-

حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ قَالَ انْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أُمِّ أَيْمَنَ فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ فَنَاوَلَتْهُ إِنَاءً فِيهِ شَرَابٌ قَالَ فَلَا أَدْرِي أَصَادَفَتْهُ صَائِمًا أَوْ لَمْ يُرِدْهُ فَجَعَلَتْ تَصْخَبُ عَلَيْهِ وَتَذَمَّرُ عَلَيْهِ

Powiedział nam [Abu Kuraib Muhammad bin Al A'laa]; powiedział nam [Abu Usamah] od [Sulaiman bin Al Mughirah] od [Tsabit] od [Anas], który powiedział: Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam pewnego razu udał się do domu Umm Aiman, a ja poszedłem z nim. Wtedy Umm Aiman dała mu naczynie, w którym była woda pitna. Powiedział; Nie wiem, czy Umm Aiman dała mu ją, gdy pościł, czy też jej nie chciał. Wtedy Umm Aiman narzekała i rozgniewała się.