האימאם דארימי (الامام الدارمي) - 3469 חדית'
חדית'
האימאם דארימי : 1
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُؤَاخَذُ الرَّجُلُ بِمَا عَمِلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ مَنْ أَحْسَنَ فِي الْإِسْلَامِ لَمْ يُؤَاخَذْ بِمَا كَانَ عَمِلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَمَنْ أَسَاءَ فِي الْإِسْلَامِ أُخِذَ بِالْأَوَّلِ وَالْآخِرِ
לאחר שסיפר לנו [מוחמד בן יוסף] מ[סופיאן] מ[אל ע'מאסי] מ[אבו וואל] מ[עבדאללה], הוא אמר: אדם אחד בא אל שליח אללה صلى الله عليه وسلم ואמר: הו שליח אללה, האם מישהו ייענש על מעשיו הרעים שביצע בתקופת הבורות? השיב השליח: מי שהתנהג היטב בתקופתו האסלאמית, לא נענש על מעשיו הרעים בתקופת הבורות, אבל מי שהתנהג רע (רע) בתקופתו האסלאמית, נענש (על חטאיו) גם בעבר וגם בעתיד.
חדית'
האימאם דארימי : 2
أَخْبَرَنَا الْوَلِيدُ بْنُ النَّضْرِ الرَّمْلِيُّ عَنْ مَسَرَّةَ بْنِ مَعْبَدٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ أَبِي الْحَرَامِ مِنْ لَخْمٍ عَنْ الْوَضِينِ أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا أَهْلَ جَاهِلِيَّةٍ وَعِبَادَةِ أَوْثَانٍ فَكُنَّا نَقْتُلُ الْأَوْلَادَ وَكَانَتْ عِنْدِي ابْنَةٌ لِي فَلَمَّا أَجَابَتْ وَكَانَتْ مَسْرُورَةً بِدُعَائِي إِذَا دَعَوْتُهَا فَدَعَوْتُهَا يَوْمًا فَاتَّبَعَتْنِي فَمَرَرْتُ حَتَّى أَتَيْتُ بِئْرًا مِنْ أَهْلِي غَيْرَ بَعِيدٍ فَأَخَذْتُ بِيَدِهَا فَرَدَّيْتُ بِهَا فِي الْبِئْرِ وَكَانَ آخِرَ عَهْدِي بِهَا أَنْ تَقُولَ يَا أَبَتَاهُ يَا أَبَتَاهُ فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى وَكَفَ دَمْعُ عَيْنَيْهِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْزَنْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ كُفَّ فَإِنَّهُ يَسْأَلُ عَمَّا أَهَمَّهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَعِدْ عَلَيَّ حَدِيثَكَ فَأَعَادَهُ فَبَكَى حَتَّى وَكَفَ الدَّمْعُ مِنْ عَيْنَيْهِ عَلَى لِحْيَتِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ وَضَعَ عَنْ الْجَاهِلِيَّةِ مَا عَمِلُوا فَاسْتَأْنِفْ عَمَلَكَ
דווח לנו [אל וליד בן א-נדלר א-רמלי] מ[מסארה בן מעבד] - מבני אל-חרית' בן אבו אל-חרם מלאחמין - מ[אל-וודלין] שאדם הגיע לנביא صلى الله عليه وسلم ואמר: הו שליח אללה, היינו עם בור שעבד אלילים והרגנו את ילדינו, באותה תקופה היו לנו ילדים ששמחו כשקראתי לו. יום אחד קראתי לו והוא ענה מיד והלך אחריי. כשהגעתי לבאר משפחתית, תפסתי מיד את ידו וזרקתי אותו לבאר, זה היה סוף זמני איתו. הוא קרא 'הו אבי, הו אבי'. שליח אללה בכה עד שדמעותיו זלגו. ואז מישהו שישב עם רסולאללה صلى الله عليه وسلم אמר לאיש: העצבת את רסולאללה صلى الله عليه وسلم. אמר רסולאללה صلى الله عليه وسلم לאיש: "תן לו להיות בנוח, כי הוא שאל על משהו חשוב שהוא מתמודד איתו." ואז אמר השליח לאיש: "חזור על הסיפור שלך שוב." לאחר מכן חזר על הסיפור והשליח בכה שוב עד שדמעותיו זלגו והרטיבו את זקנו. לאחר מכן אמר: "אללה, תת-הוא-ותעלא, מחק את החטאים שבוצעו בתקופת הבורות, לכן, התחיל את מעשיך מהתחלה נקייה."
חדית'
האימאם דארימי : 3
أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ مُعَاوِيَةَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سُلَيْمَانَ الْمُؤَدِّبِ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ حَدَّثَنِي مَوْلَايَ أَنَّ أَهْلَهُ بَعَثُوا مَعَهُ بِقَدَحٍ فِيهِ زُبْدٌ وَلَبَنٌ إِلَى آلِهَتِهِمْ قَالَ فَمَنَعَنِي أَنْ آكُلَ الزُّبْدَ لِمَخَافَتِهَا قَالَ فَجَاءَ كَلْبٌ فَأَكَلَ الزُّبْدَ وَشَرِبَ اللَّبَنَ ثُمَّ بَالَ عَلَى الصَّنَمِ وَهُوَ إِسَافٌ وَنَائِلَةُ قَالَ هَارُونُ كَانَ الرَّجُلُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِذَا سَافَرَ حَمَلَ مَعَهُ أَرْبَعَةَ أَحْجَارٍ ثَلَاثَةً لِقِدْرِهِ وَالرَّابِعَ يَعْبُدُهُ وَيُرَبِّي كَلْبَهُ وَيَقْتُلُ وَلَدَهُ
[הרון בן מועאויה] הודיע לנו מ[אברהים בן סולימאן אל מועדיב] מ[אל עמש] מ[מג'אהיד], [עבדי לשעבר] סיפר לי; שמשפחתו הפקידה כלי המכיל גבינה וחלב כדי שיוקרב לאלים שלהם, הוא אמר; משפחתי אסרה עליי לאכול גבינה בגלל פחד מאלים אלה; ואז בא כלב, אכל את הגבינה ושתה את החלב והשתין על הפסלים, כלומר פסלי איקאף וניילה. הארון אמר: בימי הבורות, כאשר אדם רצה לנסוע, הוא היה לוקח ארבע אבנים, שלוש מהן נועדו לתמוך בסיר (קלחת/כלי) והרביעית נועדה לו לעבוד, לאלף את כלבו ולהרוג את בנו.
חדית'
האימאם דארימי : 4
حَدَّثَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا رَيْحَانُ هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ السَّامِيُّ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ هُوَ ابْنُ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي رَجَاءٍ قَالَ كُنَّا فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِذَا أَصَبْنَا حَجَرًا حَسَنًا عَبَدْنَاهُ وَإِنْ لَمْ نُصِبْ حَجَرًا جَمَعْنَا كُثْبَةً مِنْ رَمْلٍ ثُمَّ جِئْنَا بِالنَّاقَةِ الصَّفِيِّ فَتَفَاجُّ عَلَيْهَا فَنَحْلُبُهَا عَلَى الْكُثْبَةِ حَتَّى نَرْوِيَهَا ثُمَّ نَعْبُدُ تِلْكَ الْكُثْبَةَ مَا أَقَمْنَا بِذَلِكَ الْمَكَانِ قَالَ أَبُو مُحَمَّد الصَّفِيُّ الْكَثِيرَةُ الْأَلْبَانِ
נאמר לנו [מג'אהיד בן מוסא] שאמר לנו [ריהאן אבן סעיד אס-סאמי] שאמר לנו [עבד אבן מנסור] מ[אבו ראג'ה], הוא אמר: בימי הבורות, כשמצאנו אבן טובה, סגדנו לה, וכשלא מצאנו אבן טובה, אספנו חול. אחר כך הבאנו גמל שאפי, כשהגמל רוכב עליו, סחטנו את חלבו כדי להשקות את ערימת החול שאספנו, אחר כך סגדנו לערימת החול כל עוד חיינו במקום ההוא. אבו מוחמד אמר: גמלים שאפי הם גמלים שיש להם הרבה חלב.
חדית'
האימאם דארימי : 5
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ قَالَ قَالَ كَعْبٌ نَجِدُهُ مَكْتُوبًا مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا فَظٌّ وَلَا غَلِيظٌ وَلَا صَخَّابٌ بِالْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ وَأُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يُكَبِّرُونَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى كُلِّ نَجْدٍ وَيَحْمَدُونَهُ فِي كُلِّ مَنْزِلَةٍ وَيَتَأَزَّرُونَ عَلَى أَنْصَافِهِمْ وَيَتَوَضَّئُونَ عَلَى أَطْرَافِهِمْ مُنَادِيهِمْ يُنَادِي فِي جَوِّ السَّمَاءِ صَفُّهُمْ فِي الْقِتَالِ وَصَفُّهُمْ فِي الصَّلَاةِ سَوَاءٌ لَهُمْ بِاللَّيْلِ دَوِيٌّ كَدَوِيِّ النَّحْلِ وَمَوْلِدُهُ بِمَكَّةَ وَمُهَاجِرُهُ بِطَابَةَ وَمُلْكُهُ بِالشَّامِ
אמר לנו [אל חסן בן אר-רביע] אמר לנו [אבול אחוואש] מ[אל-עמאסי] מ[אבו סאלח], הוא אמר; [כעב] אמר; מצאנו כתוב: מוחמד רסולאללה سلم عليه وسلم, הוא לא היה קשה בדיבורו, לא קשה באופיו, לא השמיע קול רם בשוק, לא גמל רעה ברעה, אלא הגיב בסליחה ובמחילה, עמו היו אנשים שתמיד עשו תחמיד (שבח לאללה) ברתקביר (הלל את אללה) בכל מקום גבוה / טיפוס, או מלחמה, הם שיבחו את אללה סובהאנהו ותעאלה בכל בית, עטו סרונגים בחלקם האמצעי, ביצעו רחצה לכל אחד מאנשי רחצהם, קריאתם לתפילה נשמעת בשמיים, השף שלהם בזמן מלחמה דומה לשף שלהם בזמן תפילה, קולם (בעת קריאת הקוראן ועשיית דהיקר) דומה לשאגת דבורים, מקום הולדתו במכה ומקום הגירתו בת'אבה (מדינה) וממלכתו בשאם.
חדית'
האימאם דארימי : 6
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ حَدَّثَنِي خَالِدٌ هُوَ ابْنُ يَزِيدَ عَنْ سَعِيدٍ هُوَ ابْنُ أَبِي هِلَالٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ أُسَامَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ ابْنِ سَلَامٍ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِنَّا لَنَجِدُ صِفَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا وَحِرْزًا لِلْأُمِّيِّينَ أَنْتَ عَبْدِي وَرَسُولِي سَمَّيْتُهُ الْمُتَوَكِّلَ لَيْسَ بِفَظٍّ وَلَا غَلِيظٍ وَلَا صَخَّابٍ بِالْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ مِثْلَهَا وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَتَجَاوَزُ وَلَنْ أَقْبِضَهُ حَتَّى نُقِيمَ الْمِلَّةَ الْمُتَعَوِّجَةَ بِأَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَفْتَحُ بِهِ أَعْيُنًا عُمْيًا وَآذَانًا صُمًّا وَقُلُوبًا غُلْفًا قَالَ عَطَاءُ بْنُ يَسَارٍ وَأَخْبَرَنِي أَبُو وَاقِدٍ اللَّيْثِيُّ أَنَّهُ سَمِعَ كَعْبًا يَقُولُ مِثْلَ مَا قَالَ ابْنُ سَلَامٍ
אמר לנו [עבדאללה בן סאלח] אמר לי [אל לייטס] אמר לי [ח'אלד אבן יזיד] מ[סעיד אבן אבו הילאל] מ[הילאל בן אוסאמה] מ[עטא בן יאסאר] מ[אבן סלאם], שאמר; גילינו את דמותו של רסולאללה صلى الله عليه وسلم 'אכן שלחנו אותך כעד, נותן בשורה וכמזהיר', המסייע לאומי, אתה עבדי שליחי, קראתי לו אל מוּטַוַקִיל, דיבורו לא היה קשה ומזגו לא היה קשה, הוא לא צעק בשוק ולא גמל רעה תחת רעה, אך בסליחה לו יישרנו דת שסטתה מהעדות שאין אלוהים. יש לו את הזכות להיסגר מלבד אללה סבחנהו ותעאלה, עם עדות זו נוכל לפתוח עיניים עיוורות, אוזניים ערלות ולבבות עצומים. [עטא בן יאסאר] אמר; [אבו וקיד אל-לאיצי] אמר לי שהוא שמע את [כעב] אומר גם את מה שאבן סלאם אמר.
חדית'
האימאם דארימי : 7
أَخْبَرَنَا زَيْدُ بْنُ عَوْفٍ قَالَ وَحَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ ذَكْوَانَ أَبِي صَالِحٍ عَنْ كَعْبٍ فِي السَّطْرِ الْأَوَّلِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ عَبْدِي الْمُخْتَارُ لَا فَظٌّ وَلَا غَلِيظٌ وَلَا صَخَّابٌ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ مَوْلِدُهُ بِمَكَّةَ وَهِجْرَتُهُ بِطَيْبَةَ وَمُلْكُهُ بِالشَّامِ وَفِي السَّطْرِ الثَّانِي مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ أُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي كُلِّ مَنْزِلَةٍ وَيُكَبِّرُونَ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ رُعَاةُ الشَّمْسِ يُصَلُّونَ الصَّلَاةَ إِذَا جَاءَ وَقْتُهَا وَلَوْ كَانُوا عَلَى رَأْسِ كُنَاسَةٍ وَيَأْتَزِرُونَ عَلَى أَوْسَاطِهِمْ وَيُوَضِّئُونَ أَطْرَافَهُمْ وَأَصْوَاتُهُمْ بِاللَّيْلِ فِي جَوِّ السَّمَاءِ كَأَصْوَاتِ النَّحْلِ
אמר לנו [זיד בן יוסף] אמר לנו [אבו עוואנה] מ[עבדול מאליק בן אומר] מ[דזקוואן אבו סאלח] מ[כעב] שבפסקה הראשונה כתוב; מוחמד הוא שליח אללה סובהאנהו ותעאלה, ועבדי הנבחר, דיבורו אינו קשה, מזגו אינו קולני, אינו מדבר בקול רם בשוק, אינו גומל רעה ברעה אלא משיב בסליחה ובמחילה, מקום הולדתו במכה ומקום הגירתו בת'יבה וממלכתו/כוחו בשאם. ובפסקה השנייה כתוב, מוחמד שליח אללה סובהאנהו ותעאלה, עמו הם אנשים שתמיד משבחים את אללה על כל תפארתו, צופי השמש (לדעת זמן התפילה) מתפללים כשהגיע הזמן, למרות שהם נמצאים במקום מלוכלך, לובשים סרונג באמצע, שוטפים את כל חלקי הרחצה שלהם, וקולם בלילה נשמע באוויר כמו שאגת דבורים (בגלל התמדתן בפולחן ובכי).
חדית'
האימאם דארימי : 8
أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا مَعْنُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ أَبِي فَرْوَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ سَأَلَ كَعْبَ الْأَحْبَارِ كَيْفَ تَجِدُ نَعْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي التَّوْرَاةِ فَقَالَ كَعْبٌ نَجِدُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ يُولَدُ بِمَكَّةَ وَيُهَاجِرُ إِلَى طَابَةَ وَيَكُونُ مُلْكُهُ بِالشَّامِ وَلَيْسَ بِفَحَّاشٍ وَلَا صَخَّابٍ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَافِئُ بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ أُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي كُلِّ سَرَّاءَ وَضَرَّاءَ وَيُكَبِّرُونَ اللَّهَ عَلَى كُلِّ نَجْدٍ يُوَضِّئُونَ أَطْرَافَهُمْ وَيَأْتَزِرُونَ فِي أَوْسَاطِهِمْ يُصَفُّونَ فِي صَلَوَاتِهِمْ كَمَا يُصَفُّونَ فِي قِتَالِهِمْ دَوِيُّهُمْ فِي مَسَاجِدِهِمْ كَدَوِيِّ النَّحْلِ يُسْمَعُ مُنَادِيهِمْ فِي جَوِّ السَّمَاءِ
אמר לנו [המוג'אהיד בון מוסא] אמר לנו [מאן בן עיסא] אמר לנו [מועאויה בן סאלח] מ[אבו פרווה] מ[אבן עבאס] רדליאללה אנונהו, שהוא שאל את כעב אל-אחבר: כיצד מצאת את דמותו של הנביא صلى الله عليه وسلم בתורה?, ענה [כעב]; מצאנו שמוחמד בן עבדאללה נולד במכה, היגר לת'אבה או מדינה, ממלכתו תהיה בסוריה, הוא אינו אדם אכזר, הוא אינו משמיע קול בשוק, הוא אינו משלם רעה תחת רעה אלא סולח וסולח, עמו תמיד משבח אותו. הם משבחים את אללה סובהאנהו ותעאלה, בין אם בזמנים טובים או רעים, הם תמיד מהללים את אללה סובהאנהו ותעאלה בכל ניצחון, הם רוחצים את חברי הרחצה שלהם, עונדים סרונגים בחלקם האמצעי, הם מסתדרים בשורה בתפילה כאילו הם צועדים במלחמה, קולם במסגדים שלהם הוא כמו שאגת דבורים, קול המודזין שלהם נשמע בשמיים.
חדית'
האימאם דארימי : 9
أَخْبَرَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ الْمِيثَمِيُّ حَدَّثَنَا بَحِيرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ الْحَضْرَمِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ إِلَيْكُمْ لَيْسَ بِوَهِنٍ وَلَا كَسِلٍ لِيَخْتِنَ قُلُوبًا غُلْفًا وَيَفْتَحَ أَعْيُنًا عُمْيًا وَيُسْمِعَ آذَانًا صُمًّا وَيُقِيمَ أَلْسِنَةً عُوجًا حَتَّى يُقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ
אמר לנו [חיווה בן סיוראי] אמר לנו [בקיה בן אל וליד אל מייטמי] אמר לנו [בוהיר בן סעד] מ[ח'אלד בן מדאן] מ[ג'וביר בן נופיר אל חדלראמי]; רסולאללה שאללהו עליהי וסלאם אמר: "בא אליכם שליח שאינו חלש ואינו עצלן, (נשלח) לעורר לבבות רשלניים, לפקוח עיניים עצומות ולגרום לאוזניים ערלות לשמוע, ליישר לשונות עקומות, כדי שניתן יהיה לומר: אין אל ראוי לעבודה אלא אללה סובהאנהו ותעלה לבדו."
חדית'
האימאם דארימי : 10
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ الْحِزَامِيُّ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي قَيْسٍ عَنْ عَطَاءٍ قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَهُ إِلَيْهِ حَاجَةٌ فَمَشَى مَعَهُ حَتَّى دَخَلَ قَالَ فَإِحْدَى رِجْلَيْهِ فِي الْبَيْتِ وَالْأُخْرَى خَارِجَهُ كَأَنَّهُ يُنَاجِي فَالْتَفَتَ فَقَالَ أَتَدْرِي مَنْ كُنْتُ أُكَلِّمُ إِنَّ هَذَا مَلَكٌ لَمْ أَرَهُ قَطُّ قَبْلَ يَوْمِي هَذَا اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ أَنْ يُسَلِّمَ عَلَيَّ قَالَ إِنَّا آتَيْنَاكَ أَوْ أَنْزَلْنَا الْقُرْآنَ فَصْلًا وَالسَّكِينَةَ صَبْرًا وَالْفُرْقَانَ وَصْلًا
אמר לנו [מוחמד בן יזיד אל-חיזאמי] אמר לנו [אסחאק בן סולימאן] מ[עמר בן אבו קייס] מ[עטא`], הוא אמר: "אחד מחבריו של הנביא صلى الله عليه وسلم נזקק לו. הוא הלך איתו, עד שכאשר נכנס לבית ורגלו אחת הייתה בפנים והשנייה מחוץ לבית, זה היה כאילו שליח אללה صلى الله عليه وسلم ניהל שיחה עם אדם, לאחר מכן הוא הסתובב ואמר לחברו: "האם אתה יודע עם מי דיברתי? הוא היה מלאך שמעולם לא ראיתי קודם לכן, המלאך ביקש את רשותו של אדונו לברך אותי. אללה אומר: "אכן, באנו אליכם או שלחנו את הקוראן כמחליט, את סכינה כסבלנות ואת אל-פורקון כמדריך."
חדית'
האימאם דארימי : 11
أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا رَيْحَانُ هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ هُوَ ابْنُ مَنْصُورٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنْ عَطِيَّةَ أَنَّهُ سَمِعَ رَبِيعَةَ الْجُرَشِيَّ يَقُولُ أُتِيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَهُ لِتَنَمْ عَيْنُكَ وَلْتَسْمَعْ أُذُنُكَ وَلْيَعْقِلْ قَلْبُكَ قَالَ فَنَامَتْ عَيْنَايَ وَسَمِعَتْ أُذُنَايَ وَعَقَلَ قَلْبِي قَالَ فَقِيلَ لِي سَيِّدٌ بَنَى دَارًا فَصَنَعَ مَأْدُبَةً وَأَرْسَلَ دَاعِيًا فَمَنْ أَجَابَ الدَّاعِيَ دَخَلَ الدَّارَ وَأَكَلَ مِنْ الْمَأْدُبَةِ وَرَضِيَ عَنْهُ السَّيِّدُ وَمَنْ لَمْ يُجِبْ الدَّاعِيَ لَمْ يَدْخُلْ الدَّارَ وَلَمْ يَطْعَمْ مِنْ الْمَأْدُبَةِ وَسَخِطَ عَلَيْهِ السَّيِّدُ قَالَ فَاللَّهُ السَّيِّدُ وَمُحَمَّدٌ الدَّاعِي وَالدَّارُ الْإِسْلَامُ وَالْمَأْدُبَةُ الْجَنَّةُ
אמר לנו [מוג'אהיד בן מוסא] אמר לנו [ריהאן אבן סעיד] אמר לנו [עבד אבן מנסור] מ[איוב] מ[אבו קילבה] מ[עת'יה] שהוא שמע את [רביעה אל ג'ורסי] אומר: הנביא صلى الله عليه وسلم הובא ונאמר לו, אנא תן לעיניך לישון, לאוזניך לשמוע וליבך לחשוב. הוא אמר: אז עיניי רואות, אזני שומעות וליבי חושב. הוא אמר; קיבלתי את המידע "יש אדון שבונה בית, אחר כך עורך משתה, אחר כך הוא שולח מישהו להזמין אותו למשתה, מי שיענה לקריאת הקורא ונכנס לבית ואוכל את המנה, אז המלך יהיה מרוצה ממנו. מצד שני, מי שלא יענה לקריאת הקורא ולא נכנס לבית ולא אוכל את המנה, אז האדון יכעס עליו. אחר כך הוא אמר: האדון הוא אללה סובהאנהו ותעאללה, הקורא הוא מוחמד שאללה עליה וסלאם, ביתו הוא האסלאם, ומזונו הוא גן עדן."
חדית'
האימאם דארימי : 12
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَيْمُونٍ التَّمِيمِيِّ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ إِلَى الْبَطْحَاءِ وَمَعَهُ ابْنُ مَسْعُودٍ فَأَقْعَدَهُ وَخَطَّ عَلَيْهِ خَطًّا ثُمَّ قَالَ لَا تَبْرَحَنَّ فَإِنَّهُ سَيَنْتَهِي إِلَيْكَ رِجَالٌ فَلَا تُكَلِّمْهُمْ فَإِنَّهُمْ لَنْ يُكَلِّمُوكَ فَمَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَيْثُ أَرَادَ ثُمَّ جَعَلُوا يَنْتَهُونَ إِلَى الْخَطِّ لَا يُجَاوِزُونَهُ ثُمَّ يَصْدُرُونَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ جَاءَ إِلَيَّ فَتَوَسَّدَ فَخِذِي وَكَانَ إِذَا نَامَ نَفَخَ فِي النَّوْمِ نَفْخًا فَبَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُتَوَسِّدٌ فَخِذِي رَاقِدٌ إِذْ أَتَانِي رِجَالٌ كَأَنَّهُمْ الْجِمَالُ عَلَيْهِمْ ثِيَابٌ بِيضٌ اللَّهُ أَعْلَمُ مَا بِهِمْ مِنْ الْجَمَالِ حَتَّى قَعَدَ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ عِنْدَ رَأْسِهِ وَطَائِفَةٌ مِنْهُمْ عِنْدَ رِجْلَيْهِ فَقَالُوا بَيْنَهُمْ مَا رَأَيْنَا عَبْدًا أُوتِيَ مِثْلَ مَا أُوتِيَ هَذَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ عَيْنَيْهِ لَتَنَامَانِ وَإِنَّ قَلْبَهُ لَيَقْظَانُ اضْرِبُوا لَهُ مَثَلًا سَيِّدٌ بَنَى قَصْرًا ثُمَّ جَعَلَ مَأْدُبَةً فَدَعَا النَّاسَ إِلَى طَعَامِهِ وَشَرَابِهِ ثُمَّ ارْتَفَعُوا وَاسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ ذَلِكَ فَقَالَ لِي أَتَدْرِي مَنْ هَؤُلَاءِ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ هُمْ الْمَلَائِكَةُ قَالَ وَهَلْ تَدْرِي مَا الْمَثَلُ الَّذِي ضَرَبُوهُ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ الرَّحْمَنُ بَنَى الْجَنَّةَ فَدَعَا إِلَيْهَا عِبَادَهُ فَمَنْ أَجَابَهُ دَخَلَ جَنَّتَهُ وَمَنْ لَمْ يُجِبْهُ عَاقَبَهُ وَعَذَّبَهُ
הודיע לנו [אל-חסן בן עלי] שאמר לנו [אבו אוסמה] מ[ג'עפר בן מימון אט-תמימי] מ[אבו עות'מאן אן-נהדי] כי שליח אללה, صلى الله عليه وسلم יצא לבת'א ועמו אבן מסעוד רדליאללה-הוא, ואז הלך שליח אללה, صلى الله عليه وسلم לבת'א עם אבן מסעוד רדליאללה-הוא, ואז התיישב אצל אבן מסעוד והסתדר לו בשורה. ואז אמר: "לעולם אל תעזוב את המקום הזה, כי יפגשו אותך אנשים ולא תדבר אליהם, והם לא ידברו איתך." ואז המשיך שליח אללה, صلى الله عليه وسلم, את מסעו לכל מקום שרצה. ואז הגיעו לשורה ולא עברו אותה, ואז הלכו אל שליח אללה, صلى الله عليه وسلم." עד שבסוף הלילה הוא בא אליי והלך לישון כשהוא משתמש בירכי ככרית, וכשהוא ישן הוא שמע את נשימתו. כאשר רסולאללה صلى الله عليه وسلم ישן על ירכי, הגיעו אנשים עם פנים יפות לבושים בבגדים לבנים. אנחה, כמה הם יפים! כך שקבוצה מהם ישבה בראש הנביא صلى الله عليه وسلم וקבוצה נוספת לצידנו ואמרו זה לזה: מעולם לא היה לנו משרת שקיבל מתנה כמו זו שניתנה לנביא صلى الله عليه وسلم. עיניו של אדם זה ישנות אך ליבו ער, ספר לו משל. ובכן, הוא כמו אדון שבונה ארמון, אחר כך מכין מאכל ואז מזמין אנשים לאכול ולשתות, ואז האנשים עולים לשמיים. ואז שליח אללה (עליו השלום וברכת אללה) התעורר ואמר לי: אתה יודע מי הם? ואז עניתי: אלוהים סובהאנהו ותעאללה ושליחו יודעים יותר טוב. אחר כך אמר: הם מלאכים. אחר כך אמר שוב: אתה יודע מה האנלוגיה? אמרתי שאללה סובהנהו ותעלה ושליחו שידע טוב יותר ענה: אר רחמן בנה את גן עדן, ואז קרא (הזמין) את עבדיו אליו, מי שיקבל ייכנס לגן עדן ומי שיסרב אז הוא יעניש ויענה אותו.
חדית'
האימאם דארימי : 13
أَخْبَرَنَا نُعَيْمُ بْنُ حَمَّادٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرٍو السُّلَمِيُّ عَنْ عُتْبَةَ بْنِ عَبْدٍ السُّلَمِيِّ أَنَّهُ حَدَّثَهُمْ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهُ رَجُلٌ كَيْفَ كَانَ أَوَّلُ شَأْنِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ كَانَتْ حَاضِنَتِي مِنْ بَنِي سَعْدِ بْنِ بَكْرٍ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَابْنٌ لَهَا فِي بَهْمٍ لَنَا وَلَمْ نَأْخُذْ مَعَنَا زَادًا فَقُلْتُ يَا أَخِي اذْهَبْ فَأْتِنَا بِزَادٍ مِنْ عِنْدِ أُمِّنَا فَانْطَلَقَ أَخِي وَمَكَثْتُ عِنْدَ الْبَهْمِ فَأَقْبَلَ طَائِرَانِ أَبْيَضَانِ كَأَنَّهُمَا نَسْرَانِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَهُوَ هُوَ قَالَ الْآخَرُ نَعَمْ فَأَقْبَلَا يَبْتَدِرَانِي فَأَخَذَانِي فَبَطَحَانِي لِلْقَفَا فَشَقَّا بَطْنِي ثُمَّ اسْتَخْرَجَا قَلْبِي فَشَقَّاهُ فَأَخْرَجَا مِنْهُ عَلَقَتَيْنِ سَوْدَاوَيْنِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ ائْتِنِي بِمَاءِ ثَلْجٍ فَغَسَلَ بِهِ جَوْفِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِمَاءِ بَرَدٍ فَغَسَلَ بِهِ قَلْبِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِالسَّكِينَةِ فَذَرَّهُ فِي قَلْبِي ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ حُصْهُ فَحَاصَهُ وَخَتَمَ عَلَيْهِ بِخَاتَمِ النُّبُوَّةِ ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ اجْعَلْهُ فِي كِفَّةٍ وَاجْعَلْ أَلْفًا مِنْ أُمَّتِهِ فِي كِفَّةٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا أَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْأَلْفِ فَوْقِي أُشْفِقُ أَنْ يَخِرَّ عَلَيَّ بَعْضُهُمْ فَقَالَ لَوْ أَنَّ أُمَّتَهُ وُزِنَتْ بِهِ لَمَالَ بِهِمْ ثُمَّ انْطَلَقَا وَتَرَكَانِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفَرِقْتُ فَرَقًا شَدِيدًا ثُمَّ انْطَلَقْتُ إِلَى أُمِّي فَأَخْبَرْتُهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَأَشْفَقَتْ أَنْ يَكُونَ قَدْ الْتَبَسَ بِي فَقَالَتْ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ فَرَحَلَتْ بَعِيرًا لَهَا فَجَعَلَتْنِي عَلَى الرَّحْلِ وَرَكِبَتْ خَلْفِي حَتَّى بُلْغَتِنَا إِلَى أُمِّي فَقَالَتْ أَدَّيْتُ أَمَانَتِي وَذِمَّتِي وَحَدَّثَتْهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَلَمْ يَرُعْهَا ذَلِكَ وَقَالَتْ إِنِّي رَأَيْتُ حِينَ خَرَجَ مِنِّي يَعْنِي نُورًا أَضَاءَتْ مِنْهُ قُصُورُ الشَّامِ
אמר לנו [נועים בן חמד] אמר לנו [בקיה] מ[בהיר] מ[ח'אלד בן מדאן] אמר לנו [עבד רחמן בן עמר אל-סולאמי] מ[עותבה בן עבד אל-סולאמי] שהוא אמר להם, והוא היה אחד מחבריו של הנביא صلى الله عليه وسلم, אדם שאל את רסולאללה صلى الله عليه وسلم: מה הייתה תחילת חייך, שליח אללה? הוא ענה: אמי המאמצת באותה תקופה הייתה אישה מבני סעד בן בכר. באותה תקופה אני וילד קטן נוסף מאותו שבט רעינו בהמות. מכיוון שלא הבאנו אספקה, שאלתי את חברתי: הו אחי, לך הביתה ובקש מאמנו אספקה. ואז אחי עזב ונשארתי לבד לטפל בבקר. פתאום באו שתי ציפורים לבנות כמו נשרים, אחת מהן אמרה לשנייה, האם זה באמת הוא? השנייה ענתה: כן! אחר כך הקיפו אותי, משכו אותי והכריחו אותי לשכב, אחר כך חתכו את בטני, הוציאו את הכבד שלי, חתכו אותו והוציאו שני גושים שחורים. אחר כך אמר אחד מהם לחברו: תן לי מי שלג והוא השתמש בהם כדי לשטוף את בטני. אחר כך אמר שוב: תן לי מים קרים. והוא השתמש בהם כדי לשטוף את ליבי. אחר כך אמר: תן לי שלווה! אחר כך פיזר אותם על ליבי. אחר כך אמר אחד מהם לחברו: תפר אותו! אחר כך תפר אותו וסימן אותו בחותם הנביאים. אחר כך אמר אחד מהם לחברו: שים אותו על אחת המאזניים ושם אלף מאנשיו על מאזניים אחת. אחר כך אמר שליח אללה صلى الله عليه وسلم: באותו זמן ראיתי אלף אנשים מעליי ופחדתי שחלקם יפלו עליי, אחר כך אמר האדם שוב: אם עמו היה נשקל איתו, הוא בוודאי היה כבד יותר מעמו, ואז שניהם עזבו אותי. שליח אללה صلى الله عليه وسلم אמר: פחדתי מאוד, ואז רצתי אל המינקת שלי וסיפרתי לה על מה שקרה לי. היא דאגה שמשהו יקרה לי, ואז אמרה: אני מבקשת הגנה מאללה סובהאנהו ותעלה עבורך. ואז הכין את סוסו ללכת והעלה אותי עליו על גמל ורכב אחרי עד שהגענו לאמי, ואז אמר לה: מילאתי את הצו והנטל שהוטל עליי, ואז סיפר לי מה קרה לי. אבל זה לא הכעיס אותו, למעשה אמי ענתה: למעשה, ראיתי אותו כשהוא בדיוק יצא מרחמי, כלומר את האור הזורח על כס המלוכה של סוריה.
חדית'
האימאם דארימי : 14
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عِمْرَانَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عُثْمَانَ الْقُرَشِيُّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي ذَرٍّ الْغِفَارِيِّ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ عَلِمْتَ أَنَّكَ نَبِيٌّ حَتَّى اسْتَيْقَنْتَ فَقَالَ يَا أَبَا ذَرٍّ أَتَانِي مَلَكَانِ وَأَنَا بِبَعْضِ بَطْحَاءِ مَكَّةَ فَوَقَعَ أَحَدُهُمَا عَلَى الْأَرْضِ وَكَانَ الْآخَرُ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَهُوَ هُوَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَزِنْهُ بِرَجُلٍ فَوُزِنْتُ بِهِ فَوَزَنْتُهُ ثُمَّ قَالَ فَزِنْهُ بِعَشَرَةٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ ثُمَّ قَالَ زِنْهُ بِمِائَةٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ ثُمَّ قَالَ زِنْهُ بِأَلْفٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَنْتَثِرُونَ عَلَيَّ مِنْ خِفَّةِ الْمِيزَانِ قَالَ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ لَوْ وَزَنْتَهُ بِأُمَّتِهِ لَرَجَحَهَا
אמר לנו [עבדאללה בן עמראן] אמר לנו [אבו דאוד] אמר לנו [ג'עפר בן אוצמן אל קוראסי] מ[עת'מאן בן עורווה בן עז זוביר] מ[אביו] מ[אבו דזאר אל ג'יפרי] רדליאללה אנונהו, הוא אמר; שאלתי, הו שליח אללה, איך אתה יכול להיות בטוח שאתה נביא? הנביא ענה: הו אבו דזאר, שני מלאכים באו אליי כשהייתי בעמק במכה. אחד מהם יורד לארץ והשני נמצא בין שמים לארץ. אחד מהם אמר לחברו: האם זה באמת הוא? ואז ענה חברו: כן! ואז אמר שוב: אז תשקול אותו עם מישהו, ואז אשקל עם עשרה אנשים ואהיה כבד מהם. ואז הוא אמר שוב: "שקול אותו עם מאה אנשים", אז נשקלתי והייתי כבד מהם. ואז הוא אמר שוב: "אז תשקול את עצמך עם אלף אנשים", ואז נשקלתי והייתי כבד מהם. באותו זמן, נדמה היה לי שראיתי אותם נדחקים זה בזה משום שהמאזניים היו צרות מדי, ואז אמר אחד משני המלאכים לחברו: אפילו אם היה נשקל עם כל עמו, הוא עדיין היה כבד מהם.
חדית'
האימאם דארימי : 15
أَخْبَرَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ خَلِيلٍ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي صَالِحٍ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُنَادِيهِمْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا أَنَا رَحْمَةٌ مُهْدَاةٌ
אמר לנו [אסמאעיל בן ח'ליל] אמר לנו [עלי בן מושיר] אמר לנו [אל ע'מאסי] מ[אבו סאלח], הוא אמר; הנביא صلى الله عليه وسلم קרא להם פעם; הו אנשים, אמן אני רחמן ומורה דרך.
חדית'
האימאם דארימי : 16
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَأَقْبَلَ أَعْرَابِيٌّ فَلَمَّا دَنَا مِنْهُ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْنَ تُرِيدُ قَالَ إِلَى أَهْلِي قَالَ هَلْ لَكَ فِي خَيْرٍ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ قَالَ وَمَنْ يَشْهَدُ عَلَى مَا تَقُولُ قَالَ هَذِهِ السَّلَمَةُ فَدَعَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهِيَ بِشَاطِئِ الْوَادِي فَأَقْبَلَتْ تَخُدُّ الْأَرْضَ خَدًّا حَتَّى قَامَتْ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَشْهَدَهَا ثَلَاثًا فَشَهِدَتْ ثَلَاثًا أَنَّهُ كَمَا قَالَ ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى مَنْبَتِهَا وَرَجَعَ الْأَعْرَابِيُّ إِلَى قَوْمِهِ وَقَالَ إِنْ اتَّبَعُونِي أَتَيْتُكَ بِهِمْ وَإِلَّا رَجَعْتُ فَكُنْتُ مَعَكَ
אמר לנו [מוחמד בן ת'אריף] אמר לנו [מוחמד בן פודלאיל] אמר לנו [אבו חייאן] מ[עַתַא] מ[אבן עומר] רדליאללה-אנוא, הוא אמר; כאשר היינו עם רסולאללה-אללה-עליהו-וסלם במסע פגשנו ערבי בדואי ולאחר שהתקרבנו אליו, רסולאללה-אללה-עליהו-וסלם אמר לו: לאן אתה הולך? ענה השליח הבדואי: אני רוצה לפגוש את משפחתי. ואז אמר השליח: אתה רוצה משהו טוב? הוא ענה: מהו טוב? רסולאללה-אללה-עליהו-וסלם אמר: כלומר, אתה מעיד שאין אל ראוי לסגידה מלבד אללה סובהאנהו ותעלה ומעיד שמוחמד-אללה-עליהו-וסלם הוא עבדו ושליחו. אמר הערבי הבדואי: אז מי יכול להוכיח את אמיתות דבריך? הנביא ענה: עץ הסלמה, כך קרא לו הנביא בעוד העץ על קצה הגבעה, ואז התקרב העץ אל הנביא صلى الله عليه وسلم על ידי בקיעת האדמה עד שהעץ הגיע מול הרשו صلى الله عليه وسلم. השליח ביקש ממנו להעיד שלוש פעמים. הוא גם העיד שלוש פעמים כפי שאמר הנביא صلى الله عليه وسلم ואז העץ חזר למקום בו גדל. הערבי הבדואי חזר לעמו ואמר: אם ילכו אחריי, אקח אותם אל המלך (רשו الله عليه وسلم), אם לא אחזור אל המלך ואשאר עמו.
חדית'
האימאם דארימי : 17
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْمَعِيلَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ وَكَانَ لَا يَأْتِي الْبَرَازَ حَتَّى يَتَغَيَّبَ فَلَا يُرَى فَنَزَلْنَا بِفَلَاةٍ مِنْ الْأَرْضِ لَيْسَ فِيهَا شَجَرٌ وَلَا عَلَمٌ فَقَالَ يَا جَابِرُ اجْعَلْ فِي إِدَاوَتِكَ مَاءً ثُمَّ انْطَلِقْ بِنَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى لَا نُرَى فَإِذَا هُوَ بِشَجَرَتَيْنِ بَيْنَهُمَا أَرْبَعُ أَذْرُعٍ فَقَالَ يَا جَابِرُ انْطَلِقْ إِلَى هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَقُلْ يُقَلْ لَكِ الْحَقِي بِصَاحِبَتِكِ حَتَّى أَجْلِسَ خَلْفَكُمَا فَرَجَعَتْ إِلَيْهَا فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفَهُمَا ثُمَّ رَجَعَتَا إِلَى مَكَانِهِمَا فَرَكِبْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَسُولُ اللَّهِ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَعَرَضَتْ لَهُ امْرَأَةٌ مَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي هَذَا يَأْخُذُهُ الشَّيْطَانُ كُلَّ يَوْمٍ ثَلَاثَ مِرَارٍ قَالَ فَتَنَاوَلَ الصَّبِيَّ فَجَعَلَهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ مُقَدَّمِ الرَّحْلِ ثُمَّ قَالَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثًا ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَيْهَا فَلَمَّا قَضَيْنَا سَفَرَنَا مَرَرْنَا بِذَلِكَ الْمَكَانِ فَعَرَضَتْ لَنَا الْمَرْأَةُ مَعَهَا صَبِيُّهَا وَمَعَهَا كَبْشَانِ تَسُوقُهُمَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْبَلْ مِنِّي هَدِيَّتِي فَوَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا عَادَ إِلَيْهِ بَعْدُ فَقَالَ خُذُوا مِنْهَا وَاحِدًا وَرُدُّوا عَلَيْهَا الْآخَرَ قَالَ ثُمَّ سِرْنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَإِذَا جَمَلٌ نَادٌّ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ سِمَاطَيْنِ خَرَّ سَاجِدًا فَحَبَسَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ عَلَيَّ النَّاسَ مَنْ صَاحِبُ الْجَمَلِ فَإِذَا فِتْيَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ قَالُوا هُوَ لَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَمَا شَأْنُهُ قَالُوا اسْتَنَيْنَا عَلَيْهِ مُنْذُ عِشْرِينَ سَنَةً وَكَانَتْ بِهِ شُحَيْمَةٌ فَأَرَدْنَا أَنْ نَنْحَرَهُ فَنَقْسِمَهُ بَيْنَ غِلْمَانِنَا فَانْفَلَتَ مِنَّا قَالَ بِيعُونِيهِ قَالُوا لَا بَلْ هُوَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَمَّا لِي فَأَحْسِنُوا إِلَيْهِ حَتَّى يَأْتِيَهُ أَجَلُهُ قَالَ الْمُسْلِمُونَ عِنْدَ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَحْنُ أَحَقُّ بِالسُّجُودِ لَكَ مِنْ الْبَهَائِمِ قَالَ لَا يَنْبَغِي لِشَيْءٍ أَنْ يَسْجُدَ لِشَيْءٍ وَلَوْ كَانَ ذَلِكَ كَانَ النِّسَاءُ لِأَزْوَاجِهِنَّ
עובידאללה בן מוסא דיווח לנו מאיסה בן עבד אל-מאליק מאבו-עז זוביר מג'אבר (יהי רצון שאללה ירצה אותו) שאמר: יצאתי עם שליח אללה (עליו השלום וברכת אללה) למסע, ובכל פעם שרצה להקל על עצמו, היה מסתתר כדי שלא ייראה. היינו באזור פתוח עצום ללא עצים או סימני חיים, והוא אמר: הו ג'אבר, קח מעט מים עם כליך ותן לנו להמשיך במסענו. ג'אבר אמר, המשכנו במסענו עד שלא יכולנו להיראות. לפתע הופיעו שני עצים, במרחק ארבע אמות זה מזה. הוא אמר: אנא גשו לעץ הזה ודברו איתו, הוא יענה, אז אמרו לו: לכו לעץ שלידכם כדי שאוכל לשבת מאחורי שניכם. העץ התקרב (חברו, העץ שלידו) ושליח אללה (עליו השלום וברכת אללה) ישב מאחוריהם, ואז שני העצים חזרו למקומותיהם. לאחר מכן עלינו על סוסינו, וכאילו מעלינו ציפור מכסה אותנו, ואז אישה ותינוקה עצרו את שליח אללה صلى الله عليه وسلم, הוא אמר: "הו שליח אללה, ילדי מוטרד על ידי השטן שלוש פעמים ביום." אמר ג'אבר; ואז רסולאללה صلى الله عليه وسلم לקח את התינוק והניח אותו לפני רכבו ואז אמר: "לך מפה, אויב אללה! אני שליח אללה." אמר זאת השליח שלוש פעמים. לאחר מכן הוא החזיר אותו לאישה. כשחזרנו ממסענו, עברנו בדרך המקורית, ואישה ותינוקה עצרו אותנו עם שתי כבשים שהיא רעתה. ואז הוא אמר: "הו רסולאללה صلى الله عليه وسلم, אנא קבל את המתנה הזו ממני, בשם זה ששלח אותך באמת, השטן לא ישוב." הוא אמר: "קחו אחת והחזירו לו את השנייה." לאחר מכן המשכנו במסענו והציפורים נראו כמסתירות עלינו, לפתע גמל ברח, אך כשהגיע לשתי חורשות עצים, הוא מיד כרע והשתחווה ושליח אללה صلى الله عليه وسلم תפס אותו. השליח שאל את האנשים: "בואו הנה, אנשים, למי שייך הגמל הזה?" ואז ענו כמה צעירים מהאנצאר: הוא שלנו, שליח אללה, הוא שאל: מה לא בסדר איתו? הם ענו: נמאס לנו לטפל בו במשך עשרים שנה והוא צבר הרבה שומן (הפך לשמן) אז רצינו לשחוט אותו ולחלוק אותו בין ילדינו, אבל הוא ברח מאיתנו. הוא אמר: "אוקיי, אז תמכרו לי אותו." הם ענו: "הו, אין צורך, הוד מלכותך, אבל זה מספיק כמתנה עבורך." אמר הנביא; "אוקיי, אם הוא שלי אז היה טוב אליו, עד שימות. באותו זמן אמרו המוסלמים: הו שליח אללה, יש לנו יותר זכות להשתחוות למלך מאשר לחיות, הוא אמר: זה לא נכון שאחד (יצור) ישתחוות לאחר (יצור), אם זה מותר אז נשים רשאיות להשתחוות לבעליהן."
חדית'
האימאם דארימי : 18
حَدَّثَنَا يَعْلَى حَدَّثَنَا الْأَجْلَحُ عَنْ الذَّيَّالِ بْنِ حَرْمَلَةَ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَقْبَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى دُفِعْنَا إِلَى حَائِطٍ فِي بَنِي النَّجَّارِ فَإِذَا فِيهِ جَمَلٌ لَا يَدْخُلُ الْحَائِطَ أَحَدٌ إِلَّا شَدَّ عَلَيْهِ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَتَاهُ فَدَعَاهُ فَجَاءَ وَاضِعًا مِشْفَرَهُ عَلَى الْأَرْضِ حَتَّى بَرَكَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ هَاتُوا خِطَامًا فَخَطَمَهُ وَدَفَعَهُ إِلَى صَاحِبِهِ ثُمَّ الْتَفَتَ فَقَالَ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ إِلَّا يَعْلَمُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَّا عَاصِيَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ
אמר לנו [יאללה] אמר לנו [אל אג'לה] מ[אדז דזאיאל בן חרמאלה] מ[ג'אבר בן עבדאללה] רדליאללה אנונהו אמר; חזרנו מטיול עם הנביא صلى الله عليه وسلم. עד שהגענו לכפר בני נג'אר, לפתע היה גמל שחסם את כל מי שרצה להיכנס למטע. הדבר דווח לרסולאללה صلى الله عليه وسلم, אז הוא ניגש אליו וקרא לגמל. הגמל הגיע והניח את שפתיו על האדמה עד שכופף את ברכיו לפניו. אחר כך אמר: קחו חבל, אחר כך קשר אותו בחבל והחזירו לבעליו. אחר כך הביט לאחור ואמר: אין איש בין שמים לארץ אלא יודע שאני אכן שליח אללה סובהאנהו ותעאלה מלבד אלה שאינם מצייתים; מג'ינים ובני אדם.
חדית'
האימאם דארימי : 19
أَخْبَرَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ فَرْقَدٍ السَّبَخِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ بِابْنٍ لَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي بِهِ جُنُونٌ وَإِنَّهُ يَأْخُذُهُ عِنْدَ غَدَائِنَا وَعَشَائِنَا فَيُخَبَّثُ عَلَيْنَا فَمَسَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَدْرَهُ وَدَعَا فَثَعَّ ثَعَّةً وَخَرَجَ مِنْ جَوْفِهِ مِثْلُ الْجِرْوِ الْأَسْوَدِ فَسَعَى
דווח לנו [אל חאג' בן מינחל] שסיפר לנו [חמד בן סלמה] מ[פרקד אל סבחי] מ[סעיד בן ג'וביר] מ[אבן עבאס] רדליאללה אנונהו, שאישה באה להביא את ילדה לרסולאללה صلى الله عليه وسلم ואמרה: "הו רסולאללה, ילדי היה אחוז דיבוק של שד, השד תמיד נכנס אלינו כשאנחנו אוכלים צהריים וערב, ומדבר עלינו רעות." ואז רסולאללה صلى الله عليه وسلم התפלל עבורו. אחר כך הוא הקיא ומשהו שחור (כמו גור) יצא מפיו ואז עזב.
חדית'
האימאם דארימי : 20
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَعِيدٍ أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ الْعَبْدِيُّ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ طَهْمَانَ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي لَأَعْرِفُ حَجَرًا بِمَكَّةَ كَانَ يُسَلِّمُ عَلَيَّ قَبْلَ أَنْ أُبْعَثَ إِنِّي لَأَعْرِفُهُ الْآنَ
אמר לנו [מוחמד בן סעיד] אמר לנו [יחיא בן אבו בכר אל-עבדי] מ[אברהם בן תחמן] מ[סימק] מ[ג'אבר בן סמורה] רדליאללה-אנוהוא אמר; רסולאללה-אללה-עליהו-וסלם אמר: "אני באמת יודע שיש סלע במכה שהוא היה מקבל את פניי איתו לפני שנשלחתי. אכן, אני באמת יודע זאת עכשיו."
