Hadith Representative
Doa rasulullah saat hujan terlalu deras dan menyebabkan kerusakan: ALLAHUMMA SHOYYIBAN NAFI’AN. ALLAHUMMA HAWAA ALAINAA
Imam Nasa'i : 1501أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ رَجُلًا دَخَلَ الْمَسْجِدَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمًا وَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَتْ الْأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتْ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُغِيثَنَا فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَغِثْنَا اللَّهُمَّ أَغِثْنَا قَالَ أَنَسٌ وَلَا وَاللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ مِنْ سَحَابَةٍ وَلَا قَزَعَةٍ وَمَا بَيْنَنَا وَبَيْنَ سَلْعٍ مِنْ بَيْتٍ وَلَا دَارٍ فَطَلَعَتْ سَحَابَةٌ مِثْلُ التُّرْسِ فَلَمَّا تَوَسَّطَتْ السَّمَاءَ انْتَشَرَتْ وَأَمْطَرَتْ قَالَ أَنَسٌ وَلَا وَاللَّهِ مَا رَأَيْنَا الشَّمْسَ سَبْتًا قَالَ ثُمَّ دَخَلَ رَجُلٌ مِنْ ذَلِكَ الْبَابِ فِي الْجُمُعَةِ الْمُقْبِلَةِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَهُ قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ وَسَلَّمَ عَلَيْكَ هَلَكَتْ الْأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتْ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُمْسِكَهَا عَنَّا فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلَا عَلَيْنَا اللَّهُمَّ عَلَى الْآكَامِ وَالظِّرَابِ وَبُطُونِ الْأَوْدِيَةِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ قَالَ فَأَقْلَعَتْ وَخَرَجْنَا نَمْشِي فِي الشَّمْسِقَالَ شَرِيكٌ سَأَلْتُ أَنَسًا أَهُوَ الرَّجُلُ الْأَوَّلُ قَالَ لَا
आमकां [अली बिन हुजर] अशें सांगलां की ताणें म्हळें; ताणें म्हळें आमकां [इस्माइल बिन जाफराक] सांगलां; तें आमकां [शरीक बिन अब्दुल्ला] [अनस बिन मलिक] कडल्यान सांगलां; ‘उबो रावून प्रवचन दितना एक मनीस अल्लाच्या दूत (स.अ.व.) हाचे कडेन आयलो आनी ताणें उबो रावून ताका तोंड दिवन म्हणलें; ‘हे अल्लाचो दूत, आमची मालमत्ता नश्ट जाल्या आनी आमचे रस्ते कापल्यात, देखून आमकां आदार करपाक सर्वोच्च अल्ला कडेन प्रार्थना करात’. तेन्ना अल्लाच्या दूतान (स.अ.व.) हात उबारून मागणें केलें: ‘हे अल्ला, आमकां आदार. हे अल्ला, आमकां आदार कर''. अनसान म्हणलें; ‘ना, अल्लाच्या कसब, आमकां मळबांत मेघ दिसले नात, मेघय दिसले नात, आनी आमच्या आनी साला पर्वत हांचे मदीं घर नाशिल्लें’ - मदीनाचो एक दोंगर - मागीर एक मेघ ढाल सारको दिसलो आनी मेघ मळबाच्या मदीं आसल्या उपरांत तो पातळ्ळो, पावस जायसर. अल्लाचो कसम आमी सप्तकभर सुर्याक पळयलो ना'. अनसान फुडें म्हणलें, ‘तेन्ना फुडल्या शुक्रारा एक मनीस दारांतल्यान अल्लाच्या दूता कडेन आयलो, तो (स.अ.व.) उबो रावून प्रवचन दितालो आनी त्या मनशान म्हणलें; 'हे अल्लाचो दूत (स.अ.व.) आमची मालमत्ता नश्ट जाल्या आनी आमचे रस्ते कापल्यात, देखून पावस आमचे कडल्यान पयस दवरपा खातीर अल्लाक मागणें करात.' मागीर अल्लाच्या दूतान (स.अ.व.) हात उबारून प्रार्थना केली, ‘हे अल्ला - पावस घाल - आमचे भोंवतणी आनी आमचेर न्हय. हे अल्ला, दोंगराळ, दोंगर, देगण आनी जंय झाडां वाडटात थंय सकयल धाड.' मागीर मेघ ना जाले आनी आमी भायर सरले आनी खर सुर्या खाला चलले.’ शारीक म्हणलें; ‘हांवें अनसाक विचारलें; `तो पयलो मनीस?' ताणें जाप दिली, ‘ना’.