nasze utrzymanie." Wtedy Ibrahim zapytał ponownie: "Jak się masz?" Zapytał żonę Isma'ila o ich życie i warunki bytowe. Jego żona odpowiedziała: "Zawsze jesteśmy w dobrych warunkach i dostatnio". Żona Isma'ila chwaliła Allaha. Ibrahim zapytał: "Co jesz?" Żona Isma'ila odpowiedziała: „Mięso”. Ibrahim zapytał ponownie: „Co pijesz?”. Żona Isma’ila odpowiedziała: „Wodę”. Abraham pomodlił się więc: „O Allahu, pobłogosław ich w ich ciele i wodzie”. Prorok (sallallaahu alejhi wa sallam) powiedział: „Wtedy w Mekce nie było zboża, a gdyby było, Ibrahim by się o nie modlił”. Mówi: „A z modlitwy Abrahama o mięso i wodę nikt poza mieszkańcami Mekki nie narzekał, że otrzymują tylko mięso i wodę”. Ibrahim powiedział wtedy: „Kiedy twój mąż przyjedzie, przekaż mu moje pozdrowienia i każ mu… wzmocnić skrzydło drzwi swojego domu”. Kiedy Isma’il przybył, zapytał: „Czy ktoś do ciebie przyszedł?”. Jego żona odpowiedziała: „Tak. Wcześniej przyszedł do nas starzec o bardzo dobrej aparycji”. Jego żona podziwiała Ibrahima. Zapytał mnie o ciebie, więc mu opowiedziałem, a potem zapytał mnie o naszą sytuację życiową, więc odpowiedziałem, że jestem w dobrej kondycji”. Isma’il Zapytał: „Czy ta osoba przekazała ci wiadomość o czymś?”. Jego żona odpowiedziała: „Tak. Rozkazał mi przekazać ci jego pozdrowienia i nakazał ci chronić skrzydło drzwi twojego domu”. Isma’il powiedział: „On jest moim ojcem, a skrzydło, o którym mowa, to ty. Rozkazał mi cię chronić”. Następnie Ibrahim zostawił ich na pewien czas, zgodnie z wolą Allaha, a potem wrócił, gdy Isma’il umieścił strzały pod drzewem w pobliżu Zamzam. Kiedy go zobaczył, natychmiast podszedł do niego i postąpił tak, jak ojciec powinien postąpić wobec syna, a syn wobec ojca. Isma’il powiedział: „O Isma’ilu, Allah nakazał mi coś”. Isma’il powiedział: „Zrób to, co nakazał twój Rabb”. Ibrahim zapytał ponownie: „Czy mi pomożesz?”. Isma’il powiedział: „Tak, pomogę ci”. Ibrahim powiedział: „Allah nakazał mi zbudować dom w tym miejscu”. Ibrahim wskazał na miejsce, które było dość wysokie w porównaniu z otoczeniem”. Narrator powiedział: „Z tego miejsca obaj podnieśli fundamenty Baitullah, Isma'il pracował, niosąc kamienie, podczas gdy Ibrahim je układał (budował), aż budynek był wysoki, Isma'il przyszedł z tym kamieniem i położył go dla Ibrahima, aby mógł wspiąć się na niego, podczas gdy Isma'il dał mu kamienie. wypowiedz modlitwę; („Nasz Rabb, przyjmij (jałmużnę) od nas zaiste, Ty jesteś Wszechsłyszący i Wszechwiedzący”) (QS. Albaqarah 127).