Hadith Representative
Malaikat Jibril yang memancarkan air Zam-zam untuk Hajar dan Ismail
Imam Bukhari : 3113و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }
È mi hè statu dettu chì [Abdullah bin Muhammad] ci hà dettu chì ['Abdur Razzaq] ci hà infurmatu [Ma'mar] da [Ayyub as-Sakhtiyaniy] è [Katsir bin Katsir bin Al Muthallib bin Abi Wada'ah] si cumplementavanu da [Said bin Jubair] hà dettu [Ibn Abbas Radliallahu Anhuma]; "A prima donna à aduprà una cintura hè stata a mamma di u prufeta Ismail 'Alaihissalam. L'hà aduprata per copre e tracce di Sarah, poi Ibrahim 'Alaihissalam l'hà purtata cù u so figliolu Ismail chì à quellu tempu a so mamma l'allattava sempre finu à chì Ibrahim 'Alaihissalam i piazò tramindui vicinu à a Casa - a Ka'bah - in una capanna sopra Zamzam à a fine di al-Masjidil Haram. À quellu tempu in Makkah ùn ci era nimu chì ci campava è ùn ci era acqua. Ibrahim i piazò tramindui è lasciò una spezia di saccu chì cuntene datteri è un saccu/vasu chì cuntene acqua. Poi Ibrahim andò à lascià li tramindui." Cusì a mamma d'Ismail u seguitò dicendu: "O Ibrahim, induve vulete andà? Avete u core di lascià ci in questa valle induve ùn ci hè micca esse umanu è nunda". A signora Ismail cuntinuò à ripete a so dumanda più è più volte finu à chì infine Ibrahim ùn a guardò più. Infine a mamma d'Ismail dumandò: "Allah vi hà urdinatu tuttu què?". Ibrahim rispose: "Iè". A signora Ismail disse: "Allora Allah ùn ci abbandunerà". Dopu a mamma d'Ismail vultò è Ibrahim cuntinuò u so viaghju finu à quandu, quandu ghjunse à una cullina è a ghjente ùn u vide più, Ibrahim si vultò versu a Kaaba è prigò per elli cù parechje frasi di preghiera alzendu e duie mani, dicendu: "Rabbi, - in verità, aghju piazzatu alcuni di i mo discendenti in una valle chì ùn hà micca piante vicinu à a vostra santa casa" - finu à ch'ellu ghjunse à - ch'elli diventinu servitori grati - -QS Ibrahim versu 37. Dopu a mamma Ismail cuminciò à allattà u so figliolu è à beie da a riserva d'acqua finu à chì, quandu l'acqua in a geriba si esauriì, ebbe sete è ancu u so figliolu. Dopu hà guardatu u zitellu Ismail chì si dibatteva, o hà dettu cù l'editoriale: "Si rotola per terra". Dopu Hajar hà lasciatu Ismail è ùn pudia suppurtà di vede a so cundizione. Cusì hè andata à a cullina di Safaa cum'è a muntagna più vicina à ella. Si firmò quì è affruntò a valle cù a speranza di vede qualchissia quì, ma ùn vide à nimu. Cusì hè scesa da a cullina di Safaa è quandu ghjunse à a valle hà arrotolato l'orlu di u so vestitu è hà luttatu cum'è una persona chì lotta duramente finu à quandu hè stata capace di passà a valle è ghjunse à a cullina di Marwah è si firmò quì à circà s'ellu ci era qualchissia quì, ma ùn vide à nimu. Hà fattu què sette volte - trà e colline di Safa è Marwah -. Ibn Abbas Radliallahu Anhu hà dettu; U prufeta Shallallahu Alaihi Wasallam hà dettu: "Questa hè a sa'iy chì una persona - chì face l'Hajj - deve fà trà e duie muntagne". Quandu era in cima di Marwah, hà intesu una voce, po hà dettu à sè stessu: "Stai zittu", chì Hajar vulia dì ellu stessu. Dopu hà pruvatu à ascultà è hà pussutu sente di novu a voce, cusì hà dettu: "Avete alzatu a voce se avete intenzione di dumandà aiutu". S'hè rivelatu chì a voce era a voce di un anghjulu - Jibril 'Alaihissalam - chì era vicinu à Zamzam, po Jibril hà toccu l'acqua cù u so tallone" o hà dettu: cù e so ale finu à chì l'acqua hè surtita à zampilli. A signora Ismail hà cuminciatu à fà un reservoir d'acqua cù e so mani cusì, vale à dì raccogliendu l'acqua è mettendula in a geriba, mentre l'acqua cuntinuava à zampillià rapidamente dopu esse stata raccolta. Ibn Abbas Radliallahu Anhuma hà dettu: U prufeta Sallallahu Alaihi Wasallam hà dettu: "Chì Allah abbia misericordia di Umm Ismail - Siti Hajar - perchè s'ella lascia Zamzam in pace" o hà dettu: "S'ella ùn raccoglie micca subitu l'acqua, l'acqua di Zamzam diventerà acqua chì scorre". Infine, ella hè stata capace di beie acqua è allattà torna u so figliolu. Tandu l'anghjulu li disse: "Ùn abbiate paura d'esse abbandunatu perchè quì hè a casa d'Allah, chì serà custruita da questu zitellu è da u so babbu è in verità Allah ùn sprecherà micca u so servitore". À quellu tempu, a Baitullah Kaaba era situata abbastanza alta da a terra cum'è una piccula cullina, chì s'ellu ci fussinu inundazioni seria erosa da i lati dritti è sinistri. A mamma d'Ismail, Hajar, hà cuntinuatu à campà cusì finu à chì un gruppu di persone di a tribù Jurhum o di a famiglia Jurhum sò ghjunti da a strada di a cullina di Kadaa è si sò fermati à valle di a Mecca quandu anu vistu un acellu chì volava intornu. Anu esclamatu: "Questu acellu deve esse in giru perchè hè in giru intornu à l'acqua ancu s'è sapemu per certu chì ùn ci hè acqua in questa valle". Infine anu mandatu una o duie persone chì anu cursu rapidamente è apparentemente anu trovu acqua. Sò tornati è anu signalatu a presenza d'acqua è dopu sò ghjunti à l'acqua. Ellu disse: "À quellu tempu a signora Ismail era vicinu à l'acqua". Li dissenu; «Ci permetterete di passà per unisceci à voi quì ?». A signora Ismail hà dettu : « Iè, pudete, ma ùn avete micca u dirittu d'avè acqua ». Anu dettu : « Va bè ». Ibn Abbas Radliallahu Anhuma hà dettu : « U prufeta Sallallahu Alaihi Wasallam hà dettu : « A mamma d'Ismail hè diventata felice di questu avvenimentu perchè ci era ghjente chì campava cun ella ». Infine, anu campatu quì è anu mandatu messageri à e so famiglie per invità li à campà inseme. Quandu e so famiglie campavanu cù Hajar è Ismail era ghjovanu, hà amparatu à parlà l'arabu da elli, è hè ancu diventatu a persona più preziosa è più magica trà elli. Dopu Ismail hè diventatu un ghjovanu chì era apprezzatu da elli. Quandu sò cresciuti, anu spusatu Ismail cù una di e so donne è pocu dopu a mamma d'Ismail hè morta. Più tardi, Ibrahim hè ghjuntu dopu chì Ismail si hè maritatu per scopre ciò ch'ellu avia lasciatu, ma ùn hà micca trovu Ismail. Ibrahim hà dumandatu à a moglia d'Ismail di Ismail. A so moglia hà rispostu : « Era fora per guadagnà a vita per noi ». Dopu Ibrahim hà dumandatu di e so vite è di e so circustanze. A moglia d'Ismail hà rispostu: "Avemu sperimentatu parechji mali è e nostre vite eranu strette è piene di grande sofferenza". A moglia d'Ismail si hè lagnata di a vita ch'ella è u so maritu campavanu à Ibrahim. Ibrahim hà dettu: "Più tardi, quandu u vostru maritu vene, trasmette i mo saluti è diteli di cambià a porta di a so casa". Quandu Ismail hè ghjuntu, hà sentitu qualcosa allora hà dumandatu à a so moglia: "Qualchissia hè venutu da voi?". A so moglia hà rispostu: "Iè. Prima ci era un vechju cum'è questu in questa situazione chì hè ghjuntu da noi è hà dumandatu di voi, dopu aghju spiegatu è ellu m'hà dumandatu di a situazione di a nostra vita allora aghju spiegatu chì campava in stanchezza è sofferenza". Ismail hà dumandatu: "Quella persona vi hà datu un missaghju nantu à qualcosa?". A so moglia hà rispostu: "Iè. M'hà urdinatu di trasmette i so saluti è vi hà dettu di cambià a porta di a vostra casa". Ismail hà dettu: "Hè u mo babbu è in verità m'hà urdinatu di divorzià da voi per chì possiate vultà in a vostra famiglia". Cusì Ismail hà divorziatu da a so moglia. Dopu Ismail si hè risposatu cù un'altra donna trà u populu, dopu Ibrahim i hà lasciati torna per un periudu di tempu chì Allah vulia è dopu hè vultatu à scuntrà li, ma ùn hà trovu Ismail finu à ch'ellu hè finalmente andatu da a moglia d'Ismail è li hà dumandatu di Ismail. A so moglia hà rispostu: "Era luntanu à guadagnà a vita per noi". Dopu Ibrahim hà dumandatu di novu: "Cumu state?". Hà dumandatu à a moglia d'Ismail di a so vita è di e so cundizioni di vita. A so moglia hà rispostu: "Stemu sempre bè è sufficienti". A moglia d'Ismail hà lodatu Allah. Ibrahim hà dumandatu: "Chì manghjate?". A moglia d'Ismail hà rispostu: "Carne". Ibrahim hà dumandatu di novu: "Chì beie?". A moglia d'Ismail hà rispostu: "Acqua". Cusì Abraham hà pregatu: "O Allah, benedicili in a so carne è in a so acqua". U prufeta sallallaahu alaihi wasallam hà dettu: "À quellu tempu ùn ci era granu à a Mecca è s'ellu ci fussi statu, Ibrahim l'avaria pregatu". Dice: "À quellu tempu ùn ci era granu à a Mecca è s'ellu ci fussi statu, Ibrahim l'avaria pregatu". Dice: "È da a preghiera d'Abrahamu nantu à a carne è l'acqua, nimu, fora di a ghjente di a Mecca, si hè lagnatu s'ellu ùn anu avutu chè carne è acqua". Ibrahim hà dettu tandu: "Quandu u vostru maritu vene, trasmetteli i mo saluti è ordinateli di rinfurzà a porta di a so casa". Quandu Ismail hè ghjuntu, hà dettu: "Qualchissia hè ghjuntu da voi?". A so moglia hà rispostu: "Iè. Avà un vechju cù un bell'aspettu hè ghjuntu da noi". A so moglia ammirava Ibrahim. M'hà dumandatu di voi, allora l'aghju spiegatu, dopu m'hà dumandatu di u statu di a nostra vita, allora aghju rispostu chì stava bè". Ismail hà dumandatu: "Quella persona vi hà datu un missaghju nantu à qualcosa?". A so moglia hà rispostu: "Iè. M'hà urdinatu di trasmettevi i so saluti è vi hà dettu di difende e porte di a vostra casa". Ismail hà dettu: "Hè u mo babbu è a porta in quistione site voi. M'hà urdinatu di difendevi". Allora Ibrahim li hà lasciati di novu per un certu tempu cum'è Allah hà vulsutu, poi hè vultatu dopu quandu Ismail hà messu a so freccia sottu à un arburu vicinu à Zamzam. Quandu l'hà vistu, s'hè subitu avvicinatu à ellu è hà agitu cum'è un babbu averebbe fattu versu u so figliolu è un figliolu versu u so babbu, dopu hà dettu: "O Ismail, Allah m'hà urdinatu un ordine". Ismail hà dettu: "Fate ciò chì u vostru Rabb cumanda". Ibrahim hà dettu di novu: "Mi aiuterete?". Ismail hà dettu: "Iè, ti aiuteraghju". Ibrahim hà dettu: "Allah m'hà urdinatu di custruisce una casa in questu locu". Ibrahim hà indicatu un locu chì era abbastanza altu paragunatu à l'intorni". U narratore hà dettu: "Da quellu locu, i dui anu alzatu i fundamenti di a Baitullah, Ismail hà travagliatu purtendu e petre mentre Ibrahim era quellu chì l'hà messe inseme - l'hà custruite - finu à quandu l'edifiziu era altu, Ismail hè ghjuntu cù sta petra è dopu l'hà piazzata per Ibrahim per ch'ellu pudessi cullà sopra mentre Ismail li dava e petre". Tramindui anu travagliatu mentre dicianu a preghiera: - "U nostru Rabb, accetta a carità da noi, in verità sì l'Onnisciente è l'Onnisciente". I dui cuntinuavanu à custruisce finu à ch'elli circundavanu u Baitullah è tramindui cuntinuavanu à recità preghiere; -"U nostru Signore, accetta a carità da noi, in verità sì Onnisciente è Onnisciente". -QS. Albaqarah 127-.