Hadith Representative
Dajjal akan meleleh sebagaimana garam yang mencair di dalam air bila melihat Nabi Isa
Imam Muslim : 5157حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ مَنْصُورٍ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلَالٍ حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَنْزِلَ الرُّومُ بِالْأَعْمَاقِ أَوْ بِدَابِقٍ فَيَخْرُجُ إِلَيْهِمْ جَيْشٌ مِنْ الْمَدِينَةِ مِنْ خِيَارِ أَهْلِ الْأَرْضِ يَوْمَئِذٍ فَإِذَا تَصَافُّوا قَالَتْ الرُّومُ خَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الَّذِينَ سَبَوْا مِنَّا نُقَاتِلْهُمْ فَيَقُولُ الْمُسْلِمُونَ لَا وَاللَّهِ لَا نُخَلِّي بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ إِخْوَانِنَا فَيُقَاتِلُونَهُمْ فَيَنْهَزِمُ ثُلُثٌ لَا يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ أَبَدًا وَيُقْتَلُ ثُلُثُهُمْ أَفْضَلُ الشُّهَدَاءِ عِنْدَ اللَّهِ وَيَفْتَتِحُ الثُّلُثُ لَا يُفْتَنُونَ أَبَدًا فَيَفْتَتِحُونَ قُسْطَنْطِينِيَّةَ فَبَيْنَمَا هُمْ يَقْتَسِمُونَ الْغَنَائِمَ قَدْ عَلَّقُوا سُيُوفَهُمْ بِالزَّيْتُونِ إِذْ صَاحَ فِيهِمْ الشَّيْطَانُ إِنَّ الْمَسِيحَ قَدْ خَلَفَكُمْ فِي أَهْلِيكُمْ فَيَخْرُجُونَ وَذَلِكَ بَاطِلٌ فَإِذَا جَاءُوا الشَّأْمَ خَرَجَ فَبَيْنَمَا هُمْ يُعِدُّونَ لِلْقِتَالِ يُسَوُّونَ الصُّفُوفَ إِذْ أُقِيمَتْ الصَّلَاةُ فَيَنْزِلُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَّهُمْ فَإِذَا رَآهُ عَدُوُّ اللَّهِ ذَابَ كَمَا يَذُوبُ الْمِلْحُ فِي الْمَاءِ فَلَوْ تَرَكَهُ لَانْذَابَ حَتَّى يَهْلِكَ وَلَكِنْ يَقْتُلُهُ اللَّهُ بِيَدِهِ فَيُرِيهِمْ دَمَهُ فِي حَرْبَتِهِ
[Зуҳайр бин Ҳарб] ба ман нақл кард [Муъалла бин Манҳсур] ба мо нақл кард [Сулаймон бин Билол] ба мо нақл кард [Суҳайл] аз [падараш] аз [Абу Абу Ҳурайра] ривоят мекунад, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Қиёмат барпо намешавад, то он даме, ки румиён ба ҷое бо номи Аъмоқ ё Добиқ фуруд наоянд ва лашкаре аз Мадина барои муқобила бо онҳо берун оянд. Онҳо дар он замон беҳтарин мардуми рӯи замин хоҳанд буд. Ва вақте ки онҳо бо ҳам вохӯрданд, румиён гуфтанд: «Биёед бо асирони худ ҷанг кунем!» Мусалмонон гуфтанд: «Не, ба Худо савганд, мо ба шумо иҷозат намедиҳем, ки бо бародарони худ ҷанг кунед». Пас байни онҳо ҷанге ба амал омад. Сипас, сеяк мағлуб шуданд, ки Худо онҳоро ҳаргиз намебахшад ва сеяк ҳамчун беҳтарин шаҳидон дар назди Худо кушта шуданд ва сеяк аз ҷониби Худо пирӯзӣ ба даст оварда шуд. Онҳоро то абад озмоиш нахоҳад кард, сипас онҳо Константинополро фатҳ хоҳанд кард. Ва ҳангоме ки онҳо ғаниматҳои ҷангиро тақсим мекарданд ва шамшерҳои худро бар дарахти зайтун овезон мекарданд, ногаҳон Шайтон ба онҳо фарёд зад: «Ба ростӣ, Масеҳ дар миёни қавми шумо зоҳир шудааст», онҳо пароканда шуданд ва ин дурӯғ будааст. Вақте ки онҳо ба Сурия расиданд, ӯ зоҳир шуд. Ва ҳангоме ки онҳо барои ҷанг омодагӣ медиданд ва сафҳои худро мегузоштанд, ногаҳон вақти намоз фаро расид ва паёмбар Исо бинни Марям, алайҳиссалом, фуруд омад ва онҳоро роҳбарӣ кард. Ва вақте ки душмани Худо, Даҷҷол, ӯро дид, албатта мисли об шудани намак дар об об мешуд, ҳатто агар ӯро танҳо мегузошт, об мешуд ва нобуд мешуд, аммо Худо мехост, ки ӯро бо дастони худ бикушад ва хуни худро дар нӯги найзааш ба онҳо нишон диҳад.