Hadith Representative
Rasulullah tidak buang air kecil kecuali sambil duduk
Imam Tirmidzi : 12حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ عَنْ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْمَنْ حَدَّثَكُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَبُولُ قَائِمًا فَلَا تُصَدِّقُوهُ مَا كَانَ يَبُولُ إِلَّا قَاعِدًاقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ عُمَرَ وَبُرَيْدَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَسَنَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ أَحْسَنُ شَيْءٍ فِي هَذَا الْبَابِ وَأَصَحُّ وَحَدِيثُ عُمَرَ إِنَّمَا رُوِيَ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ أَبِي الْمُخَارِقِ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ قَالَ رَآنِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أَبُولُ قَائِمًا فَقَالَ يَا عُمَرُ لَا تَبُلْ قَائِمًا فَمَا بُلْتُ قَائِمًا بَعْدُ قَالَ أَبُو عِيسَى وَإِنَّمَا رَفَعَ هَذَا الْحَدِيثَ عَبْدُ الْكَرِيمِ بْنُ أَبِي الْمُخَارِقِ وَهُوَ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ ضَعَّفَهُ أَيُّوبُ السَّخْتِيَانِيُّ وَتَكَلَّمَ فِيهِ وَرَوَى عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مَا بُلْتُ قَائِمًا مُنْذُ أَسْلَمْتُ وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الْكَرِيمِ وَحَدِيثُ بُرَيْدَةَ فِي هَذَا غَيْرُ مَحْفُوظٍ وَمَعْنَى النَّهْيِ عَنْ الْبَوْلِ قَائِمًا عَلَى التَّأْدِيبِ لَا عَلَى التَّحْرِيمِ وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ إِنَّ مِنْ الْجَفَاءِ أَنْ تَبُولَ وَأَنْتَ قَائِمٌ
ба мо [Алӣ ибни Ҳуҷр] гуфт, ба мо [Шарик] аз [Ал Миқдом ибни Сурайҳ] аз [падараш] аз [Оиша] нақл кардааст, гуфт: «Ҳар кӣ ба ту гӯяд, ки Паёмбар (с) дар ҳоли истода пешоб кардааст, бовар накун, зеро ӯ ҷуз дар ҳолати нишаста пешоб накардааст». Ӯ мегӯяд; Дар ин боб ҳадис аз дӯстони Умар, Бурайда ва Абдурраҳмон ибни Ҳасан низ омадааст. Абу Исо гуфт; Ҳадиси Оиша дар ин боб беҳтарин ва саҳеҳтарин аст, дар ҳоле ки ҳадиси Умар аз ҳадиси Абдулкарим ибни Абул Мухориқ аз Нофиъ, аз Ибни Умар, аз Умар ривоят шудааст, гуфт; «Пайғамбар (с) боре дид, ки маро истода пешоб карда истодаам, сипас фармуд: «Эй Умар, истода пешоб накун, пас ман дигар истода пешоб накардам». Абу Исо гуфт; Ягона шахсе, ки ин ҳадисро тафсир кардааст, Абдулкарим ибни Абулмухориқ буд ва ба назари ҳадисшиносон шахси заиф буд. Абӯайюб Оси Сихтиёнӣ низ заъиф кардааст ва онро баррасӣ кардааст». Убайдуллоҳ аз Нофиъ, аз Ибни Умар ривоят кардааст, ки гуфт; Умар разияллоҳу анҳу гуфт; «Аз замони ислом шуданам боре истода пешоб накардаам». Ва ин ҳадис саҳеҳтар аз ҳадиси Абдулкарим аст, дар ҳоле ки ҳадиси Бурайда дар ин боб маҳфузи бедор-' нест. Зимнан, маънои манъи пешоб кардан дар рост ба одоб марбут аст, на манъи манъкунанда. Аз Абдуллоҳ ибни Масъуд ривоят аст, ки гуфт: «Агар рост истода пешоб кунед, ахлоқи бад аст».