Hadith Representative
Nabi tidak tahu apa yang terjadi dengan aisyah pada peristiwa fitnah bohong, sampai turun ayat membelanya
Imam Bukhari : 4381حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ يُونُسَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الْإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ الْحَدِيثِ وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ الَّذِي حَدَّثَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَمَا نَزَلَ الْحِجَابُ فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنْ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدْ انْقَطَعَ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي وَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ رَكِبْتُ وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُثْقِلْهُنَّ اللَّحْمُ إِنَّمَا تَأْكُلُ الْعُلْقَةَ مِنْ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرْ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَمَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلَا مُجِيبٌ فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَيَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ فَأَدْلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي وَكَانَ رَآنِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي وَ وَاللَّهِ مَا كَلَّمَنِي كَلِمَةً وَلَا سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدَيْهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَمَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الْإِفْكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ ابْنَ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الْإِفْكِ لَا أَشْعُرُ بِشَيْءٍ مِنْ ذَلِكَ وَهُوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لَا أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّطَفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ كَيْفَ تِيكُمْ ثُمَّ يَنْصَرِفُ فَذَاكَ الَّذِي يَرِيبُنِي وَلَا أَشْعُرُ بِالشَّرِّ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَمَا نَقَهْتُ فَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ وَهُوَ مُتَبَرَّزُنَا وَكُنَّا لَا نَخْرُجُ إِلَّا لَيْلًا إِلَى لَيْلٍ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الْأُوَلِ فِي التَّبَرُّزِ قِبَلَ الْغَائِطِ فَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهِيَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي وَقَدْ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلًا شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَيْ هَنْتَاهْ أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي وَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَعْنِي سَلَّمَ ثُمَّ قَالَ كَيْفَ تِيكُمْ فَقُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَيَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجِئْتُ أَبَوَيَّ فَقُلْتُ لِأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتْ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلَّا كَثَّرْنَ عَلَيْهَا قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَوَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ حَتَّى أَصْبَحْتُ أَبْكِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْيُ يَسْتَأْمِرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ مِنْ الْوُدِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَهْلَكَ وَلَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقْ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ وَإِنْ تَسْأَلْ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَرِيرَةَ فَقَالَ أَيْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَيْءٍ يَرِيبُكِ قَالَتْ بَرِيرَةُ لَا وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَعْذَرَ يَوْمَئِذٍ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ ابْنِ سَلُولَ قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا خَيْرًا وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلًا مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ إِنْ كَانَ مِنْ الْأَوْسِ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنْ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلًا صَالِحًا وَلَكِنْ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَا تَقْتُلُهُ وَلَا تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنْ الْمُنَافِقِينَ فَتَثَاوَرَ الْحَيَّانِ الْأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ قَالَتْ فَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ قَالَتْ فَأَصْبَحَ أَبَوَايَ عِنْدِي وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا لَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَلَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي قَالَتْ فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَيَّ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لَا يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ إِلَى اللَّهِ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِن
Al à dit [Yahya bin Bukair] Al à dit [Al Laits] di [Yunus] di [Ibn Shihab] al à dit; Mi à comunicât [Urwah bin Az Zubair] e [Said bin Al Musayyab] e [‘Alqamah bin Waqqash] e [Ubaidullah bin Abdullah bin ‘Utbah bin Mas’ud] de storie di [Aisyah Radliallahu Anha] la femine dal Profete Shallallallahu il popul. cun dut ce che a disevin, Allah al spiegà che e sarès stât libare di chestis acusazions. Un grup di personis a contavin storiis su di me in grups, cualchidun di lôr al riceveve la storie dal incident di altris, cussì che la storie e someave deventâ fuarte, fin che o memorizavi lis peraulis di ognidun che a mi contavin e cualchidune des storiis e confermave chês altris. Di Urwah al mi à contât di Aisyah, la femine dal Profete al à dit; che cuant che il Profete al voleve viazâ, al tirave il sorte jenfri lis sôs feminis. Cui che al tire fûr la lotarie, al è chel che al va cul Profete. Aisha e disè; ‘Dopo al à tirât fûr il sorte jenfri di nô intune bataie e lis gnovis frecis a son vignudis fûr in sorte, cussì o jeri lât cul Messazîr di Allah. Chest incident al è sucedût dopo la rivelazion dal verset sul hijab. Po dopo o soi stât cjapât intal mê secont. Intal mieç dal viaç, o scjampà fin che il Profete al veve finît une vuere e al tornà a Medine. Une serade o jeri cuntun grup di musulmans. Cuant che a si son indormentâts, o mi soi alçât e o ai cjaminât fin che o jeri denant di lôr. Daspò vê finît di fâ il me cjamp, o tornai a jentrâ tal grup musulman. Cuant che o ai sintût il pet, al è vignût fûr che la mê colanete, che e vignive di Zhafar, in Yemen, e jere rote. Duncje o tornavi a cirî la mê colane, la ricercje e mi à fat tardâ. E il grup di personis che a vevin puartât il mê sanc di vite al jere lât vie, a cjaminavin metint il mê sanc di vite sul mê camêl che di solit o cjavalchi. A pensavin che o jeri za dentri’. Aisha e disè; ‘In chel timp, lis sôs feminis a jerin magris e lizeris, parcè che no mangjavin mai cjar. In ogni câs, a mangjin dome mangjative lizere. Duncje, nissun al varès suspietât il pês di chel scjaldin, cuant che a lerin dongje e lu alçarin. Par prionte, in chel timp o jeri ancjemò piçul. Al fin a cjaparin i lôr camêi e a cjaminarin -a continuavin il lôr viaç-. O ai cjapât la mê colane cuant che l’esercit al jere passât. Duncje, cuant che o jeri lât al lôr puest, nissun al clamà e nissun al rispuindeve. Po dopo o tornai al puest che in principi o vevi doprât come puest. O speri che cualchidun dal esercit musulman al mi cjati e al torni a cjapâmi. Cuant che o mi soi sielzût tal puest, o mi sintivi indormentât e o mi indormentà. Tal fratimp, Shafwan bin Mu’atthal Assulami e la int di Dzakwan a son restâts daûr des trupis - controlant se al jere cualchidun lassât indaûr -. A cjaminavin adore di sere e a buinore a rivavin al mê puest. Shafwan bin Al Mu’atthal Assulami al viodè un che al durmive ancjemò, cussì al vignì daûr di me e al mi ricognossè cuant che mi viodè. Parcè che al mi veve viodût prime che mi domandàs di metisi il hijab. Subit o mi soi disvilupade e o lu ai sintût riposâ - disint, inna lillahi e inna ilaihi raaji'un - cuant che al mi à ricognossût. O mi cuvierzi subit la muse cul hijab. Par Allah, nol fevelà nissune peraule e no ai sintût nissune peraule infûr dal so istirja’. Al fin al sbassà il so camêl e jo o scjampà su di lui. Dopo al le a puartâ il camêl - che o jeri daûr a cjavâ - fin che o vin cjapât sù lis trupis musulmanis dopo che a vevin riposât su la plaje di Azhzhariah. Guai a chei che a àn jessi suspietôs dai miei afârs. In chel timp, la persone che e jere plui daûr de cuistion dai peteçs e jere Abdullah bin Ubay bin Salul. Infin o rivài a Medine. Dopo la nestre rivade, o soi stât mâl di colp par cuasi un mês, intant che la int e continuave a fevelâ des acusazions - che a mi àn fat -, ancje se no mi sintivi il plui piçul. Duncje, al dubitave ancje de mê malatie. No sintivi plui la zentilece dal Rasulullah che o vevi viodût di lui prime. Cuant che o jeri mâl, al jentrà il Rasulullah e al mi saludà e al domandà; 'E tu?' Al fo come se in chel timp al ves dubitât di me, ancje se no mi sintivi come se o ves fat chê robe brute. Dopo che o sintivi che o scomençavi a ripiâsi, o jessì cun Umm Misthah intun lûc sierât par defecâ, no jerin mai jessûts fûr che di gnot fin che e jere di gnûf gnot. Chescj puescj sierâts a son stâts creâts dongje des nestris cjasis. Il nestri cjamp al è come i nestris predecessôrs araps, di solit o fasin un puest sierât par defecâ a cjase. Po dopo Umm Misthah e jo - e je la sô fie Abi Ruhmi bin Al Muthallib bin Al Muthallib bin Abdi Manaf e sô mari e je la sô fie Shakhri bin Amir, sô agne e je Abu Bakr Ash Shidiq e il so fi al è Misthah bin Utsabah bin Abbad bin Al Muthallib - o jerin tornâts a cjase dopo che o vin finît il nestri cjamp. In chel timp, Umm Misthah e si è sburtade parcè che e si è intricade inte sô stofe. In chel timp al disè; “Gui Mista”. O lu domandà; “Cje brute robe che tu âs dit, tu stâs criticant lis personis che a àn cjapât part ae bataie di Badr.” Al dîs; “Si, no âs sintût ce che al à dit?” O ai dit; — Ce al à dit? cussì al mi contà lis peraulis di chei che a mi acusavin. In chel timp o deventà simpri plui mâl e cuant che o tornavi a cjase, il Rasulullah al mi cjatà e al mi disè ciao. Dopo al disè: ‘Come stâs?’. O ai dit; “Mi permetarès di lâ dai me gjenitôrs?” al disè; ‘In chel timp o voleve confermâ la notizie di ducj i doi. Infin, il Rasulullah al mi à dât il permès. Dopo o ai lât dai gjenitôrs, o ai domandât a mê mari; “O mê mari, di ce che e fevele la int?” al rispuindè; ‘O fi mio, che i tôs afârs a sedin facilitâts, di Allah, no je une femine che e je clâr cuntun om che la ame intant che l’om al à une altre femine, gjavant che a aumentin lis acusazions cuintri de femine’. Al disè; “Glorie a Allah, al è chest ce che la int e fevele?” al disè; ‘In chê stesse gnot o ai cjantât, fin che a buinore lis gnovis lagrimis no podevin plui corî parcè che a jerin finidis e no ai cjantât cuant che o durmivi. La matine o continuavi a cjantâ. E, in chel timp il Profete al clamà Ali bin Abi Talib e Usamah bin Zaid par invidâju a consultâsi par separâ lis lôr feminis intant che la rivelazion e no jere ancjemò rivade. Aisha e disè; “Par ce che al rivuarde Usamah bin Zaid, al à dât conseis al Rasulullah cun ce che al cognosseve, ven a stâi cuant lontan che la sô femine e jere di chest at e ce che al cognosseve de nature dal so amôr par lui. Usamah al disè; ‘O Messazîr di Allah! A son lis vôs feminis, no cognossin nuie altri che la bontât’. Par ce che al rivuarde Ali bin Abi Talib, al disè; ‘Allah Azzawajalla no ti darà dificoltât e a son tantis altris feminis infûr di lui. E invezit, se tu domandis al to sclâf, al sarà di sigûr onest." Aisha e disè; "Dopo il Rasulullah clamât Barirah, al domandà: "O Barirah! Tu viodis alc che al te dubitis di Aisha?" Barira al rispuindè; ‘Par chel che al à mandât cun la veretât, se o viodi in lui alc . La uniche robe che e je lade mâl, pardabon, e no jere nuie di plui che cuant che al jere ancjemò piçul, si indormentà intant che al spietave la misture di farine inte sô famee, daspò un animâl domesticât al vignì e lu mangjà. Alore il Rasul al si alçà e al domandà un argoment di un om di non Abdullah bin Ubai bin Salul. Cuant che il Rasulullah al jere sul pulpit, il Rasulullah al disè: ‘O ducj i musulmans, cui che al vûl dâmi une argomentazion di un om che al à fat mâl ae mê famee. In fat, par Allah, no cognossi nuie de mê famee fûr che nome la bontât. A mi vevin contât di un om che no cognossevi nuie altri che la bontât. E nissun al cjate la mê femine fûr che se e je cun me’. Al Ansari al à dit; ‘O Messazîr di Allah! Ti judarò. "Va ben, se la persone che e slargje la voci e je dal Bani Aus, o taiarò il cuel. Di chê altre bande, se e ven dai nestris fradis dal Banu Khazraj, par plasê ordenânus par che o eseguìn i tois ordins." Subit, Sa’ad bin Ubadah - al jere il cjâf dal Bani Khazraj, al jere un om just. In ogni câs, al veve ancjemò une atitudin fanatiche - al disè a Sa’ad bin Mu’ad; ‘Par Allah, no tu puedis copâlu e no tu puedis copâlu’. Cussì Usaid bin Hudlair al si alçà in piês e al jere il nevôt di Sa’ad bin Mu’adz, al disè a Sa’ad bin Ubadah; ‘Tu stâs minsonant, pardabon o lu coparìn parcè che tu sês un ipocrite che al discut cui ipocrits’. La situazion e deventà simpri plui cjalde jenfri i fruts Aus e Khazraj, fin al pont che a volevin copâsi un cul altri intant che il Messazîr di Allah (pâs e benedizions di Allah a sedin su di lui) al jere ancjemò in pins sul pulpit. Alore il Rasulullah al à calmât lôr, fin che a àn zirât e lui al à zirât. Chel dì o ai plancât fin che lis lagrimis a son finidis e no ai metût sù il delineadôr cuant che o durmivi. La gnot dopo o ai ancjemò cjantât fin che lis lagrimis a son finidis e no mi à metût sù il delineadôr cuant che o durmivi. I miei gjenitôrs a pensavin che il me cjantâ al varès fat mâl al mê cûr. Aisyah e disè; ‘Dopo ducj i doi a si son sielzûts dongje di me intant che jo o continuavi a cjantâ. In chel timp, e jere une femine Ansar che e mi domandà il permès di cjatâmi, o la ai permetude. Al si è sielzût e al à cjantât cun me. Cuant che o jerin in chestis cundizions, il Rasulullah al vignì a cjatânus, al disè ciao e daspò si sielzè. Al disè; ‘Nol è stât sielzût dongje di me di un mês, parcè che no i è stade palesade la rivelazion a rivuart dai miei afârs’. Al disè; ‘Ancje il Messazîr di Allah (pace e benedizions di Allah su di lui) al à testemoneât, disint saluts intant che al jere sierât. Al disè: ‘Amma ba’d, o Aisyah, invezit cheste e chês notis a son rivadis a me, invezit se tu scjampis di jê parcè che no lu fâs, che Allah Azzawajalla al te tigni lontan. In ogni câs, se tu fâs chest pecjât, domande pardon a Allah e pentisi di Lui. Parcè che un servidôr che al amet i siei pecjâts e daspò al si pente, Allah al acetarà il so pentiment’. Aisha e disè; “Cuant che il Rasulullah al finì di fevelâ, lis gnovis lagrimis a corin ancjemò di plui fin che no rivave plui a sintî lis gotis di lagrimis”. O ai dit a me pari; ‘Rispuindi a ce che al à dit il Messazîr di Allah (pâs e benedizions di Allah su di lui) su di me’. Mi pari al disè; “No so, par Allah, no fevelarò cul Rasulullah”. Alore o ai dit a mê mari; ‘Rispuindi a ce che al à dit il Messazîr di Allah (pace e benedizions di Allah su di lui) su di me!’ mi mari e disè; “Par Allah, no so ce dî al Rasulullah”. Aisha e disè; O ai dit; ‘O soi une fantate zovine . a, no lei tant il Coran. Par Allah, o sai pardabon che tu âs sintût chest cussì che tu te sintis fiduciôs e tu crodis in chel. Se o ti disès che o soi lontan di chês azions e Allah Azzawajalla al sa miôr se o soi lontan di chês azions, no lu crodarès nancje tu. Se o ti confessi alc, intant che Allah Azzawajalla al sa miôr che o soi lontan di fâlu, tu mi crodarâs di sigûr. Par Allah, no je pardabon nissune peraule jenfri di me e di te fûr di ce che al à dit Abu Yusuf; La pazience e je buine e Allah al è il puest dulà domandâ jutori cun ce che tu sês acusât di fâ." Aisha e disè: "Dopo o ai cambiât posizion, o mi soi sdraiât sul mê lûc". Lui al disè: "Par Allah, in chel timp o savevi che o jeri lontan di chê azion, e Allah Azzawajalla al mi tignirà lontan parcè che o jeri lontan di chê azion, e no mi spietavi. pardabon, o sint che la mê cuistion e je plui banal di Allah che al mi dîs cuntune rivelazion che e je stade lede. assemblee, e nissun al lassà la cjase fintant che Allah Azzawajalla nol mandà jù une rivelazion al So Profete. alaihi wa sallam al ricevè la buine notizie, al ridè e la prime frase che al disè in chel timp e jere: ‘Buine notizie, o Aisyah! lontan o soi. Allah Azzawajalla al à palesât un verset che al vûl dî: Invezit, chei che a puartin notis falsis a son dal to grup, fin a dîs versicui che a displein trop che o soi lontan di chest at. Aisha e disè; ‘In passât, Abu Bakr al dave la almose - dâ paiaments - a Misthah, parcè che al jere il so parint e al jere un om puar. Al disè; “Par Allah, no lu judarò mai par simpri dopo vê acusât Aisyah.” Alore Allah Azzawajalla al à mandât jù une rivelazion, che e vûl dî; E no chei che a àn - fin ae Sue peraule - no vuelin che Allah al perdonassi' al à dit Abu Bakr; ‘Par Allah, o sarès plui content se Allah al mi perdonas’. Po dopo al tornà a dâ jutori a Misthah come che al faseve di solit. Abu Bakr al disè; “Pardabon, no smetarò di judâlu par simpri.” Aisha e disè; Il Rasulullah al domandà a Zainab bint Jahsy, la femine dal Profete, a rivuart di ce che al è sucedût a me: ‘Cje tu cognossis, ce che tu âs viodût, o ce notis che tu âs rivât?’. al rispuindè; ‘O Messazîr di Allah! O ai simpri di vê cure dal me udiment e de mê vision e no cognos nuie altri che robis buinis’. Aisha e disè; “Ancje se e jere tra lis feminis dal Profete che a si sintevin superiôrs a me, dome Allah la veve tignude sù cuntun bon compuartament”, ancje se sô sûr, Hamnah bint Jahsyin, la odeave cussì e jere cjapade dentri tra lis personis che a difondin notis falsis disgraciadis’.