-

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ حَدَّثَنِي عَوْفُ بْنُ مَالِكِ بْنِ الطُّفَيْلِ هُوَ ابْنُ الْحَارِثِ وَهُوَ ابْنُ أَخِي عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأُمِّهَا أَنَّ عَائِشَةَ حُدِّثَتْأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ قَالَ فِي بَيْعٍ أَوْ عَطَاءٍ أَعْطَتْهُ عَائِشَةُ وَاللَّهِ لَتَنْتَهِيَنَّ عَائِشَةُ أَوْ لَأَحْجُرَنَّ عَلَيْهَا فَقَالَتْ أَهُوَ قَالَ هَذَا قَالُوا نَعَمْ قَالَتْ هُوَ لِلَّهِ عَلَيَّ نَذْرٌ أَنْ لَا أُكَلِّمَ ابْنَ الزُّبَيْرِ أَبَدًا فَاسْتَشْفَعَ ابْنُ الزُّبَيْرِ إِلَيْهَا حِينَ طَالَتْ الْهِجْرَةُ فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ لَا أُشَفِّعُ فِيهِ أَبَدًا وَلَا أَتَحَنَّثُ إِلَى نَذْرِي فَلَمَّا طَالَ ذَلِكَ عَلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ كَلَّمَ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الْأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ وَهُمَا مِنْ بَنِي زُهْرَةَ وَقَالَ لَهُمَا أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ لَمَّا أَدْخَلْتُمَانِي عَلَى عَائِشَةَ فَإِنَّهَا لَا يَحِلُّ لَهَا أَنْ تَنْذِرَ قَطِيعَتِي فَأَقْبَلَ بِهِ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ مُشْتَمِلَيْنِ بِأَرْدِيَتِهِمَا حَتَّى اسْتَأْذَنَا عَلَى عَائِشَةَ فَقَالَا السَّلَامُ عَلَيْكِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ أَنَدْخُلُ قَالَتْ عَائِشَةُ ادْخُلُوا قَالُوا كُلُّنَا قَالَتْ نَعَم ادْخُلُوا كُلُّكُمْ وَلَا تَعْلَمُ أَنَّ مَعَهُمَا ابْنَ الزُّبَيْرِ فَلَمَّا دَخَلُوا دَخَلَ ابْنُ الزُّبَيْرِ الْحِجَابَ فَاعْتَنَقَ عَائِشَةَ وَطَفِقَ يُنَاشِدُهَا وَيَبْكِي وَطَفِقَ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ يُنَاشِدَانِهَا إِلَّا مَا كَلَّمَتْهُ وَقَبِلَتْ مِنْهُ وَيَقُولَانِ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَمَّا قَدْ عَلِمْتِ مِنْ الْهِجْرَةِ فَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثِ لَيَالٍ فَلَمَّا أَكْثَرُوا عَلَى عَائِشَةَ مِنْ التَّذْكِرَةِ وَالتَّحْرِيجِ طَفِقَتْ تُذَكِّرُهُمَا نَذْرَهَا وَتَبْكِي وَتَقُولُ إِنِّي نَذَرْتُ وَالنَّذْرُ شَدِيدٌ فَلَمْ يَزَالَا بِهَا حَتَّى كَلَّمَتْ ابْنَ الزُّبَيْرِ وَأَعْتَقَتْ فِي نَذْرِهَا ذَلِكَ أَرْبَعِينَ رَقَبَةً وَكَانَتْ تَذْكُرُ نَذْرَهَا بَعْدَ ذَلِكَ فَتَبْكِي حَتَّى تَبُلَّ دُمُوعُهَا خِمَارَهَا

Powiedział nam [Abu Al Yaman] powiedział nam [Syu'aib] od [Az Zuhri] powiedział; powiedział mi ['Auf bin Malik bin Ath Thufail] - mianowicie Ibn Al Harith, jest on synem brata Aisyah, żony Proroka sallallaahu 'alaihi wasallam - otrzymał wiadomość, że Abdullah bin Zubair powiedział o sprzedaży (domu) lub darze, który dała mu Aisyah, powiedział Abdullah; „Na Allaha, Aisyah natychmiast anuluje sprzedaż (domu), albo będę trzymał się od niej z daleka”. Aisha powiedziała; „Czy on (Ibnu Zubair) to powiedział?” powiedzieli; „Tak”. [Aisha] powiedziała; „Na Allaha, ślubuję, że nie będę rozmawiał z Ibn Zubairem na zawsze”. Więc Ibnu Zubair przeprosił Aisyah, gdy Aisyah milczała przez długi czas. Ale Aisza nadal mówiła: „Nie, na Allaha, nie wybaczę mu ani nie złamię mojej przysięgi”. Kiedy Ibn Zubair długo tak myślał, powiedział Miswarowi ibn Machramahowi i Abdurrahmanowi ibn Al Aswadowi ibn Abd Yaghutsowi, obu z plemienia Zuhra: „Przysięgam na Allaha, że kiedy obaj wpuściliście mnie do domu Aiszy, nie wolno jej było złamać więzów pokrewieństwa”. Wtedy Al Miswar i Abdurrahman udali się do Aiszy w swoich płaszczach, po czym oboje poprosili Aiszę o pozwolenie, mówiąc: „Pokój z tobą, warahmatullahi wabarakutuh, czy mogę wejść?”. Aisza odpowiedziała: „Wejdźcie”. Powiedzieli: „Wszyscy”. Aisza odpowiedziała: „Tak, wszyscy”. Aisza nie wiedziała, że Ibn Zubair jest z nimi. Kiedy weszli do domu, Ibn Zubair również wszedł do pokoju Aiszy i natychmiast ją przytulił. Następnie Ibn Zubair, płacząc, doradził Aiszy, a następnie Al Miswar i Abdurrahman również jej to doradzili. Obaj powiedzieli: „Zaprawdę, Prorok (sallallaahu 'alaihi wasallam) zakazał uciszania innych, jak już wiesz, w rzeczywistości nie jest halal dla muzułmanina uciszanie brata na dłużej niż trzy dni”. Kiedy rada nadal płynęła do Aiszy, Aisza natychmiast przypomniała sobie o swoich ślubowaniach i rozpłakała się. Powiedziała: „W rzeczywistości złożyłam ślubowanie, a ślubowanie było bardzo ciężkie i oboje tak trwali, dopóki Aisza nie powiedziała Ibn Zubairowi. Potem Aisza uwolniła czterdziestu niewolników z powodu swojego ślubowania, a kiedy Aisza przypomniała sobie o swoim ślubowaniu, rozpłakała się tak, że łzy zmoczyły jej hidżab”.