Hadith Representative
Malaikat Jibril yang memancarkan air Zam-zam untuk Hajar dan Ismail
Imam Bukhari : 3113و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }
Og hevur sagt mær [Abdullah bin Muhammed] hevur sagt okkum ['Abdur Razzaq] hevur sagt okkum [Ma'mar] frá [Ayyub as-Sakhtiyaniy] og [Katsir bin Katsir bin Al Muthallib binAbi Wada'ah] hvørjum øðrum fylla hvønn annan frá [Said segði bin Abbahuma]; 'Fyrsta kvinnan, sum bar belti, var mamma Ismail 'Alaihissalam profets.' Hann brúkti tað til at taka burtur spor av Sáru, síðani tók Ibrahim 'Alaihissalam hana og sonin Ismail, hvørs mamma enn gav honum bróst tá, til Ibrahim 'Alaihissalam setti tey bæði nærhendis Baitullah - Kaaba - í eina skúra oman á Zamzam Grand Moque við endan av 1990. Tá í Mekka búði eingin har og har var einki vatn. Ibrahim setti teir báðar har og legði eftir seg eitt slag av sekki, sum innihelt dadlur og ein posa/geriba fyltan við vatni. Síðani fór Ibrahim at fara frá teimum báðum. So fylgdi frú Ismail honum og segði; »Ó Ibrahim, hvar vilt tú fara? . Hevur tú -hjartað- at lata okkum vera í hesum dalinum har einki menniskja er og einki sum helst'. Frú Ismail helt fram at endurtaka spurningin aftur og aftur, til loksins Ibrahim ikki hugdi aftur á hana. At enda spurdi mamma Ismail; 'Hevur Allah boðið tær um alt hetta?'. Ibrahim svaraði: 'Ja'. Frú Ismail segði; 'Síðani fer Allah ikki at sleppa okkum'. Síðani kom mamma Ismails aftur og Ibrahim helt fram ferðina til tá hann kom til ein hól og fólk sóu hann ikki longur, stóð Ibrahim fram móti Kaaba og bað fyri teimum við fleiri bønarsetningum við at lyfta báðar hendur upp, og segði: 'Rabbi, -'sanniliga havi eg sett nakrar av mínum Yovalley plans í -' til hann kom til - mega tey gerast takksamir tænarar - -QS Ibrahim vers 37. Tá fór mamma Ismail at geva barninum bróst og drekka av vatnveitingini til tá vatnið í geriba rann út, varð hann tystur og tað gjørdi barn hansara eisini. Síðani hugdi hann at Ismail barninum, sum stríddist, ella segði hann redaktionelt: 'Rulla á jørðini'. Tá fór Hajar frá Ismaili og orkaði ikki at síggja hansara støðu. So fór hann til Shafaa Hill sum fjallið nærmast honum. Hann stod tharna og hugdi fram ad dalinum i von um ad sja folk tharna en hann sa engan. Svo kom hann nidur ur hjolinu Shafaa og thegar hann kom i dalinn rulladi hann upp kantinn a klædum sinum og arbeiddi hart eins og manneskja sem stríðist hart til thegar hann var buinn ad fara i gegnum dalinn og kom til hjolina Marwah svo stod tharna ad sja hvort thad vaeri einhver thar en hann sa enginn. Hetta gjørdi hann sjey ferðir - millum fjøllini Safa og Marwah -. Ibn Ábbas Radliallahú Anhu segði; Profeturin Sallallahu Alaihi Wasallam segði: 'Tað er sa'iy, sum menniskju - sum gera Hajj - millum teir báðar fjøllini skulu gera'. Tá ið hann var á toppinum á Marwah, hoyrdi hann eina rødd, tá segði hann við seg sjálvan: 'Ver stillur', sum Hajar meinti sjálvur. Síðani royndi hann at lurta og hann kundi hoyra røddina aftur so hann segði; 'Tú hevur lyft røddina, um tú ætlaði at biðja um hjálp'. Tað vísti seg, at røddin var røddin hjá einum eingli - Jibril 'Alaihissalam- sum var nærhendis Zamzam, so sló Jibril vatnið við hælinum' ella segði hann; við veingjunum, til vatnið kemur út støkkandi. Frú Ismail fór at gera eina vatngoymslu við hondunum soleiðis, nevniliga at skoyta vatn upp og leggja tað í geriba, meðan vatnið helt fram at streyma skjótt út eftir at hava verið skoytt upp.“ Ibn Ábbas Radliallahú Anhuma segði; Profeturin segði: 'Má Allah miskunna Umm Ismail -Siti Hajar- tí um hon lat n zamzam’ ella Hansara orð: ‘um hann ikki beinanvegin savnar vatnið, so verður zamzamvatnið sanniliga rennandi vatn’. Endiliga kundi hon drekka vatn og geva barninum bróst aftur. Síðani segði eingilin við hann: 'Óttast ikki fyri at verða sleptur tí her er hús Allahs, sum verður bygt av hesum barni og pápa hansara og sanniliga vil Allah ikki oyðileggja tænara sín'. Tá var Baitullah Kaaba staðsett rættiliga høgt frá jørðini sum ein lítil høll, sum um flóðaldur kom, skuldi slítast frá høgru og vinstru síðu. Mamma Ismail, Hajar, helt fram at liva soleiðis, til ein hópur av fólki úr Jurhum-ættini ella Jurhum-familjuni kom av Kadaa' fjallaleiðini og steðgaði niðan úr Mekka, tá tey sóu ein fugl flúgva runt. Teir róptu; »Hesin fuglurin skal vera í hring, tí hann hringir um vatnið, hóast vit vita við vissu, at einki vatn er í hesum dalinum. Endiliga sendu teir eitt ella tvey fólk sum runnu skjótt og eftir øllum at døma funnu tey vatn. Teir komu aftur og meldaðu vatn til staðar og so komu teir til vatnið. Hann segði: 'Tá var frú Ismail nær við vatnið'. Teir søgdu við hann; „Vilt tú loyva okkum at steðga á og vera við tær her?“. Frú Ismail segði; 'Ja tú kanst men tú hevur ikki rætt til at hava vatn'. Peir søgdu; 'Okey'. Ibn Ábbas Radliallahú Anhuma segði; Profeturin Sallallahu Alaihi Wasallam segði: 'Mamma Ismail gjørdist glað fyri hesa hending, tí har búðu fólk hjá henni'. At enda búðu tey har og sendu boð til familjuna at bjóða teimum at búgva har saman.“ Tá familjur teirra búðu hjá Hajar og Ismail var ungur, lærdi hann at tosa arabiskt frá teimum, og gjørdist enntá tann mest virðismikli og mest magiski persónurin teirra millum. Tá vaks Ismail til ein ungan mann, sum teimum dámdi. Tá tey vóru vaksin, giftu tey Ismail við einari av teirra kvinnum og ikki leingi eftir doyði mamma Ismail. Seinni kom Ibrahim eftir at Ismail var giftur fyri at finna útav, hvat hann hevði lagt eftir seg, men hann fann ikki Ismail. Ibrahim spurdi konu Ísmails um Ísmail. Kona hans svarar; — Hann var burtur og forvann okkum til lívsins uppihald. Síðani spurdi Ibrahim um lív og umstøður teirra. Kona Ismails svarar; 'Vit upplivdu nógv óndskap og lív okkara var smalt og fult av stórari líðing'. Kona Ismails klagaði um lívið, sum hon og maður hennara livdu, við Ibrahim. Íbraham segði; „Seinni, tá ið maður tín kemur, skalt tú heilsa mær og siga honum, at hann skal skifta hurðina í húsinum.“ Tá ið Ismail kom, kendi hann okkurt so hann spurdi konu sína; „Kom nakar til tín?“. Kona hans svarar; 'Ja. Fyrr var gamal madur svona i thessari stodu sem kom til okkar og hann spurdi um ykkur svo eg greindi fra og hann spurdi mig um stodu lifs okkar svo eg forklaradi ad eg vaeri ad lifa i threytu og lidingu'. spurdi Ísmail; „Gevði hesin persónurin tær boð um okkurt?“. Kona hans svarar; 'Ja. Hann bað meg bera tær heilsanir sínar og bað teg skifta hurðina í húsinum.“ Ísmail segði; »Hann er pápi mín og sanniliga hevur hann givið mær boð um at skiljast frá tær, so tú kemur aftur til familju tína«. So skildist Ismail frá konu síni. Síðani giftist Ismail aftur við aðrari konu úr fólkinum, síðani fór Ibrahim frá teimum aftur í eitt tíðarskeið sum Allah vildi og eftir tað kom hann aftur at hitta tey men hann fann ikki Ismail fyrr enn loksins fór hann til konu Ismails og spurdi hana um Ismail. Kona hans svarar; — Hann var burtur og forvann okkum til lívsins uppihald. Tá spurdi Ibrahim aftur; »Baga . Hvussu hevur tú tað'. Hann spurdi konu Ismails um teirra lív og liviumstøður. Kona hans svarar; 'Vit eru altíð í lagi og nøktandi'. Kona Ismails rósti Allahi. spurdi Ibrahim; »Hvat etur tú? '. Kona Ismails svarar; 'Kjøt'. spurdi Ibrahim aftur; »Hvat drekkur tú? '. Kona Ismails svarar; 'Vatn'. So bað Ábraham: 'Ó Allah, signa tey í teirra holdi og vatni'. Profeturin sallallaahu alaihi wasallam segði: 'Tá var einki korn í Mekka og um tað hevði verið, hevði Ibrahim biðið um tað'. Hann sigur; 'Og av bønini hjá Ábrahami um kjøt og vatn, klagaði eingin uttan fólkið í Mekka, um tað einasta tey fingu var kjøt og vatn'. Ibrahim segði tá; »Tá ið maður tín kemur, ber honum mína heilsan og gev honum boð um at styrkja hurðina í húsinum.« Tá ið Ismail kom, segði hann: »Kom nakar til tín?«. Kona hans svarar; 'Ja. Júst nú kom ein gamal maður við sera góðari útsjónd til okkara'. Kona hansara beundraði Ibrahim. Hann spurdi meg um teg, so eg greiddi frá, so spurdi hann meg um støðuna í okkara lívi, so eg svaraði, at eg var í lagi.' spurdi Ísmail; „Gevði hesin persónurin tær boð um okkurt?“. Kona hans svarar; 'Ja. Hann bað meg bera tær heilsan sínar og bað teg verja hurðarnar í húsi tínum.“ Ísmail segði; »Hann er pápi mín og umrødda hurðin er tú. Hann gav mær boð um at verja teg. Síðani fór Ibrahim frá teimum aftur í eina ávísa tíð sum Allah vildi, kom síðani aftur eftir tað tá Ismail setti ørvin undir eitt træ nærhendis Zamzam. Tá hann sá hann, nærkaðist hann beinanvegin og gerdi sum faðir vildi móti barni sínum og sonur móti faðir sínum tá segði hann; 'Ó Ismail, Allah gav mær boð'. Ísmail segði; 'Ger tað, sum tín Rabb boðar'. Ibrahim segði aftur; Vilt tú hjálpa mær?“ Ísmail segði; 'Ja, eg skal hjálpa tær.' Íbraham segði; 'Allah gav mær boð um at byggja hús á hesum staðnum'. Ibrahim vísti á eitt stað, sum var rættiliga høgt í mun til umhvørvið.“ Frásøgumaðurin segði; 'Frá tí staðnum lyftu teir báðir grundarlagið á Baitullah, Ismail arbeiddi við at bera steinarnar meðan Ibrahim var tann, sum setti teir saman - bygdi teir - til tá bygningurin var høgur, kom Ismail við hesum steininum og setti hann síðani fyri Ibrahim, so hann kundi klintra á hann, meðan Ismail Boyer gav honum av steinunum, meðan Ibrahim gav honum av steinunum; -'Rabb okkara, tak -næstakærleika- frá okkum, sanniliga ert Tú tann Alhoyrandi og Alvitandi'. Teir báðir hildu fram at byggja, til teir umringaðu Baitullah og teir báðir hildu fram at lesa bønir; -'Okkara Rabb, tak -næstakærleika- frá okkum sanniliga Tú ert Alhoyrandi og Alvitandi'-. -Sp. Albakara 127-.