-

حَدَّثَنَا هَنَّادٌ حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ عَنْ عِسْلِ بْنِ سُفْيَانَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ السَّدْلِ فِي الصَّلَاةِقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي جُحَيْفَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ لَا نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عَطَاءٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ مَرْفُوعًا إِلَّا مِنْ حَدِيثِ عِسْلِ بْنِ سُفْيَانَ وَقَدْ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي السَّدْلِ فِي الصَّلَاةِ فَكَرِهَ بَعْضُهُمْ السَّدْلَ فِي الصَّلَاةِ وَقَالُوا هَكَذَا تَصْنَعُ الْيَهُودُ و قَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّمَا كُرِهَ السَّدْلُ فِي الصَّلَاةِ إِذَا لَمْ يَكُنْ عَلَيْهِ إِلَّا ثَوْبٌ وَاحِدٌ فَأَمَّا إِذَا سَدَلَ عَلَى الْقَمِيصِ فَلَا بَأْسَ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَكَرِهَ ابْنُ الْمُبَارَكِ السَّدْلَ فِي الصَّلَاةِ

[Hannad] przekazał nam; [Qabishah] przekazał nam od [Hammad bin Salamah] od [Isl bin Sufyan] od ['Atha` bin Rabah] od [Abu Hurairah], który powiedział: „Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zabronił wykonywania sadl (opuszczania szaty, aż dotknie ziemi) podczas modlitwy”. Powiedział: „W tym rozdziale znajduje się również przekaz od Abu Juhaifah”. Abu Isa powiedział: „Hadis Abu Hurairahy, nie znamy z hadisu 'Atha', od Abu Hurairahy, który jest marfu, poza hadisem Isl bin Sufyana. Uczeni różnili się co do orzeczenia dotyczącego sadl (opuszczania szaty aż do ziemi) podczas modlitwy. Niektórzy z nich uważali to za makrooh, mówiąc: „To jest czynność Żydów”. Podczas gdy inni uczeni uważali za makrooh, jeśli nie ma się na sobie szaty oprócz jednej. Jeśli chodzi o noszenie sadl na koszuli, to nie ma nic złego”. Takiego zdania był Ahmad. Tymczasem bin Al Mubarak umieścił swój sadl podczas modlitwy.