-

حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَبَّاسٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا الْمُثَنَّى عَنْ أَبِي جَمْرَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمَّا بَلَغَ أَبَا ذَرٍّ مَبْعَثُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِأَخِيهِ ارْكَبْ إِلَى هَذَا الْوَادِي فَاعْلَمْ لِي عِلْمَ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ يَأْتِيهِ الْخَبَرُ مِنْ السَّمَاءِ وَاسْمَعْ مِنْ قَوْلِهِ ثُمَّ ائْتِنِي فَانْطَلَقَ الْأَخُ حَتَّى قَدِمَهُ وَسَمِعَ مِنْ قَوْلِهِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَبِي ذَرٍّ فَقَالَ لَهُ رَأَيْتُهُ يَأْمُرُ بِمَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ وَكَلَامًا مَا هُوَ بِالشِّعْرِ فَقَالَ مَا شَفَيْتَنِي مِمَّا أَرَدْتُ فَتَزَوَّدَ وَحَمَلَ شَنَّةً لَهُ فِيهَا مَاءٌ حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَأَتَى الْمَسْجِدَ فَالْتَمَسَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا يَعْرِفُهُ وَكَرِهَ أَنْ يَسْأَلَ عَنْهُ حَتَّى أَدْرَكَهُ بَعْضُ اللَّيْلِ فَاضْطَجَعَ فَرَآهُ عَلِيٌّ فَعَرَفَ أَنَّهُ غَرِيبٌ فَلَمَّا رَآهُ تَبِعَهُ فَلَمْ يَسْأَلْ وَاحِدٌ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ عَنْ شَيْءٍ حَتَّى أَصْبَحَ ثُمَّ احْتَمَلَ قِرْبَتَهُ وَزَادَهُ إِلَى الْمَسْجِدِ وَظَلَّ ذَلِكَ الْيَوْمَ وَلَا يَرَاهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَمْسَى فَعَادَ إِلَى مَضْجَعِهِ فَمَرَّ بِهِ عَلِيٌّ فَقَالَ أَمَا نَالَ لِلرَّجُلِ أَنْ يَعْلَمَ مَنْزِلَهُ فَأَقَامَهُ فَذَهَبَ بِهِ مَعَهُ لَا يَسْأَلُ وَاحِدٌ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ عَنْ شَيْءٍ حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ الثَّالِثِ فَعَادَ عَلِيٌّ عَلَى مِثْلِ ذَلِكَ فَأَقَامَ مَعَهُ ثُمَّ قَالَ أَلَا تُحَدِّثُنِي مَا الَّذِي أَقْدَمَكَ قَالَ إِنْ أَعْطَيْتَنِي عَهْدًا وَمِيثَاقًا لَتُرْشِدَنِّي فَعَلْتُ فَفَعَلَ فَأَخْبَرَهُ قَالَ فَإِنَّهُ حَقٌّ وَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا أَصْبَحْتَ فَاتْبَعْنِي فَإِنِّي إِنْ رَأَيْتُ شَيْئًا أَخَافُ عَلَيْكَ قُمْتُ كَأَنِّي أُرِيقُ الْمَاءَ فَإِنْ مَضَيْتُ فَاتْبَعْنِي حَتَّى تَدْخُلَ مَدْخَلِي فَفَعَلَ فَانْطَلَقَ يَقْفُوهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدَخَلَ مَعَهُ فَسَمِعَ مِنْ قَوْلِهِ وَأَسْلَمَ مَكَانَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ارْجِعْ إِلَى قَوْمِكَ فَأَخْبِرْهُمْ حَتَّى يَأْتِيَكَ أَمْرِي قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأَصْرُخَنَّ بِهَا بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ ثُمَّ قَامَ الْقَوْمُ فَضَرَبُوهُ حَتَّى أَضْجَعُوهُ وَأَتَى الْعَبَّاسُ فَأَكَبَّ عَلَيْهِ قَالَ وَيْلَكُمْ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّهُ مِنْ غِفَارٍ وَأَنَّ طَرِيقَ تِجَارِكُمْ إِلَى الشَّأْمِ فَأَنْقَذَهُ مِنْهُمْ ثُمَّ عَادَ مِنْ الْغَدِ لِمِثْلِهَا فَضَرَبُوهُ وَثَارُوا إِلَيْهِ فَأَكَبَّ الْعَبَّاسُ عَلَيْهِ

Doniesiono mi, że [Amr bin Abbas] przekazał nam [Abdurrahman bin Mahdi] przekazał nam [Al Mutsanna] od [Abu Hamzy] od [Ibn Abbasa] radliallahu anhuma powiedział: Kiedy wieść o mianowaniu Proroka (sallallaahu alaihi wasallam) na Proroka dotarła do Abu Dzara, powiedział on swemu bratu: „Idź do Doliny (Mekki) i opowiedz mi o tym człowieku, który twierdzi, że jest Prorokiem i że wieści z nieba dotarły do niego, posłuchaj jego słów, a potem wróć do mnie”. Jego brat udał się więc do Mekki i wysłuchał słów wspomnianego człowieka (Proroka), po czym wrócił do Abu Dzara i powiedział: „Widziałem go wzywającego do szlachetności zachowania i mowy, która nie jest poezją”. Abu Dzar powiedział: „Nie udało ci się zaspokoić moich oczekiwań”. Abu Dzar spakował więc prowiant podróżny i wziął (skórzany) worek wypełniony wodą, aby dotrzeć do Mekki. Wszedł do Wielkiego Meczetu i szukał Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), mimo że go nie znał i nie chciał o niego pytać aż do północy. W końcu położył się, a Ali (niech Allah będzie z niego zadowolony) zobaczył go i zdał sobie sprawę, że jest obcy. Kiedy zobaczył Alego, poszedł za nim, ale żaden z nich nie pytał o niego aż do rana. Następnie zabrał bukłak i prowiant do meczetu i został tam cały dzień, ale nie zobaczył Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) aż do wieczora. Potem wrócił do łóżka, a Ali przeszedł obok i powiedział: „Cóż by człowiek zyskał, gdyby wiedział, gdzie mieszka?”. Ali poprosił go więc, aby z nim został i obaj odeszli, ale żaden z nich o niego nie pytał. Aż do trzeciego dnia Ali powtórzył to samo i poprosił go, aby został z nim, mówiąc: „Czy powiesz mi, jaki jest cel twojej wizyty?”. Abu Dharr odpowiedział: „Jeśli obiecasz i zgodzisz się udzielić mi wskazówek, wtedy powiem ci, jaki jest cel mojej wizyty”. Ali zgodził się i powiedział Abu Dharrowi: „Zaprawdę, to prawda, on jest Posłańcem Allaha (sallallaahu alaihi wa sallam). Jutro rano chodź ze mną, a jeśli zobaczę coś, co cię zaniepokoi, wstanę, jakbym lał wodę, a jeśli się pospieszę, to idź za mną, aż wejdziesz tam, gdzie ja wszedłem”. Abu Dzar tak zrobił. Wyruszył, aby podążać za Alim, aż Ali wszedł na spotkanie Proroka (sallallaahu alaihi wa sallam), a Abu Dharr również wszedł. Usłyszał więc jego słowa i zrezygnował ze stanowiska. Prorok (sallallaahu alejhi we’allam) powiedział mu: „Wróć do swojego ludu i przekaż im tę nowinę, dopóki nie dotrze do ciebie mój rozkaz”. Abu Dzar rzekł: „Na Tego, w Którego Ręce jest moja dusza, z pewnością ogłoszę im (Musyrikin) ten wyrok monoteizmu otwarcie”. Wyszedł więc i przybył do Wielkiego Meczetu, krzycząc donośnym głosem: „Nie ma boga prócz Allaha i nie ma Mahometa, Posłańca Allaha”. Natychmiast politeiści osłupieli i zaczęli bić Abu Dzara, aż upadł. Wtedy przyszedł Al-Abbas, podniósł go i powiedział: „Biada ci! Czy nie wiesz, że ten człowiek pochodzi z plemienia Ghifar i czy wasz szlak handlowy do Syrii nie przechodzi przez niego?”. Abbas pomógł Abu Dzarowi uniknąć ich cierpienia. Następnego dnia Abu Dzar powtórzył swoją odwagę i znów go torturowano, aż upadł, a 'Abbas mu znów pomógł.