Hadith Representative
Diberikan kesaksian oleh pendeta Nasrani Waraqah bin Naufal
Imam Bukhari : 3حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ أَنَّهَا قَالَتْأَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ فِي النَّوْمِ فَكَانَ لَا يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ ثُمَّ حُبِّبَ إِلَيْهِ الْخَلَاءُ وَكَانَ يَخْلُو بِغَارِ حِرَاءٍ فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ وَهُوَ التَّعَبُّدُ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ قَبْلَ أَنْ يَنْزِعَ إِلَى أَهْلِهِ وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَيَتَزَوَّدُ لِمِثْلِهَا حَتَّى جَاءَهُ الْحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فَقَالَ اقْرَأْ قَالَ مَا أَنَا بِقَارِئٍ قَالَ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ قُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ{ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ }فَرَجَعَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْجُفُ فُؤَادُهُ فَدَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ بِنْتِ خُوَيْلِدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا فَقَالَ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ فَقَالَ لِخَدِيجَةَ وَأَخْبَرَهَا الْخَبَرَ لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي فَقَالَتْ خَدِيجَةُ كَلَّا وَاللَّهِ مَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَكْسِبُ الْمَعْدُومَ وَتَقْرِي الضَّيْفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَانْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ الْعُزَّى ابْنَ عَمِّ خَدِيجَةَ وَكَانَ امْرَأً قَدْ تَنَصَّرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَكَانَ يَكْتُبُ الْكِتَابَ الْعِبْرَانِيَّ فَيَكْتُبُ مِنْ الْإِنْجِيلِ بِالْعِبْرَانِيَّةِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ يَا ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنْ ابْنِ أَخِيكَ فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ يَا ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ مَا رَأَى فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي نَزَّلَ اللَّهُ عَلَى مُوسَى يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا إِذْ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوَمُخْرِجِيَّ هُمْ قَالَ نَعَمْ لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ وَفَتَرَ الْوَحْيُقَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيَّ قَالَ وَهُوَ يُحَدِّثُ عَنْ فَتْرَةِ الْوَحْيِ فَقَالَ فِي حَدِيثِهِ بَيْنَا أَنَا أَمْشِي إِذْ سَمِعْتُ صَوْتًا مِنْ السَّمَاءِ فَرَفَعْتُ بَصَرِي فَإِذَا الْمَلَكُ الَّذِي جَاءَنِي بِحِرَاءٍ جَالِسٌ عَلَى كُرْسِيٍّ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ فَرُعِبْتُ مِنْهُ فَرَجَعْتُ فَقُلْتُ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى{ يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ إِلَى قَوْلِهِ وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ }فَحَمِيَ الْوَحْيُ وَتَتَابَعَ تَابَعَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ وَأَبُو صَالِحٍ وَتَابَعَهُ هِلَالُ بْنُ رَدَّادٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ وَقَالَ يُونُسُ وَمَعْمَرٌ بَوَادِرُهُ
याह्या बिन् बुकैर् अस्मान् अल-लैथतः उकाइलतः इब्न शिहाबतः उरवाह बिन् अज-जुबैरतः ऐशातः - मुसलमानानां माता - इत्यस्मै कथयति यत् सा अवदत् यत् प्रथमं प्रकटीकरणं यत् अल्लाहस्य दूतस्य (स.अ.व.) प्रति आगतं तत् तस्य निद्रायां सच्चिदानन्दः स्वप्नः आसीत्। स्वप्नं न दृष्टवान् ऋते प्रदोषज्योतिरिव आगतः। ततः एकान्तप्रेमः दत्तः, अतः सः हिरगुहां चित्वा किञ्चित्कालं तत्र स्थितवान् अर्थात् पुनः तत्र स्थातुं भोजनं सज्जीकर्तुं स्वपरिवारं प्रत्यागत्य चिरकालं यावत् रात्रौ प्रार्थनां कृतवान् ततः खदीजां मिलित्वा भोजनं सज्जीकृतवान् । अन्ते यावत् यदा अल-हक् आगतः, तदा सः हीरा-गुहायां आसीत्, तदा स्वर्गदूतः आगत्य अवदत्- "पठतु?" सः अवदत्- "अहं पठितुं न शक्नोमि" इति । नबी (स.अ.व.) व्याख्यातवान् यत् - अतः स्वर्गदूतः मां गृहीत्वा दृढतया आलिंगितवान्, ततः मां मुक्तं कृत्वा पुनः अवदत् - "पठतु! सः अवदत्- "अहं पठितुं न शक्नोमि" इति । अतः दूतः मां गृहीत्वा अतीव दृढतया आलिंगितवान् ततः मां मुक्तवान् पुनः अवदत्- 'पठतु!'। सः अवदत् - 'अहं पठितुं न शक्नोमि' इति। दूतः पुनः मां गृहीत्वा तृतीयवारं मां अतीव दृढतया आलिंगितवान् ततः मां मुक्तवान्, पुनः च अवदत्- -पठतु - उल्लेख्य - भवतः भगवतः नाम यः सृष्टवान्, सः रक्तस्य स्थूलात् मनुष्यम् सृष्टवान्। पठन्तु, तव प्रभुः परमकृपा-' इति। नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम चिन्ता अवस्थायां वहायवचनेन सह स्वपरिवारं प्रति प्रत्यागतवान्। सः खदीजा बिन्त् खवैलिधं गत्वा अवदत्- 'माम् आच्छादयतु, मां आच्छादयतु!'। सः यावत् तस्य भयम् अन्तर्धानं न जातम् तावत् आच्छादितः आसीत्। ततः सः खदीजायाः घटनां अवदत्- 'अहं स्वस्य चिन्ताम् अनुभवामि' इति । अतः खदीजा अवदत् - 'अल्लाहस्य कसम, अल्लाहः भवतः सदा हानिं न करिष्यति, यतः भवतः एव ज्ञातिसम्बन्धान् संयोजयति'। ततः खदीजाहः तं खदीजाहस्य मातुलस्य पुत्रं वाराकोह बिन् नौफल बिन् असद बिन् अब्दुल उज्जा इत्यनेन सह मिलितुं आमन्त्रितवान्, यः जहिलीय्याहकालस्य ईसाई आसीत्, सः हिब्रूभाषायां पुस्तकानि अपि लिखितवान्, अल्लाहस्य अनुमतिं प्राप्य हिब्रूभाषायां बाइबिलम् अपि लिखितवान्। तस्मिन् समये वाराकोः वृद्धः अन्धः च आसीत् । खदीजा अवदत्- 'हे मम मातुलपुत्र, भवतः भ्राता किं वक्ष्यति इति शृणु'। वाराकोः अवदत्- हे भ्राता, किं भवता अनुभवितम्' इति। अतः अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) इत्यनेन स्वस्य अनुभवस्य घटनायाः वर्णनं कृतम्। वाराकोहः अवदत्- 'एषः नमुस् अस्ति, यथा अल्लाहः एकदा मूसां प्रति प्रकटितवान्।' अहो, यदि अहं तरुणः जीवितः च आसम् यदा त्वं स्वजनेन निष्कासितः अभवम्' इति। अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) पृष्टवान् यत् ते मां निष्कासयिष्यन्ति वा? वाराकोः प्रत्युवाच - 'आम् । यतः भवता यत् आनयति तत् सह कोऽपि न आगच्छति केवलं तेषां हानिः भविष्यति - वैरम्-। यदि अहं तदा तत्र आसम् तर्हि अहं भवतः सर्वशक्त्या अवश्यमेव साहाय्यं करिष्यामि' इति । वारोकोः यस्मिन् घटनायां सः विश्वासं करोति स्म तस्य अनुभवं न कृतवान् यतः सः प्रथमवारं फतरोह - शून्यता - प्रकाशनस्य समये एव मृतः । [इब्न शिहाब] उक्तवान्; मम सूचनां दत्तवान् [अबू सलामाह बिन् अब्दुर्रहमान] यत् [जाबिर बिन् अब्दुल्लाह अल अंशरी] प्रकटीकरणस्य शून्यतायाः विषये उक्तवान्, यथा ईश्वरस्य दूतः, ईश्वरः तस्मै आशीर्वादं ददातु, तस्मै शान्तिं च ददातु, कथितवान् यत् 'अहं गच्छन् अहं आकाशात् एकां स्वरं श्रुतवान्, अहं तत् प्रति पश्यन् अभवत् तथा च एतत् निष्पन्नं यत् सः दूतः यः कदाचित् मम समीपम् आगतः हिरो, स्वर्गपृथिवीयोः मध्ये कुर्सिषु उपविष्टः आसीत्। अहं भीतः भूत्वा गृहं गत्वा अवदम् - 'माम् आच्छादयतु।' मां आच्छादयतु' इति । अतः अल्लाह तआला एकं वहिष्कारं प्रेषितवान् यत् -हे जनाः ये कम्बलैः आच्छादिताः सन्ति- यावत् अल्लाहस्य वचनं न भवति -मूर्तयः च त्यजन्तु-। तस्मात् क्षणात् एव प्रकाशनं निरन्तरं अवतरति स्म' इति । इयं हदीसः [अब्दुल्लाह बिन् यूसुफ] तथा [अबू सालिह] इत्यनेन अपि च [हिलाल बिन् रद्दद्] इत्यनेन [अज् ज़ुह्री] इत्यस्मात् अपि कथिता अस्ति । [युनुः] च अवदत्; तथा [मा'मारः] अज् ज़ुह्री इत्यस्मात् प्राप्तवान् इति अङ्गीकृतवान्।