Hadith Representative
Malaikat Jibril yang memancarkan air Zam-zam untuk Hajar dan Ismail
Imam Bukhari : 3113و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }
rečeno mi je [Abdullah bin Muhammed] da nam je [Abdur Razzaq] obavijestio [Ma'mar] od [Ayyub as-Sakhtiyaniy] i [Katsir bin Katsir bin Al-Muthallib bin Abi Wada'ah] koji se međusobno nadopunjuju od [Sa'ida bin Jubaira] koji je rekao [Ibn Abbas radijallahu 'anhuma]: 'Prva žena koja je koristila pojas bila je majka Poslanika Ismaila Alejhisselama. Koristila ga je da prikrije tragove Sare, a zatim ju je Ibrahim Alejhisselam uzeo zajedno sa svojim sinom Ismailom, kojeg je u to vrijeme majka još dojila, sve dok ih Ibrahim Alejhisselam nije oboje smjestio blizu Allahove kuće - Kabe - u kolibu iznad Zemzama na kraju Mesdžidil Harama. U to vrijeme u Meki nije nitko živio i nije bilo vode. Ibrahim ih je oboje tamo stavio i ostavio neku vrstu vreće s datuljama i vreću/vrč s vodom. Zatim je Ibrahim otišao obojicu napustiti. Ismailova majka ga je slijedila i rekla: 'O Ibrahime, kamo ideš? Imaš li srca ostaviti nas u ovoj dolini gdje nema nikoga i ničega?' Ismailova majka je stalno ponavljala svoje pitanje dok je Ibrahim konačno više nije pogledao. Konačno je Ismailova majka upitala: 'Je li ti Allah naredio sve ovo?' Ibrahim je odgovorio: 'Da.' Ismailova majka je rekla: 'Onda nas Allah neće napustiti.' Zatim se Ismailova majka vratila, a Ibrahim je nastavio svoje putovanje sve dok nije stigao do jednog brda i ljudi ga više nisu mogli vidjeti. Ibrahim se okrenuo prema Kabi i molio se za njih s nekoliko molitvenih rečenica podižući obje ruke, govoreći: 'Rabbi, - 'zaista sam neke od svojih potomaka smjestio u dolinu koja nema biljaka blizu Tvoje svete kuće' - dok ne dođu k sebi - neka postanu zahvalni sluge - - QS Ibrahim ajet 37. Tada je Ismailova majka počela dojiti svoje dijete i piti iz zaliha vode sve dok kada je nestalo vode u geribi, ožednila je, a i njezino dijete. Zatim je pogledao Ismaila, bebu koja se mučila, ili je urednički rekao: 'Valjanje po zemlji'. Zatim je Hadžera ostavila Ismaila i nije mogla podnijeti vidjeti njegovo stanje. Zato je otišao na brdo Šafaa kao planinu najbližu njemu. Stajao je tamo i okrenuo se prema dolini u nadi da će tamo vidjeti ljude, ali nije vidio nikoga. Tako se spustila s brda Safaa i kada je stigla do doline, zavrnula je rub svoje odjeće i borila se kao osoba koja se bori dok nije uspjela prijeći dolinu i stigla do brda Merva i stala tamo gledajući ima li koga, ali nije nikoga vidjela. To je učinila sedam puta - između brda Safa i Merva. Ibn Abbas radijallahu anhu je rekao: Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, je rekao: 'To je sa'ij koji osoba - koja obavlja hadž - mora učiniti između dva brda.' Kada je bila na vrhu Merve, čula je glas, a zatim je rekla sebi 'budi tiha', što je Hadžer mislila na sebe. Zatim je pokušala slušati i ponovo je mogla čuti glas i rekla je: 'Dala si do znanja da ti se čuje glas ako misliš tražiti pomoć'. Ispostavilo se da je glas bio glas meleka - Džibrila Alejhisselama - koji je bio blizu Zemzama, zatim je Džibril strugao vodu petom ili, kako je rekao, krilima dok voda nije šiknula. Ismailova majka je počela praviti spremnik za vodu svojim rukama na ovaj način, naime, zahvatajući vodu i stavljajući je u urnu dok je voda nastavila snažno šikljati nakon što je zahvatljena.' Ibn 'Abbas radijallahu 'anhuma je rekao; Poslanik sallallahu 'alejhi ve sellem je rekao: 'Neka se Allah smiluje Ummu Ismail - Siti Hadžer - jer ako napusti Zemzem' ili Njegove riječi: 'ako odmah ne sakupi vodu, voda Zemzama će sigurno postati tekuća voda'. Konačno je mogla ponovno piti vodu i dojiti svoje dijete. Tada joj je anđeo rekao: 'Ne boj se da ćeš biti napuštena jer ovo je Allahova kuća, koju će sagraditi ovo dijete i njegov otac, i zaista Allah neće uzalud trošiti Svoje robove.' U to vrijeme, Kaba Baitullah bila je postavljena malo više od tla poput malog brda, koje bi, kada bi došla poplava, erodiralo s desne i lijeve strane. Ismailova majka, Hadžera, nastavila je tako živjeti sve dok grupa ljudi iz plemena Džurhum ili obitelji Džurhum nije došla s puta brda Kadaa i zaustavila se nizvodno od Meke kada su vidjeli pticu kako leti okolo. Uzviknuli su: 'Ova ptica mora da kruži jer kruži oko vode iako sigurno znamo da u ovoj dolini nema vode.' Napokon su poslali jednog ili dvoje ljudi koji su brzo potrčali i očito su pronašli vodu. Vratili su se i izvijestili o prisutnosti vode, a zatim su došli do vode. Rekao je: 'U to vrijeme gospođa Ismail bila je blizu vode.' Rekli su mu: 'Hoćeš li nam dopustiti da navratimo i pridružimo ti se ovdje?'. Gospođa Ismail je rekla: 'Da, možete, ali nemate pravo na vodu.' Rekli su: 'U redu.' Ibn Abbas radijallahu anhuma je rekao; Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, je rekao: 'Ismailova majka se obradovala ovom događaju jer su s njom živjeli ljudi.' Napokon su se tamo nastanili i poslali glasnike svojim obiteljima da ih pozovu da žive zajedno.' Kada su njihove obitelji živjele s Hadžer, a Ismail bio mlad, naučio je od njih arapski, pa čak je postao najvrjednija i najčarobnija osoba među njima. Tada je Ismail izrastao u mladića koji im se svidio. Kada su odrasli, oženili su Ismaila ženom od sebe i nedugo zatim Ismailova majka je umrla. Kasnije je Ibrahim došao nakon što se Ismail oženio kako bi saznao što je ostavio iza sebe, ali nije pronašao Ismaila. Ibrahim je pitao Ismailovu ženu o Ismailu. Njegova žena je odgovorila; „Bio je odsutan i zarađivao za život za nas.“ Tada ga je Ibrahim upitao o njihovim životima i okolnostima. Ismailova žena odgovori: „Doživjeli smo mnoga zla i naši su životi bili skučeni i puni velike patnje.“ Ismailova žena se požalila Ibrahimu na život koji su ona i njen muž živjeli. Ibrahim je rekao: „Kasnije, kada ti dođe muž, prenesi moje pozdrave i reci mu da promijeni vrata svoje kuće.“ Kad je Ismail došao, osjetio je nešto pa je upitao svoju ženu: „Je li itko dolazio k tebi?“ Njegova žena odgovori: „Da. Ranije je jedan starac poput ovog došao k nama i pitao je za tebe, a onda sam mu objasnio, a on me pitao o situaciji u našem životu, pa sam mu objasnio da živim u iscrpljenosti i patnji.“ Ismail je upitao: „Je li ti ta osoba nešto rekla?“ Njegova žena odgovori: „Da. Naredio mi je da ti prenesem njegove pozdrave i rekao ti da promijeniš vrata svoje kuće.“ Ismail je rekao; 'On mi je otac i zaista mi je naredio da se razvedem od tebe kako bi se vratio svojoj obitelji.' Tako se Ismail razveo od svoje žene. Zatim se Ismail ponovno oženio drugom ženom iz naroda, zatim je Ibrahim ponovno otišao, ostavljajući ih u roku koji je Allah htio, a nakon toga se vratio da ih sretne, ali nije pronašao Ismaila sve dok konačno nije otišao do Ismailove žene i upitao je za Ismaila. Njegova žena je odgovorila: 'Bio je odsutan i zarađivao za život za nas.' Zatim je Ibrahim ponovno upitao: 'Kako ste?' Pitao je Ismailovu ženu o njihovom životu i uvjetima života. Njegova žena je odgovorila: 'Uvijek smo dobro i dovoljno sitni.' Ismailova žena je hvalila Allaha. Ibrahim je upitao: 'Što jedete?' Ismailova žena je odgovorila: 'Meso'. Ibrahim je ponovno upitao: 'Što pijete?' Ismailova žena je odgovorila: 'Voda'. Pa je Ibrahim molio: 'O Allahu, blagoslovi ih u njihovom tijelu i vodi.' Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao je: 'U to vrijeme u Meki nije bilo žita, a da je bilo, Ibrahim bi se molio za njega.' Kaže: 'I na Ibrahimovu dovu o mesu i vodi, niko osim stanovnika Meke se nije žalio ako bi dobili samo meso i vodu.' Ibrahim je tada rekao: 'Kada ti dođe muž, prenesi mu moje pozdrave i naredi mu da ojača vrata svoje kuće.' Kada je Ismail došao, rekao je: 'Je li iko došao k tebi?' Njegova žena je odgovorila: 'Da. Upravo nam je došao jedan starac vrlo lijepog izgleda.' Njegova žena se divila Ibrahimu. Pitao me je za tebe, pa sam objasnio, a zatim me je pitao o stanju našeg života, pa sam odgovorio da sam dobro.' Ismail je upitao: 'Je li ti ta osoba nešto rekla?' Njegova žena je odgovorila: 'Da. Naredio mi je da ti prenesem njegove pozdrave i rekao ti da braniš vrata svoje kuće.' Ismail je rekao; 'On mi je otac, a dotična vrata ste vi. Naredio mi je da vas branim.' Zatim ih je Ibrahim ponovo ostavio na određeno vrijeme, kako je Allah htio, a zatim se vratio nakon toga kada je Ismail stavio svoju strijelu pod drvo blizu Zemzama. Kad ga je ugledao, odmah mu je prišao i postupio kao što bi otac prema svom djetetu i sin prema svom ocu, a zatim je rekao: 'O Ismaile, Allah mi je naredio.' Ismail je rekao: 'Učini ono što ti Gospodar naredi.' Ibrahim je ponovo upitao: 'Hoćeš li mi pomoći?' Ismail je rekao: 'Da, pomoći ću ti.' Ibrahim je rekao: 'Allah mi je naredio da sagradim kuću na ovom mjestu.' Ibrahim je pokazao na mjesto koje je bilo prilično visoko u usporedbi s okolinom.' Prenosilac je rekao; „S tog mjesta njih dvojica su podigli temelje Bejtullaha, Ismail je radio noseći kamenje dok ga je Ibrahim sastavljao - gradio - sve dok građevina nije bila visoka, Ismail je došao s ovim kamenom i zatim ga postavio Ibrahimu da se može popeti na njega dok je Ismail davao kamenje.“ Obojica su radili dok su izgovarali dovu: - „Gospodine naš, primi od nas milostinju, Ti si, zaista, Onaj koji čuje i Sve zna.“ Njih dvojica su nastavili graditi sve dok nisu okružili Bejtullah i obojica su nastavili učiti dove: - „Gospodine naš, primi od nas milostinju, Ti si, zaista, Onaj koji čuje i Sve zna.“ - QS. Albaqarah 127-.