ਨੁਮਾਇੰਦਾ ਹਦੀਸ
ਇਮਾਮ ਬੁਖਾਰੀ : 5611
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ حَدَّثَنِي عَوْفُ بْنُ مَالِكِ بْنِ الطُّفَيْلِ هُوَ ابْنُ الْحَارِثِ وَهُوَ ابْنُ أَخِي عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأُمِّهَا أَنَّ عَائِشَةَ حُدِّثَتْأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ قَالَ فِي بَيْعٍ أَوْ عَطَاءٍ أَعْطَتْهُ عَائِشَةُ وَاللَّهِ لَتَنْتَهِيَنَّ عَائِشَةُ أَوْ لَأَحْجُرَنَّ عَلَيْهَا فَقَالَتْ أَهُوَ قَالَ هَذَا قَالُوا نَعَمْ قَالَتْ هُوَ لِلَّهِ عَلَيَّ نَذْرٌ أَنْ لَا أُكَلِّمَ ابْنَ الزُّبَيْرِ أَبَدًا فَاسْتَشْفَعَ ابْنُ الزُّبَيْرِ إِلَيْهَا حِينَ طَالَتْ الْهِجْرَةُ فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ لَا أُشَفِّعُ فِيهِ أَبَدًا وَلَا أَتَحَنَّثُ إِلَى نَذْرِي فَلَمَّا طَالَ ذَلِكَ عَلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ كَلَّمَ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الْأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ وَهُمَا مِنْ بَنِي زُهْرَةَ وَقَالَ لَهُمَا أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ لَمَّا أَدْخَلْتُمَانِي عَلَى عَائِشَةَ فَإِنَّهَا لَا يَحِلُّ لَهَا أَنْ تَنْذِرَ قَطِيعَتِي فَأَقْبَلَ بِهِ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ مُشْتَمِلَيْنِ بِأَرْدِيَتِهِمَا حَتَّى اسْتَأْذَنَا عَلَى عَائِشَةَ فَقَالَا السَّلَامُ عَلَيْكِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ أَنَدْخُلُ قَالَتْ عَائِشَةُ ادْخُلُوا قَالُوا كُلُّنَا قَالَتْ نَعَم ادْخُلُوا كُلُّكُمْ وَلَا تَعْلَمُ أَنَّ مَعَهُمَا ابْنَ الزُّبَيْرِ فَلَمَّا دَخَلُوا دَخَلَ ابْنُ الزُّبَيْرِ الْحِجَابَ فَاعْتَنَقَ عَائِشَةَ وَطَفِقَ يُنَاشِدُهَا وَيَبْكِي وَطَفِقَ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ يُنَاشِدَانِهَا إِلَّا مَا كَلَّمَتْهُ وَقَبِلَتْ مِنْهُ وَيَقُولَانِ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَمَّا قَدْ عَلِمْتِ مِنْ الْهِجْرَةِ فَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثِ لَيَالٍ فَلَمَّا أَكْثَرُوا عَلَى عَائِشَةَ مِنْ التَّذْكِرَةِ وَالتَّحْرِيجِ طَفِقَتْ تُذَكِّرُهُمَا نَذْرَهَا وَتَبْكِي وَتَقُولُ إِنِّي نَذَرْتُ وَالنَّذْرُ شَدِيدٌ فَلَمْ يَزَالَا بِهَا حَتَّى كَلَّمَتْ ابْنَ الزُّبَيْرِ وَأَعْتَقَتْ فِي نَذْرِهَا ذَلِكَ أَرْبَعِينَ رَقَبَةً وَكَانَتْ تَذْكُرُ نَذْرَهَا بَعْدَ ذَلِكَ فَتَبْكِي حَتَّى تَبُلَّ دُمُوعُهَا خِمَارَهَا
ਸਾਨੂੰ [ਅਬੂ ਅਲ ਯਮਨ] ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ [ਸਯੂਐਬ] ਨੇ [ਅਜ਼ ਜ਼ੁਹਰੀ] ਤੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ; ਮੈਨੂੰ ['ਔਫ਼ ਬਿਨ ਮਲਿਕ ਬਿਨ ਅਥ ਥੁਫੈਲ] - ਯਾਨੀ ਇਬਨ ਅਲ ਹਰੀਥ, ਉਹ ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲੱਲਾਹਹੁ 'ਅਲੈਹੀ ਵਸਲਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਇਸਯਾਹ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ - ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ ਕਿ ਅਬਦੁੱਲਾ ਬਿਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਨੇ (ਘਰ ਦੀ) ਵਿਕਰੀ ਜਾਂ ਆਇਸਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੋਹਫ਼ੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਅਬਦੁੱਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ; "ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਕਸਮ, ਆਇਸਯਾਹ ਤੁਰੰਤ (ਘਰ ਦੀ) ਵਿਕਰੀ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਾਂਗੀ।" ਆਇਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ; "ਕੀ ਉਸਨੇ (ਇਬਨੂ ਜ਼ੁਬੈਰ) ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; "ਹਾਂ।" [ਆਇਸ਼ਾ] ਨੇ ਕਿਹਾ; "ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਕਸਮ, ਮੈਂ ਇਬਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ।" ਇਸ ਲਈ ਇਬਨੂ ਜ਼ੁਬੈਰ ਨੇ ਆਇਸਯਾਹ ਤੋਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗੀ ਜਦੋਂ ਆਇਸਯਾਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਰੱਖਿਆ। ਪਰ ਆਇਸਯਾਹ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਹਾ; "ਨਹੀਂ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਕਸਮ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਹੁੰ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਇਬਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਬਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਨੇ ਜ਼ੁਹਰਾ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਮਿਸਵਰ ਬਿਨ ਮਖਰਾਮਾਹ ਅਤੇ ਅਬਦੁਰਰਹਿਮਾਨ ਬਿਨ ਅਲ ਅਸਵਾਦ ਬਿਨ ਅਬਦੁਰਰਹਿਮਾਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ; "ਮੈਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਇਸ਼ਾ ਦੇ ਘਰ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਨ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਣੀ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਫਿਰ ਅਲ ਮਿਸਵਰ ਅਤੇ ਅਬਦੁਰਰਹਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਕੋਟ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ, ਕਿਹਾ; "ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਵਰਹਮਤੁੱਲਾਹੀ ਵਬਾਰਕੁਤੁਹ, ਕੀ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਆਇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; "ਅੰਦਰ ਆਓ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ।" ਆਇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; "ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ।" ਆਇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਬਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਇਬਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਵੀ ਆਇਸ਼ਾ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਬਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਨੇ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਆਇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਅਲ ਮਿਸਵਰ ਅਤੇ ਅਬਦੁਰਰਹਿਮਾਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਰਅਸਲ, ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲੱਲਾਹੂ 'ਅਲੈਹੀ ਵਸਲਾਮ ਨੇ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹਲਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਆਇਸਯਾਹ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਆਇਸਯਾਹ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੱਖਣਾ ਯਾਦ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਰੋ ਪਈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ; "ਦਰਅਸਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁੱਖਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਇਸਯਾਹ ਨੇ ਇਬਨ ਜ਼ੁਬੈਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਸਯਾਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੱਖਣਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਾਲੀ ਗੁਲਾਮ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਇਸਯਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁੱਖਣਾ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਰੋਈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹਿਜਾਬ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"