Hadith Representative
Kematian Nabi Adam dan sunnah pertama menimbun jenazah dengan tanah
Imam Ahmad : 20288حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ قَالَ رَأَيْتُ شَيْخًا بِالْمَدِينَةِ يَتَكَلَّمُ فَسَأَلْتُ عَنْهُ فَقَالُوا هَذَا أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ إِنَّ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام لَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ قَالَ لِبَنِيهِ أَيْ بَنِيَّ إِنِّي أَشْتَهِي مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ فَذَهَبُوا يَطْلُبُونَ لَهُ فَاسْتَقْبَلَتْهُمْ الْمَلَائِكَةُ وَمَعَهُمْ أَكْفَانُهُ وَحَنُوطُهُ وَمَعَهُمْ الْفُؤُوسُ وَالْمَسَاحِي وَالْمَكَاتِلُ فَقَالُوا لَهُمْ يَا بَنِي آدَمَ مَا تُرِيدُونَ وَمَا تَطْلُبُونَ أَوْ مَا تُرِيدُونَ وَأَيْنَ تَذْهَبُونَ قَالُوا أَبُونَا مَرِيضٌ فَاشْتَهَى مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ قَالُوا لَهُمْ ارْجِعُوا فَقَدْ قُضِيَ قَضَاءُ أَبِيكُمْ فَجَاءُوا فَلَمَّا رَأَتْهُمْ حَوَّاءُ عَرَفَتْهُمْ فَلَاذَتْ بِآدَمَ فَقَالَ إِلَيْكِ إِلَيْكِ عَنِّي فَإِنِّي إِنَّمَا أُوتِيتُ مِنْ قِبَلِكِ خَلِّي بَيْنِي وَبَيْنَ مَلَائِكَةِ رَبِّي تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَقَبَضُوهُ وَغَسَّلُوهُ وَكَفَّنُوهُ وَحَنَّطُوهُ وَحَفَرُوا لَهُ وَأَلْحَدُوا لَهُ وَصَلَّوْا عَلَيْهِ ثُمَّ دَخَلُوا قَبْرَهُ فَوَضَعُوهُ فِي قَبْرِهِ وَوَضَعُوا عَلَيْهِ اللَّبِنَ ثُمَّ خَرَجُوا مِنْ الْقَبْرِ ثُمَّ حَثَوْا عَلَيْهِ التُّرَابَ ثُمَّ قَالُوا يَا بَنِي آدَمَ هَذِهِ سُنَّتُكُمْ
Габдулла безгә сөйләде [Хөдбә бин Халид] безгә сөйләде [Хәммәд бин Сәләмә] [Хөмәйд] [Хәсән] [Утай] ул болай диде: "Мин бервакыт Мәдинәдә бер карт кешенең сөйләшкәнен күрдем, шуңа күрә кешеләрдән кем икәнен сорадым. Алар: "Бу [Убәй бин Кәгъб]", - дип җавап бирделәр. Аннары ул әйтте: "Чынлыкта, Адәм галәйһиссәлам үлеме җиткәч, балаларына: "Әй балаларым, мин җәннәт җимешен телим", - диде. Аннары алар Адәм өчен җимеш сорарга киттеләр, аннары фәрештәләр аларны Адәмнең кәфенлеген һәм табутын күтәреп каршы алдылар, ә алар - Адәм балалары - балталар, көрәкләр һәм җимеш кәрҗиннәре алып килделәр. Аннары фәрештәләр алардан сорадылар: "Әй Адәм балалары, сез нәрсә телисез һәм сорыйсыз?" Яки башка бер риваятьтә: "Сез нәрсә телисез һәм кая барасыз?" Алар: "Безнең атабыз авырый һәм җәннәт җимешләрен тели", - дип җавап бирделәр. Фәрештәләр: "Кайтыгыз! Чыннан да, әтиегезнең үлеме өчен карар кабул ителде", - дип җавап бирделәр. Алар кире кайттылар. Һава фәрештәләрне күргәч һәм аларның кем икәнен белгәч, Адәм янына кайтып, аңа карарга булды. Аннары Адәм Һавага әйтте: "Миннән кит, миңа гына синең ягыңнан бирелде, шуңа күрә минем белән фәрештәләр арасындагы кеше минем Раббым Тәбарәкә вә Тәгалә булсын". Фәрештәләр аның җанын алдылар, юындылар, кәфенләделәр, аның өчен чокыр һәм кабер ясадылар һәм аның өчен дога кылдылар. Аннары алар кабергә кереп, Адәмне кабергә салдылар, өстенә кирпеч куйдылар, аннары кабердән чыктылар. Шуннан соң алар аны туфрак белән капладылар һәм әйттеләр: "Әй, Адәм улы, бу синең сөннәтең", - диделәр.