-

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا يُحَدِّثُ قَالَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الرَّجَّالَةِ يَوْمَ أُحُدٍ وَكَانُوا خَمْسِينَ رَجُلًا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جُبَيْرٍ فَقَالَ إِنْ رَأَيْتُمُونَا تَخْطَفُنَا الطَّيْرُ فَلَا تَبْرَحُوا مَكَانَكُمْ هَذَا حَتَّى أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ وَإِنْ رَأَيْتُمُونَا هَزَمْنَا الْقَوْمَ وَأَوْطَأْنَاهُمْ فَلَا تَبْرَحُوا حَتَّى أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ فَهَزَمُوهُمْ قَالَ فَأَنَا وَاللَّهِ رَأَيْتُ النِّسَاءَ يَشْتَدِدْنَ قَدْ بَدَتْ خَلَاخِلُهُنَّ وَأَسْوُقُهُنَّ رَافِعَاتٍ ثِيَابَهُنَّ فَقَالَ أَصْحَابُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُبَيْرٍ الْغَنِيمَةَ أَيْ قَوْمِ الْغَنِيمَةَ ظَهَرَ أَصْحَابُكُمْ فَمَا تَنْتَظِرُونَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جُبَيْرٍ أَنَسِيتُمْ مَا قَالَ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّ النَّاسَ فَلَنُصِيبَنَّ مِنْ الْغَنِيمَةِ فَلَمَّا أَتَوْهُمْ صُرِفَتْ وُجُوهُهُمْ فَأَقْبَلُوا مُنْهَزِمِينَ فَذَاكَ إِذْ يَدْعُوهُمْ الرَّسُولُ فِي أُخْرَاهُمْ فَلَمْ يَبْقَ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَيْرُ اثْنَيْ عَشَرَ رَجُلًا فَأَصَابُوا مِنَّا سَبْعِينَ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ أَصَابُوا مِنْ الْمُشْرِكِينَ يَوْمَ بَدْرٍ أَرْبَعِينَ وَمِائَةً سَبْعِينَ أَسِيرًا وَسَبْعِينَ قَتِيلًا فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ أَفِي الْقَوْمِ مُحَمَّدٌ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَنَهَاهُمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُجِيبُوهُ ثُمَّ قَالَ أَفِي الْقَوْمِ ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ قَالَ أَفِي الْقَوْمِ ابْنُ الْخَطَّابِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَمَّا هَؤُلَاءِ فَقَدْ قُتِلُوا فَمَا مَلَكَ عُمَرُ نَفْسَهُ فَقَالَ كَذَبْتَ وَاللَّهِ يَا عَدُوَّ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ عَدَدْتَ لَأَحْيَاءٌ كُلُّهُمْ وَقَدْ بَقِيَ لَكَ مَا يَسُوءُكَ قَالَ يَوْمٌ بِيَوْمِ بَدْرٍ وَالْحَرْبُ سِجَالٌ إِنَّكُمْ سَتَجِدُونَ فِي الْقَوْمِ مُثْلَةً لَمْ آمُرْ بِهَا وَلَمْ تَسُؤْنِي ثُمَّ أَخَذَ يَرْتَجِزُ أُعْلُ هُبَلْ أُعْلُ هُبَلْ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَا تُجِيبُوا لَهُ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا نَقُولُ قَالَ قُولُوا اللَّهُ أَعْلَى وَأَجَلُّ قَالَ إِنَّ لَنَا الْعُزَّى وَلَا عُزَّى لَكُمْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَا تُجِيبُوا لَهُ قَالَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا نَقُولُ قَالَ قُولُوا اللَّهُ مَوْلَانَا وَلَا مَوْلَى لَكُمْ

Opowiadał nam ['Amru bin Kholid], opowiadał nam [Zuhair], opowiadał nam [Abu Ishaq], który powiedział, że słyszał [Al Baro' bin 'Azib radliallahu 'anhuma], który opowiadał, mówiąc: Prorok Shallallahu'alaihiwasallam mianował 'Abdullaha bin Jubair dowódcą oddziału piechoty (łuczników) w bitwie pod Uhud, liczącego pięćdziesięciu ludzi. Polecił: "Jeśli zobaczycie, że jesteśmy atakowani przez ptaki, nie opuszczajcie swojego miejsca, dopóki nie wyślę posłańca z wiadomością. A jeśli zobaczycie, że pokonujemy wroga i depczemy ich, nie opuszczajcie swojego miejsca, dopóki nie wyślę posłańca." Ostatecznie muzułmanie pokonali swoich wrogów. Al Baro' powiedział: A jeśli chodzi o mnie, przysięgam na Boga, widziałem, jak kobiety (wrogowie) uciekają, tak że widać było bransoletki na ich nogach i łydkach, ponieważ podnosiły swoje ubrania." Wtedy żołnierze Abdullaha ibn Jubair powiedzieli: „To jest łup wojenny, czyli te kobiety są łupem. Wasi towarzysze pokonali ich, więc na co czekacie?”. Wtedy Abdullah ibn Jubair powiedział: „Czy zapomnieliście, co przekazał wam Prorok, niech będzie z nim pokój?”. Oni odpowiedzieli: „Naprawdę musimy do nich podejść, aby zdobyć łup”. Kiedy zbliżali się do wojsk poniżej, ich twarze zostały skierowane w inną stronę (od głównego celu), aż zaczęli uciekać w chaosie. Tak to się stało, gdy Prorok, niech będzie z nim pokój, wołał ich od tyłu, a wówczas nie było nikogo z nim oprócz dwunastu żołnierzy. Po naszej stronie zginęło siedemdziesiąt osób. Natomiast w bitwie pod Badarem, Prorok Muhammad, niech będzie pochwalony, oraz jego towarzysze pokonali sto czterdzieści wojowników politeistów, z których siedemdziesiąt zostało zabitych, a siedemdziesiąt wzięto do niewoli. Wtedy Abu Sufyan zapytał: „Czy pośród wojsk jest Muhammad?”. Pytał to trzykrotnie. Prorok Muhammad, niech będzie pochwalony, zabronił towarzyszom odpowiadać mu. Następnie powiedział: „Czy pośród wojsk jest syn Abi Qohafy (Abu Bakr radijallahu 'anhu)?” – również trzykrotnie. Potem powiedział: „Czy pośród wojsk jest syn Al-Khottoba?” – trzy razy. Następnie wrócił do swoich towarzyszy i powiedział: „Wszyscy oni zostali zabici”. Dlatego 'Umar nie mógł powstrzymać emocji i powiedział: "Kłamiesz. Na Boga, o wrogu Allaha, ten, którego szukasz, jest cały żywy, a wciąż jest ktoś, kto może ci wyrządzić krzywdę." Abu Sufyan powiedział: "Ta wojna była odwetem za bitwę pod Badr, ponieważ w wojnie zwycięstwa się zmieniły. Rzeczywiście, zastandziecie (niewiernych) okaleczających ciało i okaleczających ofiarę, której nie rozkazałem, ale która mnie nie martwiła." Wtedy Abu Sufyan zaczął nucić szariaty: "Chwała Hubalowi, chwała Hubalowi". Tak więc Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział: "Dlaczego mu nie oddajecie?" Towarzysze zapytali: "O Posłańcu Allaha, co mamy powiedzieć?" On powiedział: „Powiedzcie: Allah Najwyższy i Największy”. Abu Sufyan powiedział dalej: „My mamy boga Hubala, a wy nie macie żadnego”. Wtedy Prorok, niech będzie pokój i błogosławieństwo Allaha z nim, odpowiedział: „Dlaczego nie odpowiadacie?”. Towarzysze zapytali: „O Posłańcu Allaha, co powinniśmy powiedzieć?”. On odpowiedział: „Powiedzcie: Allah jest naszym Opiekunem, a wy nie macie opiekuna”.