Hadith Representative
Kematian Nabi Adam dan sunnah pertama menimbun jenazah dengan tanah
Imam Ahmad : 20288حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ قَالَ رَأَيْتُ شَيْخًا بِالْمَدِينَةِ يَتَكَلَّمُ فَسَأَلْتُ عَنْهُ فَقَالُوا هَذَا أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ إِنَّ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام لَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ قَالَ لِبَنِيهِ أَيْ بَنِيَّ إِنِّي أَشْتَهِي مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ فَذَهَبُوا يَطْلُبُونَ لَهُ فَاسْتَقْبَلَتْهُمْ الْمَلَائِكَةُ وَمَعَهُمْ أَكْفَانُهُ وَحَنُوطُهُ وَمَعَهُمْ الْفُؤُوسُ وَالْمَسَاحِي وَالْمَكَاتِلُ فَقَالُوا لَهُمْ يَا بَنِي آدَمَ مَا تُرِيدُونَ وَمَا تَطْلُبُونَ أَوْ مَا تُرِيدُونَ وَأَيْنَ تَذْهَبُونَ قَالُوا أَبُونَا مَرِيضٌ فَاشْتَهَى مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ قَالُوا لَهُمْ ارْجِعُوا فَقَدْ قُضِيَ قَضَاءُ أَبِيكُمْ فَجَاءُوا فَلَمَّا رَأَتْهُمْ حَوَّاءُ عَرَفَتْهُمْ فَلَاذَتْ بِآدَمَ فَقَالَ إِلَيْكِ إِلَيْكِ عَنِّي فَإِنِّي إِنَّمَا أُوتِيتُ مِنْ قِبَلِكِ خَلِّي بَيْنِي وَبَيْنَ مَلَائِكَةِ رَبِّي تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَقَبَضُوهُ وَغَسَّلُوهُ وَكَفَّنُوهُ وَحَنَّطُوهُ وَحَفَرُوا لَهُ وَأَلْحَدُوا لَهُ وَصَلَّوْا عَلَيْهِ ثُمَّ دَخَلُوا قَبْرَهُ فَوَضَعُوهُ فِي قَبْرِهِ وَوَضَعُوا عَلَيْهِ اللَّبِنَ ثُمَّ خَرَجُوا مِنْ الْقَبْرِ ثُمَّ حَثَوْا عَلَيْهِ التُّرَابَ ثُمَّ قَالُوا يَا بَنِي آدَمَ هَذِهِ سُنَّتُكُمْ
Абдуллаҳ иҳаиҳәеит [Ҳудба бин Халид] иҳаиҳәеит [Ҳаммад бин Салама] [Ҳумаид] иҟынтә [Ҳасан] иҟынтә [Утаи] иҟынтә иҳәеит, зны Медина ҭаҳмадак дцәажәо дызбеит, убри аҟнытә ауаа сразҵааит дызусҭоу ҳәа. Урҭ усҟан аҭак ҟарҵеит: «Бри [Убеи бин Кааб] иоуп». Нас иҳәеит: «Ииашаҵәҟьаны, Адам Алеиҳис Салам иԥсра анааи, ихәыҷқәа иреиҳәеит: «Схәыҷқәа, ажәҩан аҟынтәи ашәыр сҭахуп». Урҭ нас Адам изы ашәыр рҳәарц ицеит, нас амаалықьцәа Адам иҟәаҟәеи иԥсыбаҩтә кәалаԥи шьҭыхны ирыдыркылеит, дара - Адам ихәыҷқәа - аџьма, алабақәа, ашәыртә кәалаԥқәа рзааргеит. Усҟан амаалықьцәа урҭ иразҵааит: «Уа Адам иԥацәа, ишәҭахузеи, шәзыҳәозеи?, мамзаргьы даҽа жәабжьк аҿы: «Ишәҭахузеи, шәабацои?» Урҭ аҭак ҟарҵеит: «Ҳаб дычмазаҩуп, ажәҩан аҟынтәи ашәырқәа иҭахуп». Амаалықьцәа аҭак ҟарҵеит, ухынҳәы! Ииашаҵәҟьаны, уаб изы аӡбара рыдыркылеит -аԥсра-'. Ихынҳәны иааит. Ева амаалықьцәа анылба, насгьы урҭ зусҭцәаз анылдыр, Адам дихылаԥшырц азы иахь дхынҳәит. Убасҟан Адам Ева илеиҳәеит: «Сара сҟынтәи уца, уара уганахьала сара заҵәык сыҭоуп, убри аҟнытә Амаалықьцәеи сареи ҳабжьара иҟоу сара Рабб Табаарака Уа Таала иакәзааит». Убри аҟнытә амаалықьцәа иԥсы ҭырхит, дӡаадырхит, дхырҩеит, аҭыҩреи анышәынҭреи ҟарҵеит, насгьы Анцәа изыҟарҵеит. Нас аҳаҭгәын иҭаланы Адам аҳаҭгәын дҭарҵеит, ахәышәтәырҭа иқәдыргылеит, нас аҳаҭгәын иалҵит. Уи ашьҭахь дгьылла ихҩаны, Уа Адам иԥа, абри усунноуп ҳәа рҳәеит.