- Haji dan Umrah Maqam Ibrahim Nabi membaca surat Al-Kafirun dan Al-Ikhlas pada dua rakaat thawaf di belakang Maqam Ibrahim

Nabi membaca surat Al-Kafirun dan Al-Ikhlas pada dua rakaat thawaf di belakang Maqam Ibrahim

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ جَمِيعًا عَنْ حَاتِمٍ قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ الْمَدَنِيُّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ دَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَسَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى رَأْسِي فَنَزَعَ زِرِّي الْأَعْلَى ثُمَّ نَزَعَ زِرِّي الْأَسْفَلَ ثُمَّ وَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ فَقَالَ مَرْحَبًا بِكَ يَا ابْنَ أَخِي سَلْ عَمَّا شِئْتَ فَسَأَلْتُهُ وَهُوَ أَعْمَى وَحَضَرَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَقَامَ فِي نِسَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبِهِ رَجَعَ طَرَفَاهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَنْبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ فَصَلَّى بِنَا فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَثَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ ثُمَّ أَذَّنَ فِي النَّاسِ فِي الْعَاشِرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَعْمَلَ مِثْلَ عَمَلِهِ فَخَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ أَصْنَعُ قَالَ اغْتَسِلِي وَاسْتَثْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ نَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي بَيْنَ يَدَيْهِ مِنْ رَاكِبٍ وَمَاشٍ وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلَ ذَلِكَ وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلَ ذَلِكَ وَمِنْ خَلْفِهِ مِثْلَ ذَلِكَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا وَعَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْرِفُ تَأْوِيلَهُ وَمَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَيْءٍ عَمِلْنَا بِهِ فَأَهَلَّ بِالتَّوْحِيدِ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ فَلَمْ يَرُدَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ شَيْئًا مِنْهُ وَلَزِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ قَالَ جَابِرٌ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ نَفَذَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَقَرَأَ { وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى } فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَكَانَ أَبِي يَقُولُ وَلَا أَعْلَمُهُ ذَكَرَهُ إِلَّا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الرُّكْنِ فَاسْتَلَمَهُ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الصَّفَا فَلَمَّا دَنَا مِنْ الصَّفَا قَرَأَ { إِنَّ الصَّفَا والْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } أَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَوَحَّدَ اللَّهَ وَكَبَّرَهُ وَقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ قَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ فِي بَطْنِ الْوَادِي سَعَى حَتَّى إِذَا صَعِدَتَا مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَفَعَلَ عَلَى الْمَرْوَةِ كَمَا فَعَلَ عَلَى الصَّفَا حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرُ طَوَافِهِ عَلَى الْمَرْوَةِ فَقَالَ لَوْ أَنِّي اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلْيَحِلَّ وَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِأَبَدٍ فَشَبَّكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ وَاحِدَةً فِي الْأُخْرَى وَقَالَ دَخَلَتْ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ مَرَّتَيْنِ لَا بَلْ لِأَبَدٍ أَبَدٍ وَقَدِمَ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ بِبُدْنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا مِمَّنْ حَلَّ وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا وَاكْتَحَلَتْ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي أَمَرَنِي بِهَذَا قَالَ فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ بِالْعِرَاقِ فَذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَرِّشًا عَلَى فَاطِمَةَ لِلَّذِي صَنَعَتْ مُسْتَفْتِيًا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيمَا ذَكَرَتْ عَنْهُ فَأَخْبَرْتُهُ أَنِّي أَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَ صَدَقَتْ صَدَقَتْ مَاذَا قُلْتَ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُكَ قَالَ فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ فَلَا تَحِلُّ قَالَ فَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي قَدِمَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِائَةً قَالَ فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ تَوَجَّهُوا إِلَى مِنًى فَأَهَلُّوا بِالْحَجِّ وَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِهَا الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ وَالْفَجْرَ ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ وَأَمَرَ بِقُبَّةٍ مِنْ شَعَرٍ تُضْرَبُ لَهُ بِنَمِرَةَ فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ إِلَّا أَنَّهُ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَجَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةَ فَنَزَلَ بِهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتْ الشَّمْسُ أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِلَتْ لَهُ فَأَتَى بَطْنَ الْوَادِي فَخَطَبَ النَّاسَ وَقَالَ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ حَرَامٌ عَلَيْكُمْ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا أَلَا كُلُّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ تَحْتَ قَدَمَيَّ مَوْضُوعٌ وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَإِنَّ أَوَّلَ دَمٍ أَضَعُ مِنْ دِمَائِنَا دَمُ ابْنِ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ كَانَ مُسْتَرْضِعًا فِي بَنِي سَعْدٍ فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُ رِبَانَا رِبَا عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ فَاتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانِ اللَّهِ وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ وَلَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ فَإِنْ فَعَلْنَ ذَلِكَ فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَقَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ إِنْ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ كِتَابُ اللَّهِ وَأَنْتُمْ تُسْأَلُونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ فَقَالَ بِإِصْبَعِهِ السَّبَّابَةِ يَرْفَعُهَا إِلَى السَّمَاءِ وَيَنْكُتُهَا إِلَى النَّاسِ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ أَذَّنَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى الْمَوْقِفَ فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ الْقَصْوَاءِ إِلَى الصَّخَرَاتِ وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ وَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ قَلِيلًا حَتَّى غَابَ الْقُرْصُ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ خَلْفَهُ وَدَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ شَنَقَ لِلْقَصْوَاءِ الزِّمَامَ حَتَّى إِنَّ رَأْسَهَا لَيُصِيبُ مَوْرِكَ رَحْلِهِ وَيَقُولُ بِيَدِهِ الْيُمْنَى أَيُّهَا النَّاسُ السَّكِينَةَ السَّكِينَةَ كُلَّمَا أَتَى حَبْلًا مِنْ الْحِبَالِ أَرْخَى لَهَا قَلِيلًا حَتَّى تَصْعَدَ حَتَّى أَتَى الْمُزْدَلِفَةَ فَصَلَّى بِهَا الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ بِأَذَانٍ وَاحِدٍ وَإِقَامَتَيْنِ وَلَمْ يُسَبِّحْ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ اضْطَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى طَلَعَ الْفَجْرُ وَصَلَّى الْفَجْرَ حِينَ تَبَيَّنَ لَهُ الصُّبْحُ بِأَذَانٍ وَإِقَامَةٍ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى أَتَى الْمَشْعَرَ الْحَرَامَ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَدَعَاهُ وَكَبَّرَهُ وَهَلَّلَهُ وَوَحَّدَهُ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى أَسْفَرَ جِدًّا فَدَفَعَ قَبْلَ أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَأَرْدَفَ الْفَضْلَ بْنَ عَبَّاسٍ وَكَانَ رَجُلًا حَسَنَ الشَّعْرِ أَبْيَضَ وَسِيمًا فَلَمَّا دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْ

[Abu Bakr bin Abu Syaibah] kaj [Ishaq bin Ibrahim] rakontis ĉion al ni de [Hatim], li diris, - [Abu Bakr] diris- [Hatim bin Isma'il Al Madani] rakontis al ni de [Ja'far bin Muhammad] de [sia patro], li diris; Ni venis al la domo de [Jabir bin Abdullah], tiam li demandis nin unu post unu, kiaj estas niaj nomoj. Ĝis kiam venis mia vico, mi diris, ke mia nomo estas Muhammad bin Ali bin Husayn. Tiam li malfermis la suprajn kaj malsuprajn butonojn de mia ĉemizo. Tiam li metis sian manplaton inter miajn mamojn. Tiam mi estis ankoraŭ juna. Tiam li diris: "Bonvenon, ho filo de mia frato, demandu kion vi volas demandi". Do mi demandis lin. Li estis blinda. Kiam venis la tempo por preĝo, li staris sur preĝtapiŝo, kiun li ĉiam portis. Ĉiufoje kiam li metis la preĝtapiŝon sur sian ŝultron, la randoj ĉiam algluiĝis al li pro ĝia malgranda grandeco. Mi demandis lin: "Diru al mi, kiel la Mesaĝisto de Alaho (paco kaj benoj de Alaho estu sur li) plenumis la Hadĝon." Poste li parolis per mangestoj, tenante siajn naŭ fingrojn. Li diris: "Li loĝis en Medino dum naŭ jaroj, sed li ankoraŭ ne plenumis la Hadĝon." Poste li anoncis, ke en la deka jaro li iros al la Hadĝo. Pro tio, homoj venis amase al Medino, volante aliĝi al la Profeto (sallallahu 'alaihi wasallam) por fari bonfarojn similajn al liaj agoj. Poste ni iris kune kun li. Kiam ŝi alvenis en Dzulhulaifah, Asma' bint Humais naskis sian filon, Muhammad bin Abu Bakr. Li ordonis demandi la Profeton (sallallahu 'alaihi wasallam) kion li devus fari - pro la nasko -. Do li diris: "Duŝu vin kaj uzu vian higienan buŝtukon. Poste remetu viajn ihram-vestojn." La profeto, sallallahu 'alaihi wasallam, preĝis du rak'aojn ĉe la moskeo Dzulhulaifah, poste li surseliĝis sian kamelon nomatan Qashwa. Post alveno ĉe Baida`, mi rigardis ĉirkaŭ mi, kiom da homoj akompanis lin, rajdante kaj piedirante, ambaŭflanke kaj malantaŭ li. Tiam, la Korano -revelacio- malsupreniris, kie la profeto, sallallahu 'alaihi wasallam, komprenis ĝian signifon, nome kiel instrukciojn por la agoj, kiujn ni devas plenumi. Tiam li kriis legante la talbijah: 'LABBAIKA ALLAHUMMA LABBAIKA LABBAIKA LAA SYARIIKA LAKA LABBAIKA INNALHAMDA WAN NI'MATA LAKA WALMULKU LAA SYARIIKA LAKA - Mi obeas Viajn ordonojn, ho Alaho, mi obeas, mi obeas. Ne estas partnero por Vi, mi obeas Viajn ordonojn; vere laŭdo kaj favoro estas Viaj, kiel estas la regno, Vi ne havas partnerojn, mi obeas Viajn ordonojn-'. Tiom da homoj ankaŭ havas talbijon kiel la talbijon de la Profeto (salajlahu 'alaihi wasallam). La Profeto (salajlahu 'alaihi wasallam) ne malpermesis al ili legi ĝin, fakte ili legis ĝin kontinue. Nia intenco estas nur plenumi la Hadĝon, kaj ni ankoraŭ ne scias pri la Umrah. Post alveno ĉe la Baitula (la paco), li kisis unu el ĝiaj anguloj - hajar Aswad -, poste li faris Tawaf, trotante tri fojojn kaj piedirante normale kvar fojojn. Poste li daŭrigis al la Maqam (la plej alta preĝo). Ibrahim 'Alais Salam (la plej alta preĝo), poste li legis la verson: 'Faru la stacion de Ibrahim preĝoloko...'. -Al Baqarah: 125-. Poste li metis la maqam inter la Baitula (la plej alta preĝo). Dume mia patro diris, ke la Profeto (salajlahu 'alaihi wasallam) legis en sia preĝo: 'QUL HUWALLAHU AHADL...' -Al Ikhlas: 1-4-. Kaj: 'QUL YAA AYYUHAL KAAFIRUUN.'. -Al Kafirun: 1-6-. Tiam li revenis al la angulo de la Templo - batis Aswad - kaj kisis lin ankaŭ. Poste tra la pordo, li iris al Shafa. Post alproksimiĝo al la monteto Safa, li legis la verson: 'Vere, la Sa'i inter Safa kaj Marwah estas inter la simboloj de la grandeco de la Religio de Alaho..'. -Al Baqarah: 1589-. Tiam li komencis plenumi la ordonojn de Dio. Do li grimpis sur la monteton Shafa. Post vidado de la Baitullah, li tiam turnis sin al la Kiblo dum li monoteigis Alaho-n kaj gloris Lin. Kaj li legis: 'LAA ILAAHA ILAALLAH WAHDAHU LAA SYARIIKA LAHU LAHUL MULKU WA LAHUL HAMDU WA HUWA 'ALAA KULLI SYAI`IN QADIIR LAA ILAAHA ILLALLAH WAHDAHU ANJAZA WA'DAHU WANASHARA 'ABDAHU WAHAZAMAL AHZABA WAHDAH - Ne ekzistas dio inda je adoro krom Alaho sola, sen partneroj. Al Li apartenas la regno kaj ĉia laŭdo, dum Li estas Ĉiopova super ĉio. Ne ekzistas Dio, kiu rajtas esti adorata krom Alaho sola, Kiu plenumas Siajn promesojn kaj helpas Siajn servistojn kaj detruas Siajn proprajn malamikojn.' Tiam li preĝis. Ripetu la tahlil tri fojojn. Poste li eliris ĉe Marwa. Kiam li atingis la valon, li trotis. Kaj post tio, li direktis sin al la Monteto Marwa dum li reiris. Post alveno al la Monteto Marwa, li faris tion, kion li faris sur la Monteto Safa. Kiam li finis sian sa'i sur la Monteto Marwa, li diris: "Se mi ne farintus tion, kion mi faris, mi ne alportus Hadya-on kaj farus ĝin Umrah." Tiam Suraqah bin Malik bin Ju'tsyum, "Jes, Profeto! Ĉu ĝi estas nur por ĉi tiu jaro aŭ por ĉiam?" Profeto, sallallahu 'alaihi wasallam, etendis la fingrojn de sia alia mano dirante: "Enmetu la Umrah-on en la Hadĝon. Enmetu Umrah-on en la Hadĝon, ne! Eĉ por ĉiam." Dume, Ali venis el Jemeno, alportante oferbestojn al la Profeto, sallallahu 'alaihi wasallam. Li trovis, ke Fatima estas tahalul-a persono; ŝi portas tinkturitajn vestaĵojn kaj estas okulkovrita. Ali malpermesis al li fari tion. Fatima respondis: "Mia patro mem diris al mi fari tion." Ali diris: "Do mi iris al la Profeto, sallallahu 'alaihi wasallam, por peti fatvon pri la agoj de Fatima. Mi klarigis al li, ke mi malhelpis lin fari tion." Li ankaŭ diris: "Fatima pravas". Tiam li demandis: "Kion vi legas, kiam vi volas plenumi la Hadĝon?" Ali diris; Mi respondis: "Ho Alaho, mi intencas plenumi la Hadĝon, kiel ekzemple Via Mesaĝisto montras." Tiam Ali demandis: "Sed mi alportis la hwankurbanon, kiel tio estas?" Li respondis: "Ne estu tahalul". Ja'far diris: "La nombro da hadya, kiujn Ali alportis el Jemeno kaj kiujn la profeto (salajro) alportis, estis cent. Ĉiuj en la parokanaro havis tahalulon kaj razis sin, krom la profeto (salajro) kaj la homoj, kiuj alportis hadya-n kun li. Kiam la tago Tarwiyah - la oka de Dzulhijjah - alvenis, ili iris al Mina por plenumi la Hadĝon. La profeto (salajro) veturis per sia veturilo. Tie li preĝis Dhuhr, Asr, Maghrib, Isha kaj Fajr-preĝojn. Tiam li atendis iom da tempo ĝis la suno leviĝis; Dume li unue sendis homojn al Namirah por starigi tie tendaron. Dume, la Kurajŝoj pensis, ke li certe haltos ĉe Mash'aril Haram - monteto en Muzdalifah - kiel kutime faris la sensciaj homoj. Sed montriĝis, ke li simple daŭrigis al Arafat. Kiam li alvenis al Namirah, li trovis, ke homoj starigis tendojn. Poste li haltis por ripozi tie. Kiam la suno subiris, li daŭrigis sur sia kamelo. Alvenante meze de la abeloj, li faris paroladon: 'Vere, verŝi sangon kaj preni la posedaĵon de via proksimulo estas malpermesite, same kiel estas malpermesite batali en ĉi tiu tago, en ĉi tiu monato kaj en ĉi tiu lando. Sciu, ke ĉio, kio odoras je Jahiliyah, estas aboliciita laŭ mia leĝo, inkluzive de la sanga elaĉeto de la Jahilijyah-periodo. La sanga elaĉeto, kiun mi unue forviŝis, estis la sango de Ibn Rabi'ah bin Harith, kiu estis nutrita de Bani Sa'ad, poste li estis mortigita de Huzail. Simile, mi aboliciis la jahiliyah-uzuron; Kion mi unue aboliciis estis uzuro, kiun difinis Abbas bin Abdul Muttalib. Vere, mi forigos ĉian uzuron. Do ne timu virinojn. Vi povas preni ilin kiel konfidon de Alaho, kaj ili estas permesitaj por vi observante la regulojn de Alaho. Post tio, vi havas rajtojn super ili, nome ke ili ne permesas al aliaj homoj okupi vian maton. Se ili malobservas, batu ilin nedamaĝe. Anstataŭe ili havas rajtojn super vi. Nome nutraĵon kaj taŭgajn vestaĵojn. Mi heredigas al vi ĉiuj gvidilon al la vivo, kiu, se vi aliĝos al ĝi, estas la Korano. Vi ĉiuj estos demanditaj pri mi, do kiel vi respondos?' ili respondis: 'Ni atestas, ke vi vere transdonis la mesaĝon, vi plenumis viajn devojn kaj donis al ni konsilojn'. Tiam li diris, levante sian montrofingron al la ĉielo kaj montrante al la homamaso: 'Jes, Alaho, atestanto, Ho Alaho, atestanto, Ho Alaho, atestanto'. Post tio, li vokis al preĝo, poste al qamat, poste preĝis la Zhuhur-preĝon. Poste la qamat denove kaj la Asr-preĝo sen la sunaa preĝo inter la du. Post tio, li daŭrigis sian vojaĝon al la loko wukuf. Alveninte tien, la kamelo de Qashwa haltis ĉe roka loko kaj la piedirantoj estis antaŭ li. Li turnis sin al la Kiblo, kaj restis staranta ĝis la suno subiris kaj la ruĝa megafono malaperis. Poste li daŭrigis sian vojaĝon, portante Usamah malantaŭ si, dum li mem kontrolis. Li tiris la bridojn de la Qashwa Kamelo, ĝis ĝia kapo preskaŭ tuŝis la selkusenon. Li diris per gesto de sia mano: "Fratoj, estu trankvilaj, estu trankvilaj". Ĉiufoje kiam li atingis monteton, li iom malstreĉis la ŝnuron de la kamelo, por faciligi la grimpadon. Alveninte ĉe Muzdalifah, li preĝis Maghrib kaj Isha'-preĝojn kun unu voko al preĝo kaj du qamat sen iuj sunaaj preĝoj inter ili. Poste li dormis ĝis tagiĝo. Kiam alvenis la tempo por Fajr, li preĝis la Fajr-preĝon kun unu Adhan kaj unu qamat. Poste li rajdis la kamelon de Qaswa kaj daŭrigis sian vojaĝon al Mash'aril Haram. Tie li turnis sin al la Kiblo, preĝis, takbir, tahlil kaj legis la monoteisman frazon. Li restis tie ĝis la ĉielo flaviĝis kaj foriris antaŭ sunleviĝo, portante Fadlal bin Abbas. Fadlal estas viro kun bela hararo kaj blanka vizaĝo. Kiam li foriris, la homoj ankaŭ foriris kun li. Fadlal rigardis ilin, tiam la Profeto (paco) kovris sian vizaĝon per siaj manoj. Sed Fadlal turnis sian kapon en alia direkto por vidi. La Profeto (paco) ankaŭ kovris sian vizaĝon per la alia mano, tiel ke Fadlala direktis sian rigardon aliloken. Alveninte en la mezon de la valo Muhassir, li akcelis sian kamelon tra la meza vojo, kiu iris rekte al Jumratul Kubra. Alveninte ĉe Jumrah apud arbo, li ĵetis sep ŝtonetojn dum li deklamis la takbir kun ĉiu ĵeto. Poste li daŭrigis al la loko, kie la ofero estis buĉata. Tie li buĉis sesdek tri oferbestojn per siaj manoj kaj transdonis la reston al Ali por buĉi, nome la oferbestojn kune kun aliaj membroj de la parokanaro. Poste li diris al li preni malgrandan pecon de ĉiu oferbesto, poste li diris al li kuiri ĝin kaj poste li manĝis la viandon kaj trinkis la buljonon. Post tio, li eniris sian veturilon kaj direktis sin al Baitullah por tavaf. Li preĝis Zuhr-preĝojn en Mekao. Post tio, li vizitis Bani Abdul Muttalib, kiu ĉerpis Zamzam-puton. Li diris al ili: "Ho Banu Abdul Muttalib, donu al ni ion por trinki. Se la homamaso ne miskomprenas, kompreneble mi helpos vin ĉerpi kune". Poste ili verŝis sitelon, kaj li trinkis el ĝi. Kaj diris al ni [Umar bin Hafsh bin Ghiyats] diris al ni [mia patro] diris al ni [Ja'far bin Muhammad] diris al mi [mia patro] li diris; Mi iris al [Ĝabir bin Abdullah] kaj demandis lin pri la Hadĝo de la Profeto, la paco de Dio, ke li kaj ŝi estu kun li. Tiam li menciis haditon similan al la hadito de Hatim bin Isma'il, kaj li aldonis al ĝi: "En la pasinteco, Abu Sayyarah ordonis al homoj grimpi Himar nudaj. Kaj kiam la Profeto, la paco de Dio, preterpasis Muzdalifah en Mash'aril Haram, la Kurajŝaj popolo ne havis la plej etan dubon, ke li haltos tie kaj ke ĝi estos lia haltejo poste. Sed li preterpasis ĝin kaj ne haltis ĝis li atingis Arafat kaj haltis tie."