-

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ يَعْنِي ابْنَ مَنْصُورٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا خَرَجَ يَوْمَ الْعِيدِ أَمَرَ بِالْحَرْبَةِ فَتُوضَعُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَيُصَلِّي إِلَيْهَا وَالنَّاسُ وَرَاءَهُ وَكَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السَّفَرِ فَمِنْ ثَمَّ اتَّخَذَهَا الْأُمَرَاءُ

Przekazał nam [Ishaq] – a mianowicie Ibn Mansur – przekazał nam [Abdullah bin Numair], przekazał nam [Ubaidullah bin Umar] od [Nafiego] od [Ibn Umara], że kiedy Posłaniec Allaha (sallallaahu alaihi wasallam) wychodził na modlitwę Eid, prosił o włócznię i wbijał ją przed sobą. Następnie modlił się twarzą do siebie, podczas gdy ludzie modlili się za nim. Czynił to również podczas podróży, co następnie kontynuowali przywódcy (Khulafa Rasyidun).