- Iman, Tauhid dan Syahadat Tauhid Kalimat talbiyah termasuk kalimat tauhid

Kalimat talbiyah termasuk kalimat tauhid

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَأَنَّ تَلْبِيَةَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَتْ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ وَجَابِرٍ وَعَائِشَةَ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عُمَرَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَقَ قَالَ الشَّافِعِيُّ وَإِنْ زَادَ فِي التَّلْبِيَةِ شَيْئًا مِنْ تَعْظِيمِ اللَّهِ فَلَا بَأْسَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ وَأَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ يَقْتَصِرَ عَلَى تَلْبِيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الشَّافِعِيُّ وَإِنَّمَا قُلْنَا لَا بَأْسَ بِزِيَادَةِ تَعْظِيمِ اللَّهِ فِيهَا لِمَا جَاءَ عَنْ ابْنِ عُمَرَ وَهُوَ حَفِظَ التَّلْبِيَةَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ زَادَ ابْنُ عُمَرَ فِي تَلْبِيَتِهِ مِنْ قِبَلِهِ لَبَّيْكَ وَالرَّغْبَاءُ إِلَيْكَ وَالْعَمَلُ

[Аҳмад ибни Манӣ] ба мо [Исмоил ибни Иброҳим] аз [Айюб] аз [Нофиъ] аз [Ибни Умар] гуфтааст, ки талбияи Паёмбар (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) ин аст: "ЛАББАИКА АЛЛОҲУММА ЛАББАЙК ЛАББАИКА АЛЛОҲУММА ЛАББАЙК ЛАББААИКА ЛА САЙКАЛАБАИКА. ИННАЛ ҲАМДА ВА АННИ'МАТА ЛАКА ВАЛ МУЛКА ЛА СЯРИИКА ЛАКА -Илоҳо, даъвататро иҷро мекунам. Даъвататро ба ҷо меоварам, шарики ту нест ва даъвататро иҷро мекунам. Ба дурустї ки њама ситоиш ва баракат аз они туст ва мулки туст, ту шарике нест». -Абу Исо Ат Тирмизӣ- гуфт; «Ҳадис аз Ибни Масъуд, Ҷобир, Оисия, Ибни Аббос ва Абу Ҳурайра ривоят шудааст. Абу Исо гуфт; «Ҳадиси Ибни Умар ҳадиси саҳеҳ аст ва аз ҷониби баъзе уламо аз саҳобагони Паёмбари Худо (с) амал мекунанд. Ҳамчунин андешаҳои Суфён, Сёфиъӣ, Аҳмад ва Исҳоқ. Шофеъӣ гуфт; 'Агар бо нияти тасбеҳи Аллоҳ чизе илова кунад, хуб аст, ИН ША АЛЛОҲ. Аммо ман тарҷеҳ медиҳам, ки аз талбияи Расули Худо (с) истифода барам. Шофеъӣ гуфт; «Сабаби ҷоиз будани талбиё он аст, ки дар таърихи Ибни Умар (р), ки аз Расули Худо (с) талбиёро аз ёд карда буд, баъд калимаи «ЛАББАИКА ВА АРРАГБАЪУ ИЛАИКА ВАЛ АМАЛ»-ро илова кардааст, ки даъвати Туро ба ҷо меоварам ва чори ман танҳо барои Ту аст».