-

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ يُونُسَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الْإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ الْحَدِيثِ وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ الَّذِي حَدَّثَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَمَا نَزَلَ الْحِجَابُ فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنْ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدْ انْقَطَعَ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي وَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ رَكِبْتُ وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُثْقِلْهُنَّ اللَّحْمُ إِنَّمَا تَأْكُلُ الْعُلْقَةَ مِنْ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرْ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَمَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلَا مُجِيبٌ فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَيَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ فَأَدْلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي وَكَانَ رَآنِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي وَ وَاللَّهِ مَا كَلَّمَنِي كَلِمَةً وَلَا سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدَيْهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَمَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الْإِفْكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ ابْنَ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الْإِفْكِ لَا أَشْعُرُ بِشَيْءٍ مِنْ ذَلِكَ وَهُوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لَا أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّطَفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ كَيْفَ تِيكُمْ ثُمَّ يَنْصَرِفُ فَذَاكَ الَّذِي يَرِيبُنِي وَلَا أَشْعُرُ بِالشَّرِّ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَمَا نَقَهْتُ فَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ وَهُوَ مُتَبَرَّزُنَا وَكُنَّا لَا نَخْرُجُ إِلَّا لَيْلًا إِلَى لَيْلٍ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الْأُوَلِ فِي التَّبَرُّزِ قِبَلَ الْغَائِطِ فَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهِيَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي وَقَدْ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلًا شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَيْ هَنْتَاهْ أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي وَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَعْنِي سَلَّمَ ثُمَّ قَالَ كَيْفَ تِيكُمْ فَقُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَيَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجِئْتُ أَبَوَيَّ فَقُلْتُ لِأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتْ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلَّا كَثَّرْنَ عَلَيْهَا قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَوَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ حَتَّى أَصْبَحْتُ أَبْكِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْيُ يَسْتَأْمِرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ مِنْ الْوُدِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَهْلَكَ وَلَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقْ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ وَإِنْ تَسْأَلْ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَرِيرَةَ فَقَالَ أَيْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَيْءٍ يَرِيبُكِ قَالَتْ بَرِيرَةُ لَا وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَعْذَرَ يَوْمَئِذٍ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ ابْنِ سَلُولَ قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا خَيْرًا وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلًا مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ إِنْ كَانَ مِنْ الْأَوْسِ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنْ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلًا صَالِحًا وَلَكِنْ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَا تَقْتُلُهُ وَلَا تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنْ الْمُنَافِقِينَ فَتَثَاوَرَ الْحَيَّانِ الْأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ قَالَتْ فَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ قَالَتْ فَأَصْبَحَ أَبَوَايَ عِنْدِي وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا لَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَلَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي قَالَتْ فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَيَّ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لَا يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ إِلَى اللَّهِ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِن

Powiedział nam [Yahya bin Bukair] Powiedział nam [Al Laits] od [Yunusa] od [Ibn Shihaba] powiedział; Poinformował mnie ['Urwah bin Az Zubair] i [Sa'id bin Al Musayyab] i ['Alqamah bin Waqqash] i ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud] z historii ['Aisyah radliallahu 'anha] żony Proroka sallallaahu 'alaihi wasallam, kiedy ludzie, którzy ją oczerniali, rozprzestrzeniali plotki o niej wszystkim, co mówili, Allah wyjaśnił, że uniewinnił się z tych oskarżeń. Grupa ludzi opowiadała historie o mnie w grupach, niektórzy z nich otrzymali historię incydentu od innych, tak że historia wydawała się być silna, aż zapamiętałem słowa każdej z nich, a niektóre z historii potwierdziły inne. Z Urwy opowiedział mi o tym Aisza, żona Proroka (sallallahu alajhi wa sallam), która powiedziała: „Kiedy Prorok (sallallahu alajhi wa sallam) chciał podróżować, losował swoje żony. Ktokolwiek losował, ten szedł z Prorokiem (sallallahu alajhi wa sallam)”. Aisza powiedziała: „Potem losował między nami w bitwie i moje strzały poszły w losy, więc poszłam z Prorokiem (sallallahu alajhi wa sallam). Ten incydent miał miejsce po objawieniu wersetu o hidżabie. Wtedy zabrano mnie w moją drugą podróż. W połowie podróży schodziłam, aż Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zakończył wojnę i wrócił do Medyny. Pewnego wieczoru byłam z grupą muzułmanów. Kiedy zasnęli, wstałam i szłam, aż ich wyprzedziłam. Po załatwieniu spraw wróciłam, by dołączyć do grupy muzułmańskiej. Kiedy dotknęłam piersi, okazało się, że mój naszyjnik, który pochodził z Zhafar w Jemenie, jest zerwany. Wróciłam więc i szukałam naszyjnika, ale poszukiwania mnie zatrzymały. Grupa ludzi, która przyniosła mój welon, już odeszła i szli z nim na moim wielbłądzie, na którym kiedyś jeździłam. Myśleli, że już go mam na sobie”. Aisza powiedziała: „W tamtym czasie jego żony były szczupłe i lekkie, ponieważ nigdy nie jadły mięsa. Jadły tylko lekkie jedzenie. Nikt więc nie podejrzewał ciężaru welonu, kiedy go niosły. Poza tym byłam wtedy jeszcze mała. W końcu wzięli swoje wielbłądy i poszli (kontynuowali swoją podróż). Znalazłam naszyjnik, gdy wojsko przeszło. Więc kiedy dotarłam do ich miejsc, nikt ich nie zawołał i nikt nie odpowiedział. Wróciłam więc na swoje miejsce, gdzie siedziałam. Miałam nadzieję, że ktoś (z wojska muzułmańskiego) mnie znajdzie i wróci, żeby mnie zabrać. Kiedy usiadłem, poczułem senność i zasnąłem. Tymczasem Shafwan bin Mu'atthal Assulami i ludzie Dzakwana pozostali za żołnierzami (sprawdzając, czy ktoś został w tyle). Wyruszyli wczesnym wieczorem i rano dotarli do mojego miejsca. Shafwan bin Al Mu'atthal Assulami zobaczył kogoś, kto jeszcze spał, więc podszedł do mnie i rozpoznał mnie, kiedy mnie zobaczył. Ponieważ widział mnie, zanim musiałem nosić hidżab. Natychmiast się obudziłem i usłyszałem, jak odprawia istirja' (mówiąc: inna lillahi wa inna ilaihi raaji'un), kiedy mnie rozpoznał. Natychmiast zakryłem twarz hidżabem. Na Allaha, nie wypowiedział ani słowa i nie usłyszałem ani jednego słowa poza jego istirja'. W końcu spuścił swojego wielbłąda, a ja wsiadłem na niego. Potem poszedł i prowadził wielbłąda (na którym jechałem), aż dogoniliśmy muzułmańskich żołnierzy po tym, jak odpoczęli na plaży Azhzhariah. Biada tym, którzy psuli moje sprawy. W tamtym czasie osobą, która najbardziej szerzyła plotki, był Abdullah ibn Ubay ibn Salul. W końcu dotarłem do Medyny. Po naszym przyjeździe nagle zachorowałem na prawie miesiąc, podczas gdy ludzie nadal omawiali oskarżenia (skierowane pod moim adresem), chociaż ja nie czułem w nich nic złego. Zaczął więc podejrzewać moją chorobę. Nie czułem już łagodności Proroka Mahometa (niech pokój będzie z nim), którą widziałem u niego wcześniej. Kiedy byłem chory, Prorok Mahomet (niech pokój będzie z nim) wszedł, przywitał mnie i zapytał: „Jak się masz?”. Wyglądało to tak, jakby wątpił we mnie, podczas gdy ja nie czułem, że zrobiłem coś złego. Kiedy poczułem, że zaczynam wracać do zdrowia, poszedłem z Umm Mistah w ustronne miejsce, żeby się załatwić. Nigdy nie wychodziliśmy poza noc, aż do zapadnięcia zmroku. Ustronne miejsce było zbudowane w pobliżu naszych domów. Nasze sprawy przypominały te naszych arabskich poprzedników: mieliśmy prywatne miejsce, w którym mogliśmy się załatwiać w domu. Potem ja i Umm Mistah – córka Abi Ruhmiego bin Al Muthaliba bin Abdi Manafa, a jej matka jest córką Shakhri bin Amir, ciotki Abu Bakra as Shidiqa, a jej synem jest Mistah bin Utsabah bin Abbad bin Al Muthallib – wróciliśmy do mojego domu po załatwieniu spraw. W tym czasie Umm Mistah poślizgnęła się, ponieważ nadepnęła lub zaczepiła się o jej ubranie. Wtedy powiedziała: „Biada Mistah”. Zapytałem ją: „Jak złe jest to, co powiedziałaś, skrytykowałaś człowieka, który brał udział w bitwie pod Badr”. Powiedziała: „Tak, nie słyszałeś, co powiedział?” Zapytałem: „Co powiedział?” Wtedy opowiedziała mi słowa tych, którzy mnie oskarżyli. W tym czasie stan mojego zdrowia się pogorszył i kiedy wróciłem do domu, spotkałem Posłańca Allaha (sallallaahu alaihi wa sallam) i powitał mnie. Następnie zapytał: „Jak się masz?”. Zapytałem: „Czy pozwolisz mi pójść do rodziców?”. Odpowiedział: „Wtedy chciałem potwierdzić wieści od nich obojga. W końcu Posłaniec Allaha (sallallahu alaihi wa sallam) również mi pozwolił. Następnie poszedłem do rodziców i zapytałem matkę: „O matko, o czym ludzie rozmawiają?”. Odpowiedziała: „O mój synu, niech twoje sprawy będą łatwe, na Allaha, nie ma kobiety, która jest wyraźnie z mężczyzną, który ją kocha, podczas gdy mężczyzna ma inne żony, chyba że wzmogą oskarżenia przeciwko niej”. Powiedział: „Chwała Allahowi, czy o tym mówią ludzie?”. Powiedział: „Tej nocy płakałem, aż rano nie mogłem już płynąć łzami, ponieważ byłem wyczerpany i nie ruszałem się, gdy spałem. Rano płakałem dalej. I w tym czasie Prorok Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wezwał Alego ibn Abi Taliba i Usamę ibn Zaida, aby zaprosić ich na naradę w celu rozdzielenia ich żon, zanim objawienie jeszcze nie nadeszło. Aisza powiedziała: „Jeśli chodzi o Usamę ibn Zaida, udzielił on Rasulullahowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) rady, którą sam znał, a mianowicie, jak daleka była jego żona od tego czynu i co wiedział o naturze jej miłości do niego. Usama powiedział: „O Posłańcu Allaha! To twoje żony, nie znamy niczego poza dobrocią”. Co do Alego ibn Abi Taliba, powiedział: „Allah Azzawajalla nie ześle na ciebie trudności, a poza nim jest jeszcze wiele kobiet. I zaiste, jeśli zapytasz swojego niewolnika, na pewno będzie uczciwy”. Aisza powiedziała: „Wtedy Prorok (salla allahu alejhi wa sallam) wezwał Barirę i zapytał: „O Bariro! Czy dostrzegasz cokolwiek, co podważa twoją wiarę w Aiszę?”. Barira odpowiedział: „Na Tego, który posłał cię z prawdą, jeśli dostrzegłem w nim coś, co było nie tak, to nic innego, jak to, że gdy był dzieckiem, zasnął, czekając na mieszankę mąki w swojej rodzinie, a potem przyszło oswojone zwierzę i go zjadło”. Gdy był na ambonie, Prorok (salla allahu alejhi wa sallam) powiedział: „O wszyscy muzułmanie, kto chce mi wmówić coś od człowieka, który skrzywdził moją rodzinę? Zaprawdę, na Allaha, nie znam niczego poza dobrocią mojej rodziny. Powiedzieli mi o człowieku, o którym wiedziałem tylko dobroć. Nikt nie może spotkać mojej żony, jeśli nie jest ze mną”. Sa’ad bin Mu’adz Al Ansari powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Pomogę ci. „Dobrze, jeśli ten, kto rozsiewa tę plotkę, jest z Bani Aus, utnę mu szyję, w przeciwnym razie, jeśli pochodzi od naszych braci z Bani Khazraj, proszę, rozkaż nam, abyśmy wykonali twoje rozkazy”. Sa’ad bin Ubadah – przywódca Banu Khazraj, pobożny człowiek. Mimo to, wciąż miał fanatyczne nastawienie – natychmiast powiedział do Sa’ada bin Mu’ada: „Na Allaha, nie będziesz w stanie go zabić i nie będziesz w stanie go zabić”. Więc wstał. Usaid bin Hudlair, bratanek Sa’ada bin Mu’adza, powiedział do Sa’ada bin Ubadah: „Kłamiesz, zaprawdę, zabijemy go, bo jesteś hipokrytą, który kłóci się z hipokrytami”. Sallam, uspokój ich, aż ucichli, a on również. Tego dnia płakałem, aż mi łzy pociekły i nie nosiłem kohlu do spania. Następnej nocy płakałam, aż mi łzy pociekły i nie malowałam się kohlem, kiedy spałam. Moi rodzice myśleli, że płacz zaszkodzi mojemu sercu. Aisza powiedziała: „Potem oboje usiedli obok mnie, podczas gdy ja płakałam. Wtedy była kobieta z Ansar, która poprosiła mnie o pozwolenie na spotkanie, więc jej pozwoliłam. Usiadła i płakała ze mną. Kiedy byłyśmy w tym stanie, Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) podszedł do nas, pozdrowił mnie, a potem usiadł”. Powiedziała: „Nie siedział obok mnie od miesiąca, ponieważ nie otrzymał objawienia dotyczącego moich spraw”. Powiedziała: „Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) złożył zeznania, pozdrawiając mnie, siedząc. Powiedział: „Amma ba’d, o Aisza, rzeczywiście dotarły do mnie takie wieści, a jeśli unikniesz tego, ponieważ tego nie zrobiłaś, niech Allah Azzawajalla cię uchroni”. Jeśli popełnisz ten grzech, proś Allaha o przebaczenie i żałuj za niego. Ponieważ sługa, który przyznaje się do grzechu, a następnie żałuje, Allah przyjmie jego skruchę”. Aisza powiedziała: „Kiedy Prorok Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim) skończył mówić, moje łzy płynęły jeszcze mocniej, aż nie czułam już kropli”. Powiedziałam ojcu: „Odpowiedz, co Prorok Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim) powiedział o mnie”. Mój ojciec powiedział: „Nie wiem, na Allaha, nie będę rozmawiał z Prorokiem Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim). Wtedy powiedziałam matce: „Odpowiedz, co Prorok Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim) powiedział o mnie!”. Moja matka powiedziała: „Na Allaha, nie wiem, co powiedzieć Prorokowi Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim)”. Aisza powiedziała: „Jestem młodą dziewczyną, nie czytałam zbyt wiele Koranu”. Na Allaha, wiem, że słyszałeś to, dopóki nie nabierzesz pewności i nie uwierzysz w to. Jeśli powiem ci, że jestem daleki od tego czynu, a Allah Wszechmogący wie, że jestem daleki od tego czynu, nie uwierzysz mi. Jeśli wyznam ci coś, a Allah Wszechmogący wie, że jestem daleki od tego czynu, z pewnością mi uwierzysz. Na Allaha, nie ma między mną a tobą żadnego słowa, poza tym, co powiedział Abu Yusuf: „Cierpliwość jest dobra, a Allah jest Tym, który szuka pomocy w tym, co oskarżasz”. Aisza powiedziała: „Potem zmieniłam pozycję, położyłam się na łóżku”. Powiedziała: „Na Allaha, w tym momencie wiedziałam, że jestem daleka od tego czynu, a Allah Azzawajalla będzie mnie trzymał z daleka, ponieważ byłam daleka od tego czynu. Jednak, na Allaha, nie oczekiwałam objawienia w mojej sprawie. I rzeczywiście, czułam, że moja sprawa jest bardziej błaha niż to, co Allah Azzawajalla powiedział mi w recytowanym objawieniu. Jednakże mam tylko nadzieję, że we śnie Posłańca Allaha (sallaallahu 'alaihi wa sallam) zostanie pokazane, że Allah Azzawajalla oddalił mnie od tego czynu." Aisha powiedziała; "Na Allaha, Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam nie opuścił swojego zgromadzenia i nikt nie opuścił domu, dopóki Allah Azzawajalla nie zesłał objawienia Swojemu Prorokowi. Więc jego stan zmienił się, jak to zwykle bywa, gdy przychodzi objawienie, jego pot nadal się lał, mimo że była zima. To dlatego, że ciężar słowa, które zostało mu objawione, był tak wielki." Aisha powiedziała; "Kiedy Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam otrzymał dobre wieści, roześmiał się, a pierwsze zdanie, jakie wówczas wypowiedział, brzmiało: "Dobra nowina, o Aisyah! Allah Azza wa jalla powstrzymał cię od tego czynu." Wtedy moja matka powiedziała do mnie; "Postaw mu czoła." Powiedziałam; „Na Allaha, nie będę mu się sprzeciwiał i nie będę go wychwalał, z wyjątkiem Allaha Azza wa jalla. On jest tym, który zesłał objawienia, wyjaśniające, jak daleko jestem. Allah Azzawajalla objawił werset, który oznacza: Zaprawdę, ci, którzy roznoszą fałszywe wieści, są z waszej grupy, do dziesięciu wersetów. Allah Azzawajalla zesłał kilka wersetów, które wyjaśniają, jak daleko jestem od tego czynu”. Aisyah powiedziała: „W przeszłości Abu Bakr dawał jałmużnę (płatność) Misthah, ponieważ był jego krewnym i był biednym człowiekiem. Powiedział: »Na Allaha, nigdy mu nie pomogę na zawsze, po tym jak oskarżył Aisyah«. Wtedy Allah Azzawajalla zesłał objawienie, które oznacza: »A czyż ci, którzy – zgodnie z Jego słowem – nie chcielibyście, aby Allah wam wybaczył?«” powiedział Abu Bakr; „Na Allaha, byłbym szczęśliwszy, gdyby Allah mi wybaczył”. Potem wrócił do pomagania Misthahowi, tak jak zawsze mu pomagał. Abu Bakr powiedział: „Zaprawdę, nie przestanę mu pomagać na zawsze”. Aisza powiedziała: Prorok (salla allahu 'alaihi wa sallam) zapytał Zainab bint Jahsy, żonę Proroka (salla allahu 'alaihi wa sallam), o to, co mi się przydarzyło: „Co wiesz, co widziałaś lub jakie wieści do ciebie dotarły? Odpowiedział: „O Posłańcu Allaha! Zawsze dbam o swój słuch i wzrok i znam tylko dobroć”. Aisyah powiedziała: „Chociaż była jedną z żon Proroka (sallallahu 'alaihi wa sallam), który uważał się za lepszego ode mnie, tylko Allah dbał o nią, okazując jej dobre maniery, mimo że jej siostra, Hamnah bint Jahsyin, nienawidziła jej, więc znalazła się wśród tych, którzy rozsiewali fałszywe wieści”.