Hadith Representative
Ihlal
Imam Ahmad : 2240حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنَا خُصَيْفُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْجَزَرِيُّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ قُلْتُ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ يَا أَبَا الْعَبَّاسِ عَجَبًا لِاخْتِلَافِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي إِهْلَالِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أَوْجَبَ فَقَالَ إِنِّي لَأَعْلَمُ النَّاسِ بِذَلِكَ إِنَّهَا إِنَّمَا كَانَتْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَّةً وَاحِدَةً فَمِنْ هُنَالِكَ اخْتَلَفُوا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجًّا فَلَمَّا صَلَّى فِي مَسْجِدِهِ بِذِي الْحُلَيْفَةِ رَكْعَتَيْهِ أَوْجَبَ فِي مَجْلِسِهِ فَأَهَلَّ بِالْحَجِّ حِينَ فَرَغَ مِنْ رَكْعَتَيْهِ فَسَمِعَ ذَلِكَ مِنْهُ أَقْوَامٌ فَحَفِظُوا عَنْهُ ثُمَّ رَكِبَ فَلَمَّا اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ أَهَلَّ وَأَدْرَكَ ذَلِكَ مِنْهُ أَقْوَامٌ وَذَلِكَ أَنَّ النَّاسَ إِنَّمَا كَانُوا يَأْتُونَ أَرْسَالًا فَسَمِعُوهُ حِينَ اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ يُهِلُّ فَقَالُوا إِنَّمَا أَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ ثُمَّ مَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا عَلَا عَلَى شَرَفِ الْبَيْدَاءِ أَهَلَّ وَأَدْرَكَ ذَلِكَ مِنْهُ أَقْوَامٌ فَقَالُوا إِنَّمَا أَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ عَلَا عَلَى شَرَفِ الْبَيْدَاءِ وَايْمُ اللَّهِ لَقَدْ أَوْجَبَ فِي مُصَلَّاهُ وَأَهَلَّ حِينَ اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ وَأَهَلَّ حِينَ عَلَا عَلَى شَرَفِ الْبَيْدَاءِ فَمَنْ أَخَذَ بِقَوْلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ أَهَلَّ فِي مُصَلَّاهُ إِذَا فَرَغَ مِنْ رَكْعَتَيْهِ
האט אונז דערציילט [יעקב] האט אונז דערציילט [מיין פאטער] פון [אבן ישאק] האט אונז דערציילט [כושאיף בן עבדורהמאן אל ג'זארי] פון [סעיד בין ג'ובאיר] געזאגט; איך האב געזאגט צו [אבן אבן]; 'אָ יבן אַבאַס, עס איז באמת כידעשדיק אַז די פּאָלעמיק צווישן די קאַמפּאַניאַנז פון ראַסולוללאַה וועטאַללאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם וועגן די יהלל פון ראַסולוללאַה סאַלאַלאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַללאַם - סטאַרטינג יהראַם מיט כוונה - ווען ער פארלאנגט עס'. ער האט געזאגט; 'אין פאַקט, איך בין דער מענטש וואס ווייסט בעסטער וועגן אים. טאקע, פון דער נביא סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם עס איז געווען בלויז איין האַדזש, דעמאָלט פון דאָרט זיי זענען אַנדערש. רסולוללה שאלללהו 'עליהי וואסלאם האט זיך ארויסגעלאזט צו מאכן די חאג', ווען ער האט דאווענען צוויי ראקעה אין זיין מאָסקווע אין דזולהוליפאה, האט ער מחייב געווען פאר זיין אסיפה, אז ווען ער האט פארענדיקט די צוויי ראקאות האט ער געמאכט די חאג' תפילה. דאָס פֿאָלק האָט דאָס גלײַך געהערט פֿון אים, און מע האָט דאָס דערמאָנט פֿון אים, דערנאָך איז ער אַרײַן אויפֿן באַרג. נאָך דעם ווי זײַן קעמל איז אַוועק, האָט ער געמאַכט זײַן יהלל —געוווינט־, און דאָס איז געווען געוווּסט בײַ עטלעכע מענטשן, דאָס איז געווען, ווײַל מענטשן זענען געקומען ביסלעכווײַז, אַזוי אַז מען האָט אים געהערט מאַכן זײַן יהלל —געוויינט — ווען זײַן קעמל איז אַוועק, האָבן זיי געזאָגט; 'טאקע, דער מעסינדזשער פון אַלאַ סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם האט אַ כוונה - ווען זיין קעמל לינקס'. דעמאָלט ראַסולוללאַה סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם געגאנגען, און ווען ער איז געווען פּאַראַלעל צו די באַידאַ, ער האט די כוונה - און דאָס איז געווען באקאנט דורך עטלעכע מענטשן. דערנאָך האָבן זיי געזאָגט; 'טאקע, ראַסולוללאַה סאַלאַלאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם האט די כוונה - ווען זיין קעמל איז געווען פּאַראַלעל צו באַידאַ'. ברוך השם, ער האט עס למעשה מחייב געווען אויפן מקום התפלה, און ער האט געהאט א כוונה דאס צו טון ווען זיין קעמל איז פארלאזט, ער האט אויך געהאט א כוונה דאס צו טון ווען ער האט דערגרייכט די מדרגה פון ביידא. ווער עס האלט זיך צו די ווערטער פון עבדאללה בן אבאס, וועט טוהן חלאל - כוונה - אויפן ארט פון דאווענען, ווי נאר ער האט פארענדיקט זיינע צוויי ראקאות.