Hadith Representative
Setiap harta rampasan perang dibagi secara adil setelah kemenangan
Imam Bukhari : 3992حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدِ بْنِ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمَ حُنَيْنٍ أَقْبَلَتْ هَوَازِنُ وَغَطَفَانُ وَغَيْرُهُمْ بِنَعَمِهِمْ وَذَرَارِيِّهِمْ وَمَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشَرَةُ آلَافٍ وَمِنْ الطُّلَقَاءِ فَأَدْبَرُوا عَنْهُ حَتَّى بَقِيَ وَحْدَهُ فَنَادَى يَوْمَئِذٍ نِدَاءَيْنِ لَمْ يَخْلِطْ بَيْنَهُمَا الْتَفَتَ عَنْ يَمِينِهِ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَبْشِرْ نَحْنُ مَعَكَ ثُمَّ الْتَفَتَ عَنْ يَسَارِهِ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَبْشِرْ نَحْنُ مَعَكَ وَهُوَ عَلَى بَغْلَةٍ بَيْضَاءَ فَنَزَلَ فَقَالَ أَنَا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ فَانْهَزَمَ الْمُشْرِكُونَ فَأَصَابَ يَوْمَئِذٍ غَنَائِمَ كَثِيرَةً فَقَسَمَ فِي الْمُهَاجِرِينَ وَالطُّلَقَاءِ وَلَمْ يُعْطِ الْأَنْصَارَ شَيْئًا فَقَالَتْ الْأَنْصَارُ إِذَا كَانَتْ شَدِيدَةٌ فَنَحْنُ نُدْعَى وَيُعْطَى الْغَنِيمَةَ غَيْرُنَا فَبَلَغَهُ ذَلِكَ فَجَمَعَهُمْ فِي قُبَّةٍ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ مَا حَدِيثٌ بَلَغَنِي عَنْكُمْ فَسَكَتُوا فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالدُّنْيَا وَتَذْهَبُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ تَحُوزُونَهُ إِلَى بُيُوتِكُمْ قَالُوا بَلَى فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا وَسَلَكَتْ الْأَنْصَارُ شِعْبًا لَأَخَذْتُ شِعْبَ الْأَنْصَارِ وَقَالَ هِشَامٌ قُلْتُ يَا أَبَا حَمْزَةَ وَأَنْتَ شَاهِدٌ ذَاكَ قَالَ وَأَيْنَ أَغِيبُ عَنْهُ
[Муҳаммад бин Башор] ба мо нақл кард [Муъоз бин Муъоз] ба мо нақл кард [Ибни Авн] аз [Ҳишом бин Зайд бин Анас бин Молик] аз [Анас бин Молик] разияллоҳу анҳу] гуфт, ки дар ҷанги Ҳунайн қабилаҳои Ҳавозин, Ғатафон ва дигарон бо шутурҳо ва кӯдакони хурдсолашон омаданд. Дар ҳоле ки лашкари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) даҳ ҳазор нафар ва асирони озодшударо ташкил медод. Аммо онҳо дар ҳолати бетартибӣ ақибнишинӣ карданд, то он даме ки ӯ танҳо монд. Дар он вақт ӯ бо ду нидои равшан фарёд зад. Ӯ ба тарафи росташ гардонида гуфт: "Эй ҳамаи ансор!" Онҳо ҷавоб доданд: "Бале, эй Паёмбари Худо, шод бошед, мо ҳамеша ба шумо содиқем". Сипас ӯ ба тарафи чапаш гардонида гуфт: "Эй ҳамаи ансор!" "Бале, мо даъвати шуморо иҷро мекунем, эй Паёмбари Худо, шод бошед ва мо ҳамеша ба шумо содиқ хоҳем буд". Ансор ҷавоб дод ва дар он вақт ӯ савори хачири сафед буд, сипас аз асп фаромад ва гуфт: «Ин ман ҳастам, бандаи Худо ва паёмбари Ӯ». Сипас мушрикон пароканда шуданд ва ӯ ғанимати фаровон ба даст овард. Аммо ӯ ғаниматро махсус ба муҳоҷирон ва ғуломони озодшуда тақсим кард ва ба ансор чизе надод. Пас қабилаҳои ансор ҷавоб доданд: «Чӣ мешавад, агар моро дар танггоҳ даъват кунанд, вале ғанимат ба каси дигаре ғайр аз мо дода шавад?». Ин эътироз ба Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) расид, пас ӯ онҳоро дар як гунбаз ҷамъ кард ва гуфт: «Эй ансор, маънои эътирози шумо, ки ба ман расидааст, чист?» Онҳо хомӯш монданд. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) идома дод: «Эй ҳамаи ансор, оё шумо розӣ нестед, ки одамон бо дунё бираванд ва шумо бо Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баргардед ва онро ба хонаҳои худ баред?» Онҳо ҷавоб доданд: «Албатта». Сипас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Агар мардум аз водие мегузаштанд ва ансориён аз водие мегузаштанд, ман нишеберо интихоб мекардам, ки ансориён аз он мегузаштанд». Дар ҳоле ки Ҳишом гуфт, ман гуфтам: «Эй Абу Ҳамза ва ту шоҳиди он ҳодиса будӣ?» Ҷавоб ин аст: «Пас, агар ман аз он ғоиб бошам, ман куҷоям?»