-

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهُوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ وَمَا سَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ وَإِنِّي لَأُسَبِّحُهَا

ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ['ਅਬਦੁੱਲਾ ਬਿਨ ਯੂਸਫ਼' ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ [ਮਲਿਕ] ਨੇ [ਇਬਨ ਸ਼ਿਹਾਬ] ਤੋਂ ['ਉਰਵਾਹ' ਤੋਂ ['ਆਇਸਾਹ ਰਦਲਿਆੱਲ੍ਹਾਹੁ' ਅਨਹਾ' ਤੋਂ] ਦੱਸਿਆ ਹੈ; "ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ (ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਣ) ਨੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਤਿਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਡਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਲੋਕ ਇਸ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਦੂਹਾ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।"