-

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ أَبِي بِشْرٍ عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَانْطَلَقَ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا حَتَّى نَزَلُوا عَلَى حَيٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمْ فَلُدِغَ سَيِّدُ ذَلِكَ الْحَيِّ فَسَعَوْا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ لَا يَنْفَعُهُ شَيْءٌ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَوْ أَتَيْتُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ نَزَلُوا لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ عِنْدَ بَعْضِهِمْ شَيْءٌ فَأَتَوْهُمْ فَقَالُوا يَا أَيُّهَا الرَّهْطُ إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ وَسَعَيْنَا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ لَا يَنْفَعُهُ فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَ بَعْضُهُمْ نَعَمْ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرْقِي وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَقَدْ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَلَمْ تُضَيِّفُونَا فَمَا أَنَا بِرَاقٍ لَكُمْ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلًا فَصَالَحُوهُمْ عَلَى قَطِيعٍ مِنْ الْغَنَمِ فَانْطَلَقَ يَتْفِلُ عَلَيْهِ وَيَقْرَأُ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ فَكَأَنَّمَا نُشِطَ مِنْ عِقَالٍ فَانْطَلَقَ يَمْشِي وَمَا بِهِ قَلَبَةٌ قَالَ فَأَوْفَوْهُمْ جُعْلَهُمْ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ اقْسِمُوا فَقَالَ الَّذِي رَقَى لَا تَفْعَلُوا حَتَّى نَأْتِيَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَذْكُرَ لَهُ الَّذِي كَانَ فَنَنْظُرَ مَا يَأْمُرُنَا فَقَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرُوا لَهُ فَقَالَ وَمَا يُدْرِيكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ ثُمَّ قَالَ قَدْ أَصَبْتُمْ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ سَهْمًا فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ وَقَالَ شُعْبَةُ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ سَمِعْتُ أَبَا الْمُتَوَكِّلِ بِهَذَا

Przekazano nam [Abu An-Nu'man] od [Abu 'Awanah] od [Abu Bisyir] od [Abu Al Mutawakkil] od [Abu Sa'id radliallahu 'anhu], który powiedział: Była grupa ludzi z Towarzyszy Proroka (sallallaahu 'alaihi wasallam), którzy podróżowali, aż dotarli do jednej z arabskich wiosek. Miejscowi poprosili, aby zechcieli przyjąć ich jako gości, ale mieszkańcy odmówili. Wtedy wódz wioski został ugryziony przez zwierzę i próbował go wyleczyć, ale bezskutecznie. Wtedy jeden z nich powiedział: „Spróbujcie spotkać się z grupą, może jest wśród nich ktoś, kto coś ma”. Potem podeszli do grupy i powiedzieli: „O ludzie, rzeczywiście nasz wódz został ugryziony przez zwierzę i próbowaliśmy go wyleczyć, ale to nie pomogło, czy jest ktoś wśród was, kto może go wyleczyć?”. Wtedy jeden z grupy powiedział: „Tak, na Allaha, wyleczę go, ale na Allaha wczoraj prosiliśmy o bycie waszymi gośćmi, ale się nie zgodziliście, więc nie będę tym, który go wyleczy, jeśli nie dacie mi nagrody”. W końcu zgodzili się na nagrodę w postaci dziesiątek kóz. Więc odszedł i wyrecytował Alhamdulillah rabbil 'alamiin (QS Al Fatihah), jakby choroba uwolniła się z liny, mimo że odszedł bez żadnego lekarstwa. Powiedział: „Zapłacili mu więc ustaloną zapłatę. Jeden z nich powiedział: «Podzielcie kozy!». Osoba, która go leczyła, odpowiedziała: «Nie dzielcie się nimi, dopóki nie spotkamy się z Prorokiem (sallallaahu alaihi wa sallam), wtedy opowiemy mu o tym zdarzeniu (sallallaahu alaihi wa sallam) i poczekamy na jego rozkaz». Czy fatiha może być stosowana jako ruqyah (lekarstwo)?”. Następnie kontynuował: „Postąpiliście słusznie, więc podzielcie zapłatę za kozy, a mnie wliczcie jako osobę, która otrzyma zapłatę”.