Hadith Representative
Malaikat Jibril yang memancarkan air Zam-zam untuk Hajar dan Ismail
Imam Bukhari : 3113و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }
Kaj oni diris al mi, ke ['Abdullah bin Muhammad] diris al ni, ke ['Abdur Razzaq] informis nin [Ma'mar] de [Ayyub as-Sakhtiyaniy] kaj [Katsir bin Katsir bin Al Muthallib bin Abi Wada'ah] reciproke kompletigante unu la alian, de [Sa'id bin Jubair] diris [Ibn 'Abbas radliallahu 'anhuma]: 'La unua virino, kiu uzis zonon, estis la patrino de la Profeto Isma'il 'Alaihissalam. Ŝi uzis ĝin por kovri la spurojn de Sara, tiam Ibrahim 'Alaihissalam prenis ŝin kune kun ŝia filo Isma'il, kiu tiutempe lia patrino ankoraŭ mamnutris lin, ĝis Ibrahim 'Alaihissalam metis ilin ambaŭ proksime al la Domo de Alaho - la Kaaba - en kabano super Zamzam ĉe la fino de al-Masjidil Haram. Tiutempe en Mekko neniu loĝis tie, kaj ne estis akvo. Ibrahim metis ambaŭ tien kaj lasis specon de sakon enhavantan daktilojn kaj sakon/kruĉon enhavantan akvon. Tiam Ibrahim iris lasi ambaŭ. Tiam la patrino de Isma'il sekvis lin kaj diris: "Ho Ibrahim, kien vi iras? Ĉu vi havas la koron lasi nin en ĉi tiu valo, kie estas neniu kaj nenio?" La patrino de Isma'il ripetis sian demandon denove kaj denove, ĝis fine Ibrahim ne plu rigardis ŝin. Fine la patrino de Isma'il demandis: "Ĉu Alaho ordonis al vi pri ĉio ĉi?" Ibrahim respondis: "Jes." La patrino de Isma'il diris: "Do, Alaho ne forlasos nin." Tiam la patrino de Isma'il revenis kaj Ibrahim daŭrigis sian vojaĝon ĝis kiam li atingis monteton kaj la homoj jam ne povis vidi lin, Ibrahim turnis sin al la Kaaba kaj preĝis por ili per pluraj preĝfrazoj levante ambaŭ manojn, dirante: 'Rabeno, -'veraj estas miaj posteuloj en valo, kiu ne havas plantojn proksime al Via sankta domo' - ĝis ili rekonsciiĝos - ili fariĝu dankemaj servistoj - - QS Ibrahim verso 37. Tiam la patrino de Isma'il komencis mamnutri sian infanon kaj trinki el la akvoprovizo ĝis kiam la akvo en la geribo elĉerpiĝis, ŝi soifis kaj ankaŭ ŝia infano. Tiam li rigardis Isma'il-on, la bebon, kiu luktis, aŭ li diris redakcie: 'Ruliĝanta sur la tero'. Tiam Hajar forlasis Isma'il-on kaj ne povis elteni vidi sian staton. Do li iris al la monteto Shafaa, la monto plej proksima al li. Li staris tie kaj turnis sin al la valo esperante vidi homojn tie, sed li vidis neniun. Do ŝi malsupreniris de la monteto Safaa kaj kiam ŝi atingis la valon, ŝi suprenrulis la randon de sia vesto kaj luktis kiel homo luktanta ĝis ŝi povis transiri la valon kaj atingis la monteton Marwah kaj staris tie rigardante ĉu iu estas tie, sed ŝi vidis neniun. Ŝi faris tion sep fojojn - inter la montetoj Safa kaj Marwah -. Ibn 'Abbas radillallahu 'anhu diris; La profeto sallallaahu 'alaihi wasallam diris: 'Tio estas la sa'iy, kiun persono - kiu plenumas Hadĝon - devas fari inter la du montetoj.' Kiam ŝi estis ĉe la supro de Marwah, ŝi aŭdis voĉon, tiam ŝi diris al si 'silentu', kion Hajar mem celis. Tiam ŝi provis aŭskulti kaj ŝi povis aŭdi la voĉon denove kaj ŝi diris; 'Vi aŭdigis vian voĉon se vi volas peti helpon'. Montriĝis, ke la voĉo estis la voĉo de la anĝelo - Gabriel 'Alaihissalam - kiu estis proksime de Zamzam, tiam Gabriel skrapis la akvon per sia kalkano aŭ li diris; per siaj flugiloj ĝis la akvo elŝprucis. La patrino de Isma'il komencis fari akvorezervujon per siaj manoj tiel, nome ĉerpante akvon kaj metante ĝin en la urnon, dum la akvo daŭre forte elŝprucis post kiam ĝi estis ĉerpita. Ibn 'Abbas radliallahu 'anhuma diris; La profeto sallallaahu 'alaihi wasallam diris: 'Alaho kompatu Umm Isma'il - Siti Hajar - ĉar se ŝi forlasus Zamzam' aŭ Liaj vortoj: 'se ŝi ne tuj kolektus la akvon, la Zamzam-akvo certe fariĝus fluanta akvo'. Fine ŝi povis trinki akvon kaj mamnutri sian infanon denove. Tiam la anĝelo diris al ŝi: 'Ne timu esti forlasita, ĉar ĉi tiu estas la domo de Alaho, kiun konstruos ĉi tiu infano kaj lia patro, kaj efektive Alaho ne pereigos Siajn servistojn'. Tiutempe la Kaaba Baitullah estis poziciigita iomete pli alte ol la tero kiel malgranda monteto, kiu kiam inundo venus erozius dekstre kaj maldekstre. La patrino de Isma'il, Hajar, daŭre vivis tiel ĝis grupo da homoj el la Jurhum-tribo aŭ Jurhum-familio venis de la monteta vojo Kadaa' kaj haltis laŭflue de Mekao kiam ili vidis birdon flugi ĉirkaŭe. Ili ekkriis; "Ĉi tiu birdo devas rondiri, ĉar ĝi rondiras la akvon, kvankam ni certe scias, ke ne estas akvo en ĉi tiu valo. Fine ili sendis unu aŭ du homojn, kiuj kuris rapide kaj ŝajne ili trovis akvon. Ili revenis kaj raportis la ĉeeston de akvo kaj poste ili venis al la akvo. Li diris: "Tiam sinjorino Isma'il estis proksime al la akvo." Ili diris al li; "Ĉu vi permesos al ni halti por aliĝi al vi ĉi tie?". Sinjorino Isma'il diris; "Jes, vi povas, sed vi ne rajtas havi akvon." Ili diris; "Bone." Ibn 'Abbas radliallahu 'anhuma diris; "La Profeto, sallallahu 'alaihi wasallam, diris: "La patrino de Isma'il ĝojis pri ĉi tiu okazaĵo, ĉar homoj loĝis kun ŝi." Fine ili loĝis tie kaj sendis mesaĝistojn al siaj familioj por inviti ilin loĝi tie kune.' Kiam iliaj familioj loĝis kun Hajar kaj Isma'il estis juna, li lernis paroli la araban de ili, kaj eĉ fariĝis la plej valora kaj plej magia persono inter ili. Tiam Isma'il kreskis en junulon, kiun ili ŝatis. Kiam ili plenkreskiĝis, ili edzigis Isma'il al virino el ili kaj ne longe poste la patrino de Isma'il mortis. Poste, Ibrahim venis post kiam Isma'il edziĝis por ekscii, kion li postlasis, sed li ne trovis Isma'il. Ibrahim demandis la edzinon de Isma'il pri Isma'il. Lia edzino respondis: 'Li forestis, gajnante porvivaĵon por ni. Tiam Ibrahim demandis pri iliaj vivoj kaj cirkonstancoj. La edzino de Isma'il respondis: 'Ni spertis multajn malbonojn kaj niaj vivoj estis mallarĝaj kaj plenaj de granda sufero'. La edzino de Isma'il plendis pri la vivo, kiun ŝi kaj ŝia edzo vivis, al Ibrahim. Ibrahim diris: 'Poste, kiam via edzo venos, transdonu miajn salutojn kaj diru al li ŝanĝi la pordon de sia domo.' Kiam Ismael venis, li sentis ion, do li demandis sian edzinon: "Ĉu iu venis al vi?". Lia edzino respondis: "Jes. Antaŭe estis maljunulo simila al ĉi tiu, kiu venis al ni, kaj li demandis pri vi. Tiam mi klarigis, kaj li demandis min pri la situacio de nia vivo, do mi klarigis, ke mi vivis en elĉerpiĝo kaj sufero." Ismael demandis: "Ĉu tiu persono donis al vi mesaĝon pri io?". Lia edzino respondis: "Jes. Li ordonis al mi transdoni siajn salutojn al vi kaj diris al vi ŝanĝi la pordon de via domo." Ismael diris: "Li estas mia patro, kaj efektive li ordonis al mi eksedziĝi de vi, por ke vi revenu al via familio." Do Ismael eksedziĝis de sia edzino. Poste Ismael reedziĝis kun alia virino el la popolo, poste Ibrahim foriris denove, lasante ilin ene de la tempo, kiun Alaho volis, kaj post tio li revenis por renkonti ilin, sed li ne trovis Ismael ĝis fine li iris al la edzino de Ismael kaj demandis ŝin pri Ismael. Lia edzino respondis: "Li forestis, gajnante porvivaĵon por ni." Tiam Ibrahim denove demandis: "Kiel fartas vi ĉiuj?" Li demandis la edzinon de Ismael pri ilia vivo kaj vivkondiĉoj. Lia edzino respondis: "Ni ĉiam fartas bone kaj sufiĉas." La edzino de Ismael laŭdis Alaho-n. Ibrahim demandis: "Kion vi manĝas?" La edzino de Ismael respondis: "Viandon." Ibrahim denove demandis: "Kion vi trinkas?" La edzino de Ismael respondis: "Akvon." Do Abraham preĝis: "Ho Alaho, benu ilin en ilia karno kaj akvo." La profeto (paco) diris: "Tiutempe ne estis greno en Mekao, kaj se estus, Ibrahim preĝus por ĝi." Li diris: "Kaj el la preĝo de Abraham pri viando kaj akvo, neniu krom la homoj de Mekao plendis, se ĉio, kion ili ricevis, estis viando kaj akvo." Ibrahim tiam diris: "Kiam via edzo venos, transdonu miajn salutojn al li kaj ordonu al li fortigi la pordon de sia domo." Kiam Ismael venis, li diris: "Ĉu iu venis al vi?" Lia edzino respondis; „Jes. Ĵus nun venis al ni maljunulo kun tre bela aspekto.“ Lia edzino admiris Ibrahim-on. Li demandis min pri vi, do mi klarigis tion, poste li demandis min pri nia vivstato, do mi respondis, ke mi fartas bone.“ Isma'il demandis: „Ĉu tiu persono donis al vi mesaĝon pri io?“ Lia edzino respondis: „Jes. Li ordonis al mi transdoni siajn salutojn al vi kaj diris al vi defendi la pordojn de via domo.“ Isma'il diris: „Li estas mia patro, kaj la koncerna pordo estas vi. Li ordonis al mi defendi vin.“ Tiam Ibrahim forlasis ilin denove por certa tempo, kiel Alaho volis, kaj poste revenis, kiam Isma'il metis sian sagon sub arbon proksime de Zamzam. Kiam li vidis lin, li tuj alproksimiĝis al li kaj agis kiel patro farus al sia infano kaj filo al sia patro, tiam li diris: „Ho Isma'il, Alaho ordonis al mi.“ Isma'il diris: „Faru tion, kion via Rabb ordonas.“ Ibrahim diris denove: „Ĉu vi helpos min?“ Isma'il diris: „Jes, mi helpos vin.“ Ibrahim diris; "Alaho ordonis al mi konstrui domon en ĉi tiu loko." Ibrahim montris al loko, kiu estis sufiĉe alta kompare kun la ĉirkaŭaĵo. La rakontanto diris; "De tiu loko la du levis la fundamentojn de la Baitullah, Isma'il laboris por porti la ŝtonojn dum Ibrahim kunmetis ilin - konstruis ilin - ĝis kiam la konstruaĵo estis alta, Isma'il venis kun ĉi tiu ŝtono kaj poste metis ĝin por Ibrahim, por ke li povu grimpi sur ĝin, dum Ibrahim donis la ŝtonojn." Ambaŭ laboris dum ili diris la preĝon; - "Nia Sinjoro, akceptu -bonfaradon- de ni, efektive Vi estas la Ĉio-Aŭdanta kaj Ĉio-Scia". La du daŭre konstruis ĝis ili ĉirkaŭis la Baitullah kaj ambaŭ daŭre deklamis preĝojn; - "Nia Sinjoro, akceptu -bonfaradon- de ni, efektive Vi estas Ĉio-Aŭdanta kaj Ĉio-Scia"-. -QS. Albaqarah 127-.