Hadith Representative
Larangan menumpuk dan bergelimang harta serta larangan menyedekahkan semua harta
Imam Muslim : 1656و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ الْجُرَيْرِيِّ عَنْ أَبِي الْعَلَاءِ عَنْ الْأَحْنَفِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَبَيْنَا أَنَا فِي حَلْقَةٍ فِيهَا مَلَأٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ أَخْشَنُ الثِّيَابِ أَخْشَنُ الْجَسَدِ أَخْشَنُ الْوَجْهِ فَقَامَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ بَشِّرْ الْكَانِزِينَ بِرَضْفٍ يُحْمَى عَلَيْهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ فَيُوضَعُ عَلَى حَلَمَةِ ثَدْيِ أَحَدِهِمْ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ نُغْضِ كَتِفَيْهِ وَيُوضَعُ عَلَى نُغْضِ كَتِفَيْهِ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ حَلَمَةِ ثَدْيَيْهِ يَتَزَلْزَلُ قَالَ فَوَضَعَ الْقَوْمُ رُءُوسَهُمْ فَمَا رَأَيْتُ أَحَدًا مِنْهُمْ رَجَعَ إِلَيْهِ شَيْئًا قَالَ فَأَدْبَرَ وَاتَّبَعْتُهُ حَتَّى جَلَسَ إِلَى سَارِيَةٍ فَقُلْتُ مَا رَأَيْتُ هَؤُلَاءِ إِلَّا كَرِهُوا مَا قُلْتَ لَهُمْ قَالَ إِنَّ هَؤُلَاءِ لَا يَعْقِلُونَ شَيْئًا إِنَّ خَلِيلِي أَبَا الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَانِي فَأَجَبْتُهُ فَقَالَ أَتَرَى أُحُدًا فَنَظَرْتُ مَا عَلَيَّ مِنْ الشَّمْسِ وَأَنَا أَظُنُّ أَنَّهُ يَبْعَثُنِي فِي حَاجَةٍ لَهُ فَقُلْتُ أَرَاهُ فَقَالَ مَا يَسُرُّنِي أَنَّ لِي مِثْلَهُ ذَهَبًا أُنْفِقُهُ كُلَّهُ إِلَّا ثَلَاثَةَ دَنَانِيرَ ثُمَّ هَؤُلَاءِ يَجْمَعُونَ الدُّنْيَا لَا يَعْقِلُونَ شَيْئًا قَالَ قُلْتُ مَا لَكَ وَلِإِخْوَتِكَ مِنْ قُرَيْشٍ لَا تَعْتَرِيهِمْ وَتُصِيبُ مِنْهُمْ قَالَ لَا وَرَبِّكَ لَا أَسْأَلُهُمْ عَنْ دُنْيَا وَلَا أَسْتَفْتِيهِمْ عَنْ دِينٍ حَتَّى أَلْحَقَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ
Ва [Зуҳайр бин Ҳарб] ба ман [Исмоил бин Иброҳим] аз [Ал-Ҷурайрӣ] аз [Абул Алоъ] аз [Ал-Аҳнаф бин Қайс] нақл кард, ки ӯ гуфт: «Дар ҳоле ки ман дар Мадина будам ва дар байни гурӯҳе аз Қурайш будам, ногаҳон [марде] бо либоси ноҳамвор омад, ки пӯст ва чеҳрааш низ ноҳамвор буд. Сипас он мард бархост ва гуфт: «Ба онҳое, ки сарват ҷамъ мекунанд ва закот намедиҳанд, башорат деҳ, ки онҳо дар дӯзах бо сангҳои гарм ҷазо дода мешаванд. Сипас, он сангро ба синаи яке аз онҳо мегузоранд, то он даме ки санг аз китфаш берун ояд. Сипас, он сангро дар байни ду китфаш мегузоранд, то он даме ки аз синааш ҷӯшад». — Бо шунидани ин сухан, мардум сар хам карданд. Ва ман ҳеҷ яке аз онҳоро надидам, ки ба ӯ нигоҳ кунад. Сипас он мард рӯй гардонд ва ман аз паси ӯ рафтам, то он даме ки ӯ бо гурӯҳаш нишаст. Сипас ба ӯ гуфтам: «Ман онҳоро намебинам, аммо аз гуфтаҳои шумо нафрат дорам». Ӯ гуфт: «Ба ростӣ, ин мардум заррае намефаҳманд». Дар ҳақиқат, дӯстдоштаам Абулқосим (алайҳиссалом) боре ба ман занг зад, сипас ман ба занги ӯ ҷавоб додам. Сипас ӯ пурсид: «Оё ту теппаи кӯҳи Уҳудро дидаӣ?» Сипас ман офтобро дидам, ки бар ман медурахшид ва фикр кардам, ки ӯ маро ба коре мефиристад, сипас ҷавоб додам: «Бале, мебинам». Пас ӯ гуфт: «Агар ман тиллое ба андозаи он теппа медоштам, маро хушбахт намекард, дар асл ман ҳамаашро беҳуда сарф мекардам, ба ҷуз се динор». Аммо онҳо моли дунё ҷамъ кардаанд ва ақлашон тамоман нест». Ман пурсидам: «Чаро ту ва хоҳаронат аз Қурайш рафта аз онҳо намепурсӣ?» Ӯ ҷавоб дод: «Не, ва қасам ба Парвардигорат, ман аз онҳо на дунё ва на аз онҳо фатво намепурсам, то он даме, ки бо Худо ва Паёмбараш вохӯрам».