Imam Abu Dawud (الامام ابو داود) - 4590 Hadith
Hadith
Imam Abu Dawud : 1621
حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْمُؤَذِّنُ أَخْبَرَنِي الشَّافِعِيُّ عَنْ ابْنِ عُيَيْنَةَ عَنْ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهَا طَوَافُكِ بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ يَكْفِيكِ لِحَجَّتِكِ وَعُمْرَتِكِقَالَ الشَّافِعِيُّ كَانَ سُفْيَانُ رُبَّمَا قَالَ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ عَائِشَةَ وَرُبَّمَا قَالَ عَنْ عَطَاءٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِعَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا
Tað hevur verið sagt okkum [Ar Rabi' bin Sulaiman Al Muadzin], tað hevur verið fráboðað mær [Ash Shafi'i] frá [Ibn 'Uyainah], frá [Abu Najih] frá ['Atho'], frá [Aisyah] Radliallahu Anha, at Rasulullah Shallallahu Alaifa 'Sa' sa' segði við hann: og Marwa eru nóg mikið til tín sum pílagrímsferð og Umrah'. Syafii mælti; Sufyan sigur onkuntíð; frá Atha at profeturin segði við Aisyah Radliallahu Anha. .
Hadith
Imam Abu Dawud : 1622
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ صَفْوَانَ قَالَلَمَّا فَتَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَّةَ قُلْتُ لَأَلْبَسَنَّ ثِيَابِي وَكَانَتْ دَارِي عَلَى الطَّرِيقِ فَلَأَنْظُرَنَّ كَيْفَ يَصْنَعُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَانْطَلَقْتُ فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ خَرَجَ مِنْ الْكَعْبَةِ هُوَ وَأَصْحَابُهُ وَقَدْ اسْتَلَمُوا الْبَيْتَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الْحَطِيمِ وَقَدْ وَضَعُوا خُدُودَهُمْ عَلَى الْبَيْتِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَسْطَهُمْ
Tað hevur verið sagt Okkum [Usman bin Abu Sjaibah], tað hevur verið sagt Okkum [Jarir bin Abdul Hamid], frá [Yazid bin Abu Ziyad] frá [Mujahid] frá [Abdurrahman bin Shafwan], segði hann; tá Rasulullah skalAllah wa'alaihi wa Sallam sigraði býin Mekka segði eg; Jú, eg skal lata meg í míni klæðir -og hús mítt er á gøtuni-, so skal eg síggja hvussu Allahs sendiboð shallallahu wa'alaihi wa sallam ger. Sidan for eg og sa ad profeturin var kominn ut ur Kaaba med felagum sinum. Og teir hava turkað Kaaba frá hurðini til Al Hathim - tann partin millum hurðina og súlurnar -. Og teir hava lagt vøddarnar á Kaaba, meðan Sallallaahu alaihi wasallam er mitt ímillum teirra.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1623
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا الْمُثَنَّى بْنُ الصَّبَّاحِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَطُفْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ فَلَمَّا جِئْنَا دُبُرَ الْكَعْبَةِ قُلْتُ أَلَا تَتَعَوَّذُ قَالَ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ النَّارِ ثُمَّ مَضَى حَتَّى اسْتَلَمَ الْحَجَرَ وَأَقَامَ بَيْنَ الرُّكْنِ وَالْبَابِ فَوَضَعَ صَدْرَهُ وَوَجْهَهُ وَذِرَاعَيْهِ وَكَفَّيْهِ هَكَذَا وَبَسَطَهُمَا بَسْطًا ثُمَّ قَالَ هَكَذَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْعَلُهُ
Hevur sagt Okkum [Musaddad], hevur sagt Okkum [Esa bin Yunus], hevur sagt Okkum [Al Mutsanna bin Ass Shabah] frá [‘Amr bin Syu’aib] frá [faðir sínum], segði hann; Eg framdi tawaf við [Abdullah], tá eg kom aftan fyri Kaaba segði eg: baðst tú ikki um verju? Hann sigur; Vit leita okkum skjól hjá Allah frá Helviti. Síðani fór hann upp at turka svarta steinin og stóð millum súlurnar og dyrnar Ka'bah síðan setti hann bringuna, andlitið, armarnar og lómarnar breidd sundur á henda hátt, segði síðani; soleiðis sá eg Rasulullah Sallallahu Aleyhi Wasallam gera tað.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1624
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا السَّائِبُ بْنُ عَمْرٍو الْمَخْزُومِيُّ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ أَبِيهِأَنَّهُ كَانَ يَقُودُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَيُقِيمُهُ عِنْدَ الشُّقَّةِ الثَّالِثَةِ مِمَّا يَلِي الرُّكْنَ الَّذِي يَلِي الْحَجَرَ مِمَّا يَلِي الْبَابَ فَيَقُولُ لَهُ ابْنُ عَبَّاسٍ أُنْبِئْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي هَا هُنَا فَيَقُولُ نَعَمْ فَيَقُومُ فَيُصَلِّي
Tað hevur verið sagt við okkum ['Ubaidullah bin Umar bin Maisarah], tað hevur verið sagt við okkum [Yahya bin Said], tað hevur verið sagt við okkum [Sum Saib bin 'Amr Al Makhzumi], tað hevur verið sagt við meg [Muhammad bin Abdullah bin As Saib], at hann á [Ibbad hans] triðju síðu eftir súlunum sum eru staðsettar eftir Svarta Steininum, sum liggur eftir hurðini. Ibn Abbas segði við hann; Eg havi fingið at vita, at Rasulullah skalallahu wa'alaihi wa sallam biðja her. Tá Sum Saib segði; Ja. Síðan stóð hann upp og bað.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1625
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ عَنْ مَالِكٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ مَالِكٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَقُلْتُ لِعَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ تَعَالَى{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }فَمَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ شَيْئًا أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَتْ عَائِشَةُ كَلَّا لَوْ كَانَ كَمَا تَقُولُ كَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ فِي الْأَنْصَارِ كَانُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ وَكَانَتْ مَنَاةُ حَذْوَ قُدَيْدٍ وَكَانُوا يَتَحَرَّجُونَ أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَلَمَّا جَاءَ الْإِسْلَامُ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }
Hevur sagt okkum [Al Qa'nabi] frá [Malik] frá [Hisyam bin 'Urwah]. Og tað er sagt frá aðrari leið: Tað er sagt okkum [Ibnu As Sarh], tað er sagt okkum [Ibnu Wahb] frá [Malik] frá [Hisham bin 'Urwah] frá [faðir sínum], at hann segði; Eg segði við [Aisyah] konu profetsins og tá var eg bara tannáringur; Hvat heldur tú um orðini hjá Allah Ta'ala: 'Sanniliga eru Shafaa og Marwa partur av syi'ar Allahs'. Eg síggi onga synd yvirhøvur fyri nakran ikki at fremja sa'i millum tey bæði. Aisha segði; nei, um sum tú sigur so ljóðar versið soleiðis: FALAA JUNAAHA 'ALAIHI ALLAA YATTHHAWWAFU BIHIMAA -tá er eingin synd hjá honum ikki at gera sa'i millum tey bæði-. Faktiskt varð hetta versið avdúkað viðvíkjandi Ansar-fólkinum, fyrr framdu tey talbiyah fyri Manah - navnið á einum avgudi -, og Manah var yvirav Qudaid - navnið á staðnum millum Mekka og Medina -. Og teir vóru trekir at gera tawaf millum Shafa og Marwah, so tá islam kom, spurdu teir sendiboð Allahs (friður og signing veri við honum) um hetta. Síðani avdúkaði Allah Ta'ala versið: 'Sanniliga eru Shafaa og Marwa partur av syi'ar Allahs'.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1626
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَىأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اعْتَمَرَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَصَلَّى خَلْفَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ وَمَعَهُ مَنْ يَسْتُرُهُ مِنْ النَّاسِ فَقِيلَ لِعَبْدِ اللَّهِ أَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكَعْبَةَ قَالَ لَاحَدَّثَنَا تَمِيمُ بْنُ الْمُنْتَصِرِ أَخْبَرَنَا إِسْحَقُ بْنُ يُوسُفَ أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ عَنْ إِسْمَعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي أَوْفَى بِهَذَا الْحَدِيثِ زَادَ ثُمَّ أَتَى الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ فَسَعَى بَيْنَهُمَا سَبْعًا ثُمَّ حَلَقَ رَأْسَهُ
Tað er sagt okkum [Musaddad], tað hevur verið sagt okkum [Khalid bin Abdullah], tað hevur verið sagt okkum [Isma'il bin Abu Khalid] frá [Abdullah bin Abu Aufa], at Rasulullah skal. raka. Og hann var saman við onkrum, sum fjaldi hann fyri fólki. Síðan varð Abdullah spurdur; Kom profeturin inn í Kaaba? Hann mælti; Nei, hevur sagt Okkum [Tamim bin Al Amuntashir], hevur sagt Okkum [Ishaq bin Yusuf], hevur sagt Okkum [Sharik], frá [Isma’il bin Abu Khalid], segði hann; Eg hoyrdi [Abdullah bin Abu Aufa] við hesi hadith, hann legði orðini afturat; síðan kom hann til Shafa og Marwa og framdi sa'i teirra millum sjey sinnum, rakaði síðani hárið á høvdinum.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1627
حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ السَّائِبِ عَنْ كَثِيرِ بْنِ جُمْهَانَأَنَّ رَجُلًا قَالَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنِّي أَرَاكَ تَمْشِي وَالنَّاسُ يَسْعَوْنَ قَالَ إِنْ أَمْشِ فَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْشِي وَإِنْ أَسْعَ فَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْعَى وَأَنَا شَيْخٌ كَبِيرٌ
Hevur sagt Okkum [Ein Nufaili], hevur sagt Okkum [Zuhair], hevur sagt Okkum ['Atho` bin As Saib], frá [Katsir bin Jamhan], at onkur segði við [Abdullah bin Umar] millum Shafa og Marwa: O Abu Abdurrahman eg sá teg ganga millum Shafa og Marwa- fólk, meðan eg var running fólk? Hann svaraði: Um eg gangi, tí eg havi sæð Rasulullah ganga, og um eg renni, tí eg havi eisini sæð Rasulullah renna. Meðan, nú eri eg gamal.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1628
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَهِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيَّانِ وَرُبَّمَا زَادَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ الْكَلِمَةَ وَالشَّيْءَ قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَدَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَيْهِ سَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى رَأْسِي فَنَزَعَ زِرِّي الْأَعْلَى ثُمَّ نَزَعَ زِرِّي الْأَسْفَلَ ثُمَّ وَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ فَقَالَ مَرْحَبًا بِكَ وَأَهْلًا يَا ابْنَ أَخِي سَلْ عَمَّا شِئْتَ فَسَأَلْتُهُ وَهُوَ أَعْمَى وَجَاءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَقَامَ فِي نِسَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا يَعْنِي ثَوْبًا مُلَفَّقًا كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبِهِ رَجَعَ طَرَفَاهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا فَصَلَّى بِنَا وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَنْبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَثَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ ثُمَّ أُذِّنَ فِي النَّاسِ فِي الْعَاشِرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَعْمَلَ بِمِثْلِ عَمَلِهِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ أَصْنَعُ فَقَالَ اغْتَسِلِي وَاسْتَذْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ قَالَ جَابِرٌ نَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ مِنْ رَاكِبٍ وَمَاشٍ وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَمِنْ خَلْفِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا وَعَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ فَمَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَيْءٍ عَمِلْنَا بِهِ فَأَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالتَّوْحِيدِ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا مِنْهُ وَلَزِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ قَالَ جَابِرٌ لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ تَقَدَّمَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ فَقَرَأَ{ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى }فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ قَالَ فَكَانَ أَبِي يَقُولُ قَالَ ابْنُ نُفَيْلٍ وَعُثْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ ذَكَرَهُ إِلَّا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سُلَيْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ بِقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْبَيْتِ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الصَّفَا فَلَمَّا دَنَا مِنْ الصَّفَا قَرَأَ{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ فَكَبَّرَ اللَّهَ وَوَحَّدَهُ وَقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ وَقَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ رَمَلَ فِي بَطْنِ الْوَادِي حَتَّى إِذَا صَعَدَ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَصَنَعَ عَلَى الْمَرْوَةِ مِثْلَ مَا صَنَعَ عَلَى الصَّفَا حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرُ الطَّوَافِ عَلَى الْمَرْوَةِ قَالَ إِنِّي لَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَلَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلْيُحْلِلْ وَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِلْأَبَدِ فَشَبَّكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ دَخَلَتْ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ هَكَذَا مَرَّتَيْنِ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ قَالَ وَقَدِمَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ الْيَمَنِ بِبُدْنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا مِمَّنْ حَلَّ وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا وَاكْتَحَلَتْ فَأَنْكَرَ عَلِيٌّ ذَلِكَ عَلَيْهَا وَقَالَ مَنْ أَمَرَكِ بِهَذَا فَقَالَتْ أَبِي فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ بِالْعِرَاقِ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَرِّشًا عَلَى فَاطِمَةَ فِي الْأَمْرِ الَّذِي صَنَعَتْهُ مُسْتَفْتِيًا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الَّذِي ذَكَرَتْ عَنْهُ فَأَخْبَرْتُهُ أَنِّي أَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي أَمَرَنِي بِهَذَا فَقَالَ صَدَقَتْ صَدَقَتْ مَاذَا قُلْتَ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ فَلَا تَحْلِلْ قَالَ وَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي قَدِمَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْمَدِينَةِ مِائَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ قَالَ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ وَوَجَّهُوا إِلَى مِنًى أَهَلُّوا بِالْحَجِّ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِمِنًى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ وَالصُّبْحَ ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ وَأَمَرَ بِقُبَّةٍ لَهُ مِنْ شَعْرٍ فَضُرِبَتْ بِنَمِرَةٍ فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بِالْمُزْدَلِفَةِ كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَجَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةٍ فَنَزَلَ بِهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتْ الشَّمْسُ أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِلَتْ لَهُ فَرَكِبَ حَتَّى أَتَى بَطْنَ الْوَادِي فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا أَلَا إِنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ تَحْتَ قَدَمَيَّ مَوْضُوعٌ وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَأَوَّلُ دَمٍ أَضَعُهُ دِمَاؤُنَا دَمُ قَالَ عُثْمَانُ دَمُ ابْنُ رَبِيعَةَ و قَالَ سُلَيْمَانُ دَمُ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ و قَالَ بَعْضُ هَؤُلَاءِ كَانَ مُسْتَرْضَعًا فِي بَنِي سَعْدٍ فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُهُ رِبَانَا رِبَا عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ اتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانَةِ اللَّهِ وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ وَإِنَّ لَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ فَإِنْ فَعَلْنَ فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَإِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ إِنْ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ كِتَابَ اللَّهِ وَأَنْتُمْ مَسْئُولُونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ ثُمَّ قَالَ بِأُصْبُعِهِ السَّبَّابَةِ يَرْفَعُهَا إِلَى السَّمَاءِ وَيَنْكُبُهَا إِلَى النَّاسِ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى أَتَى الْمَوْقِفَ فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ الْقَصْوَاءِ إِلَى الصَّخَرَاتِ وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ قَلِيلًا حِينَ غَابَ الْقُرْصُ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ خَلْفَهُ فَدَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَس
Tað hava [Abdullah bin Muhammed An Nufaili], [Usman bin Abu Syaiba], [Hsyyam bin 'Ammar] og [Sulaiman bin Abdurrahman Ad Dimasyqi] sagt okkum, og tað er møguligt, at onkur teirra legði ein setning afturat hinum. Peir søgdu; hevur sagt Okkum [Hatim bin Isma’il], hevur sagt Okkum [Ja’far bin Muhammed] frá [faðir sínum], segði hann; Vit hittu [Jabir bin Abdullah], so tá vit náddu til hansara spurdi hann um hesi fólkini til hann náddi til mín. Eg sigi; Eg eri Muhammed bin Áli bin Húsain. Síðani rætti hann hondina til høvdið á mær og knappaði upp ovasta knappinum á troyggjuni hjá mær, knappaði síðani niðara knappinum á troyggjuni hjá mær, setti síðani lómin millum tvær geirvørpur og eg var tá eitt lítið barn. pá mælti hann; vælkomin til tín, beiggi mín. Spyr, hvat tú vilt. Síðan spurdi eg hann, meðan hann var blindur. Síðani kom bønartíðin, so reisti hann seg í troyggju, sum hann hevði fangað ein part av hinum, hvørja ferð hann legði hana á herðarnar komu teir báðir endarnir aftur til hansara orsakað av lítlu støddini á klæðunum. Síðani bað hann saman við Okkum, meðan sjal hansara lá til viks oman á staðnum til at hanga klæðir. Tá segði eg; Fortel okkum um Hajj hjá Rasulullah skal Allahu va'alaihi va sallam! Síðani gjørdi hann eina bending við hondini og hann taldi níggju. Tá mælti; Faktiskt var Rasulullah í níggju ár uttan at fremja Hajj, tá varð kunngjørt millum fólkið í níggjunda árinum, at Rasulullah vildi fremja Hajj. Síðani komu nógv fólk til Medina, tey vildu øll fylgja Rasulullah og gera sum hann gjørdi. Síðani kom Rasulullah út og vit fóru út við honum til vit komu til Dzul Hulaifah, og Asma` bint 'Umais føddi Muhammed bin Abu Bakr. Síðan sendi hann sendiboð til Rassulullah, sum spyrjandi; hvat skal eg gera? Síðani segði hann: 'Tak í brúsu og pakka farji tíni - kynsligu organini - í ein klút, og far inn í ihram'. Síðani bað Rasulullah í moskuni, reið síðani á Al Qashwa` kamelinum, til eftir at kameli hansara var á Al Baida`.... -Jábir segði; Eg hugdi so langt sum eyguni sóu framman fyri mær, frá fólki sum koyrdu og gingu og frá høgru síðu soleiðis, og frá vinstru síðu soleiðis, og aftanfyri hann soleiðis. Og sendiboð Allahs skalAllahu wa'alaihi wa sallam var okkara millum, og til hansara varð Koranin send niður, og hann visti takwil hennara. Hvat hann gjørdi, vit gjørdu, so las hann upp einguddómin við setninginum: LABBAIKALLAAHUMMA LABBAIK, LABBAIKA LAA SYARIIKA LAKA LABBAIK INNAL HAMDA WAN NI'MATA WAL MULKA LAA SYARII KALAK. -O Allah, eg uppfylli Títt kall, eg uppfylli Títt kall, eg uppfylli Títt kall. Tað er eingin samstarvsfelagi fyri Teg, eg uppfylli Títt kall, sanniliga er alt lovsangur, njóting og alt ríkið Títt, eingin samstarvsfelagi er fyri Teg. Og fólk vóru talbiyah við tí talbiyah, sum tey søgdu, og Rasulullah vrakaði ikki nakað av hesum, og Rasulullah helt fram at siga sína talbiyah. Jabir segði; Vit ætlaðu bara at fremja Hajj. Vit vistu ikki, hvussu Umrah var, fyrr enn vit komu til Kaaba saman við honum. Hann gníggjaði súlurnar og rann tríggjar ferðir og gekk vanliga fýra ferðir, fór síðani til Maqam Ibrahim og las versið: 'Og ger ein part av Maqam Ibrahim til bønarstað'. Síðan gjørdi hann Maqam Ibrahim millum sín og Ka'. bah. Perowi segði; [faðir mín] segði; [Ibn Nufail] og [Usman] søgdu; .... -og eg veit tað ikki, uttan so at tað kemur frá profetinum- [Sulaiman] segði; ok veit ek pat eigi nema at segja; Rasulullah skalallahu va'alaihi va sallam í tveimum rak'um lesa Sura Al Ikhlas og Sura Al Kaafiruun. Síðani fór hann aftur til Kaaba og gníggjaði rukun síðani fór hann út um hurðina til Shafa. Síðani tá hann nærkaðist Shafa las hann: 'INNASH SHAFA VAL MarWATA MIN SYA'AAIRILLAAH, NABDAU BIMAA BADA-ALLAAHU BIHI'. -Sanniliga eru Shafaa og Marwa partur av syi'ar Allahs. Vit byrja sum Gud byrjaði-. Síðani byrjaði hann frá Safa, hann gekk upp á hana til hann sá Kaaba, segði síðani takbir og einguddóm um Allah. Hann segði: 'LAA ILAAHA ILALLAAHU WAHDAHU LAA SYARIIKA LAHU, LAHUL MULKU WA LAHUL HAMDU YUHYII WA YUMIITU WA HUWA 'ALAA KULLI SYAI IN QADIIR. LAA ILAAHA ILLALLAAHU WAHDAH, ANJAZA WA'DAH WA NASHARA 'ABDAH, WA HAZAMAL AHZAABA WAHDAH'. -Tað er eingin gud, sum hevur rætt til at verða tilbiðin uttan Allah einsamallur, Hann hevur ongar partnarar, til hansara er alt ríkið og til hansara er alt lov, hann er tann, sum gevur lív og tann, sum elvir til deyða og hann er førur fyri at gera alt. Tað er eingin gud verdur at tilbiðja uttan Allah einsamallur, Hann einsamallur frelsir, og hjálpir tænarum sínum og sigur fíggindabólkar einsamallur. Síðani bað hann millum hesi tingini og segði okkurt sovorðið tríggjar ferðir, so fór hann niðan til Marwa til eftir at fótasólin steig á hana, hann rann mitt í dalinum, til eftir at hann gekk upp gekk til hann kom til Marwa, og oman á Marwa gjørdi hann tað, sum hann gjørdi á Shafa. Til eftir endan av tawaf á Marwa segði hann: "Um í fortíðini sóust mær ting, sum eru sjónlig nú, so hevði eg ikki ført eitt offurdjór og gjørt tað til Umrah, so tann av tykkum, sum ikki kemur við einum offurdjóri, skal gera Tahallul og gera tað til Umrah." Síðani tók alt fólkið tahallul og klipti hárið, uttan profeturin sallallaahu alaihi wasallam og fólkið, sum kom við offurdjórunum. Síðan segði Suraqah bin Júsyam; O sendiboð Allahs, er tað bara fyri okkara ár ella um allar ævir? Síðani flættaði Rasulullah fingrar sínar saman og segði síðani: 'Tú ert komin inn í Umrah í Hajj soleiðis'. Hann segði tað tvær ferðir. Nei, men um allar ævir'. Ali Radliallahu Anhu kom úr Jemen og bar kamelarnar hjá profetinum og hann fann Fatima Radliallahu Anha millum fólkið, sum hevði verið tahallul og var í leysum og bleyt klæðum. Tá noktaði Ali tí og mælti; Hvør gav tær boð um at gera hetta? Fatíma segði; pápi mín. Ali í Irak segði einaferð; Eg kom til Rasulullah fyri at provokera Fatima viðvíkjandi tí, sum hon hevði gjørt og bað Rasulullah um eina fatwa viðvíkjandi tí, sum hon hevði nevnt. Tá segði eg við hann, at eg noktaði tí, sum hann hevði gjørt. Tá mælti Fatíma; Faktiskt hevur pápi mín bílagt hetta til mín. Síðani segði Rasulullah: »Hann hevur rætt, hann hevur rætt. Hvat sigur tú, tá tú vilt halda Hajj?“ Ali segði; Eg sigi: ALLAAHUMMA INNII UHILLU BIMAA AHALLA BIHI RASUULULLAH Shallallahu Alaihi Wasallam. -Ó Allah, eg eri talbiyah við talbiyah Rasulullah skalAllah va'alaihi va sallam-. Hann segði: 'Ja, eg kom við einum offurdýri, so ver ikki tahallul'. Og ein hópur av offurdjórum, sum Ali hevði við sær úr Jemen og sum profeturin Sallallahu Alaihi Wasallam hevði við sær úr Medina, taldi hundrað. Síðani søgdu øll tahallul og kliptu hárið uttan profeturin og fólkið sum kom við h offurdýr. Síðani tá tað var Tarwiyah dagur og teir løgdu kósina til Mina, framførdu teir talbiyah til at framføra Hajj. Síðani fór Rasulullah umborð á akfarið og framdi bønir á Dhuhr, Asr, Maghrib og Isha’s eins og Fajr í Mina, so var hann eina løtu, til sólin reis, og bað, at ein Qubbah skuldi reisast fyri honum úr hári. Síðani varð Qubbah stovnað í Namirah-økinum, síðani gekk Rasulullah og Quraish-fólkið ivaðist ikki í, at Rasulullah tók ablutión við Mash'ar Haram í Muzdalifah eins og Duraish-fólkið plagdi at gera. Síðani fór Rasulullah framvið, til hann kom til Arafah og fann, at Qubbah varð reist honum í Namirah. Síðani steðgaði hann har, til eftir sólarlag bað hann fyrireika kamel sín, sum æt Qashwa`, síðani saðlaður, síðani fór hann til miðjuna á fjallinum og helt prædiku og segði: 'Ja, blóð títt og ognir eru haram eins og haram er á tínum degi, í tínum mánaði og í tínum landi. Veit, at øll viðurskifti í fákunnutíðini eru latin undir føtur mínar, blóðið í fákunnutíðini er úthelt og fyrsta blóðið, sum varð úthelt, var Okkara blóð - segði Uthman; nevniliga blóðið hjá Ibn Rabia. Meðan segði Sulaiman; blóðið hjá Rabi'a bin Al Harith bin Abdul Muthtalib. Sum teir søgdu; Fyrr var hann bróstføddur millum Bani Sa'd fólkið, síðani varð hann dripin av Hudzail fólkinum - og jahiliyah rentan varð avlýst, fyrsta rentan sum eg avlýsti var Okkara rentan, nevniliga rentan hjá Abbas bin Abdul Muththalib, faktiskt vóru øll hesi rentan avlýst. Óttast Allah í at fáast við kvinnur, sanniliga tekur tú tær við áliti á Allah, og rættvísger tín farjj við orðum Allahs, sanniliga er tín rættur yvir teimum, at tey ikki loyva fólki, sum tær ikki dámar, at koma inn í hús títt, um tey gera hetta so sláa tey við sløgum, sum ikki gera mein. Tey hava rætt til, at tú nørir og klæðir tey á ein góðan hátt. Og eg havi latið tykkum nakað, sum tit ikki fara av vegnum eftir, um tit halda tykkum til tað, nevniliga Allahs bók - Koranina -. Tú fært spurningar um meg, hvat heldur tú?“ Teir svaraðu; Vit vitna um, at tú hevur avhendað og uppfylt ritgerðina og veitt ráðgeving. Síðani segði hann, lyfti peikafingurin upp til himmals og peikaði á fólkið, hann segði: 'O Allah, vitni, o Allah, vitni'. Síðani rópti Bilal bønarkallið og iqamah einaferð. Síðani framdi hann Zuhr bønina stóð síðani upp og framdi Asr bønina og framdi ikki nakra bøn ímillum. Síðani klintraði hann upp á Al Qaswa` til hann kom til wuquf staðin og setti búkin á kameli sínum, nevniliga Al Qashwa`, móti bjørgunum, og setti Hablul Musyah - nevniliga staðin har teir savnaðust - framman fyri sær, síðani stóð hann móti Qibla, og hann var verandi standandi til sólin hevði litið niður og lillow hevði farið søkt. Síðani bar hann Usamah aftan á sær gekk síðani og dró tyngdina á kameli sínum, sum kallaðist Qashwa`, til høvdið rakti botnin á saðlinum, og hann segði við høgru hond: 'Royn, o menniskja, ró, o menniskja'. Hvørja ferð høvdið nærkaðist bandinum, loysti hann tað eitt sindur, til tað reis og hann kom til Muzdalifah, so fór hann saman við Maghrib- og Isha-bønunum við einum bønarkalli og tveimum iqamah, segði [Uthman]; og hann framdi ongar sunnabønir millum tey bæði. Úttala meg so tey eru tey somu, nevniliga; Síðan legði hann seg til eftir morgun framdi hann morgunbønina, tá ið tað var ljóst, at tað var morgun. [Sálomon] segði; við einum bønarkalli og iqamah. Tá er framburður teirra tann sami, nevniliga; Síðan reið hann Qashwa` til hann stóð á Mash'ar Al Haram, og reið á hann. [Usman] og [Súleiman] søgdu; og venda sær móti Qibla. Síðani rósti hann Allah og æraði hann. [Usman] legði afturat; og heiðra Hann. Hann helt áfram at standa til morgunljósið var sera bjart, so fór hann avstað áðrenn sólin reis, og tók Al Fadhl bin Al Abbas sum svína, hann var maður við vøkrum hári, hvítur og skínandi vakurt. Sidan eftir ad profeturinn for for hann framhja nokkrum kvennum sem voru ad hlaupa, svo byrjadi Al Fadhl ad horfa a theim og profeturinn Sallallahu Alaihi Wasallam lagdi hondina a andlit Al Fadhl svo sneri Al Fadhl andlitinu til hina hlidina. Síðani flutti profeturin sallallaahu alaihi wasallam hondina til hina síðuna og Al Fadhl vendi andlitinum til hina síðuna meðan hann enn hugdi, til eftir at hann var komin til Muhassir flutti hann seg eitt sindur síðani fylgdi hann miðveginum sum førdi út til Jumrah Kubra til hann kom til Jumrah har tað var ein steinur á threbi each sagdi hann. kastað sum ein khadzaf -slingru- steinur. Hann kastaði tað frá miðjuni á fjallinum fór síðani til sláturstaðin og slaktaði seksti-tríggjar kamelar við at brúka sínar hendur, og bað Ali slakta teir eftir og hann meldaði seg til at slakta sínar kamelar, bað síðani, at hvør kamel skuldi gerast av fleiri enn tveimum fólkum og síðani setast í ein kamel. Tey ótu bæði nakað av kjøtinum og drukku nakað av suppuni. [Sálomon] segði; síðani reið hann akfar og fór aftur til Kaaba og framdi Zuhur bønina í Mekka fór síðani til Bani Abdul Muththalib meðan teir tóku Zamzam vatn, síðani segði hann: 'Drekk, o Bani Abdul Muththalib, um fólkið ikki vil sláa teg í at geva drekka við tær. Síðani góvu teir honum eina spann og hann drakk nakað av henni.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1629
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ بِلَالٍ ح و حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ الْمَعْنَى وَاحِدٌ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ بِأَذَانٍ وَاحِدٍ بِعَرَفَةَ وَلَمْ يُسَبِّحْ بَيْنَهُمَا وَإِقَامَتَيْنِ وَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ بِجَمْعٍ بِأَذَانٍ وَاحِدٍ وَإِقَامَتَيْنِ وَلَمْ يُسَبِّحْ بَيْنَهُمَاقَالَ أَبُو دَاوُد هَذَا الْحَدِيثُ أَسْنَدَهُ حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ فِي الْحَدِيثِ الطَّوِيلِ وَوَافَقَ حَاتِمَ بْنَ إِسْمَعِيلَ عَلَى إِسْنَادِهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْجُعْفِيُّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَابِرٍ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعَتَمَةَ بِأَذَانٍ وَإِقَامَةٍ
Hevur sagt okkum [Abdullah bin Maslamah], hevur sagt okkum [Súleiman, nevniliga Ibn Bilal]. Tað hevur verið sagt gjøgnum eina aðra leið: Tað hevur verið sagt okkum [Ahmad bin Hanbal], tað hevur verið sagt okkum [Abdul Wahhab Ats Tsaqafi] og týdningurin er ein, frá [Ja'far bin Muhammed], frá [faðir hansara], at profeturin bað ein við »Árafa. Og ikki at fremja sunnabønir og tvær iqamah. Hann framdi Maghrib-bønina, eins og Isha` dijama', við einum adhan og tveimum iqamah, og framdi ikki sunnah-bønina millum tær báðar. Ábu Dáud segði; Hendan hadisin varð frásagd av [Hatim bin Isma'il] í langari hadith og sanad Hatim bin Isma'ils varð samtykt av [Muhammad bin Ali Al Ju'fi], frá [Ja'far], frá [pápa sínum] frá [Jabir] bara hann segði; síðani fremja Maghrib og Isha bønirnar við einum kalli og einum iqamah.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1630
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا جَعْفَرٌ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ جَابِرٍ قَالَثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ نَحَرْتُ هَا هُنَا وَمِنًى كُلُّهَا مَنْحَرٌ وَوَقَفَ بِعَرَفَةَ فَقَالَ قَدْ وَقَفْتُ هَا هُنَا وَعَرَفَةُ كُلُّهَا مَوْقِفٌ وَوَقَفَ بِالْمُزْدَلِفَةِ فَقَالَ قَدْ وَقَفْتُ هَا هُنَا وَمُزْدَلِفَةُ كُلُّهَا مَوْقِفٌحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ عَنْ جَعْفَرٍ بِإِسْنَادِهِ زَادَ فَانْحَرُوا فِي رِحَالِكُمْ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ عَنْ جَعْفَرٍ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ جَابِرٍ فَذَكَرَ هَذَا الْحَدِيثَ وَأَدْرَجَ فِي الْحَدِيثِ عِنْدَ قَوْلِهِ{ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى }قَالَ فَقَرَأَ فِيهِمَا بِالتَّوْحِيدِ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ وَقَالَ فِيهِ قَالَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِالْكُوفَةِ قَالَ أَبِي هَذَا الْحَرْفُ لَمْ يَذْكُرْهُ جَابِرٌ فَذَهَبْتُ مُحَرِّشًا وَذَكَرَ قِصَّةَ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا
Hevur sagt Okkum [Ahmad bin Hanbal], hevur sagt Okkum [Yahya bin Said], hevur sagt Okkum [ja’far], hevur sagt Okkum [faðir mínum], frá [Jabir], segði hann; tá mælti profeturin: »Eg havi slaktað her, og Mina er heilt slaktað'. Síðani gjørdi hann wukuf í Arafat og segði: 'Eg havi gjørt wukuf her, og Arafah er heilt eitt stað til wukuf'. Og hann tók wukuf í Muzdalifa og segði: 'Eg havi gjørt wukuf her, og øll Muzdalifa er fýra wukuf'. Hevur sagt Okkum [Musaddad], hevur sagt Okkum [Hafsh bin Ghiyats] frá [Ja'far] við sínum sanad og hann legði orðini afturat: 'Slaktið í bústøðum tykkara!' Tað hevur sagt okkum [Yaqub bin Ibrahim], tað hevur sagt okkum [Yahya bin Said Al Qathan], frá [Ja'far], tað hevur sagt mær [pápa mínum], frá [Jabir].... Síðani nevndi hann hesa hadith. Og hann nevndi í hadith stigvíst orð síni: 'Og ger ein part av maqam Ibrahims til bønarstað'. Síðani las hann tær báðar rak'arnar Sura Al Ikhlash og Al Kaafiruun. Í hesi hadith segði Ja'far; Áli Radliallahú Anhu í Kufa segði; . . Pápi mín segði; hetta orðið nevndi Jabir ikki, so fór eg at provokera.... . Og hann nevndi søguna um Fatimu Radliallahu Anha.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1631
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَتْ قُرَيْشٌ وَمَنْ دَانَ دِينَهَا يَقِفُونَ بِالْمُزْدَلِفَةِ وَكَانُوا يُسَمَّوْنَ الْحُمُسَ وَكَانَ سَائِرُ الْعَرَبِ يَقِفُونَ بِعَرَفَةَ قَالَتْ فَلَمَّا جَاءَ الْإِسْلَامُ أَمَرَ اللَّهُ تَعَالَى نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَأْتِيَ عَرَفَاتٍ فَيَقِفَ بِهَا ثُمَّ يُفِيضُ مِنْهَا فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى{ ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ }
Eftir at hava sagt okkum [Hannad] frá [Abu Muawiyah] frá [Hisyam bin 'Urwah] frá [faðir sínum] frá [Aisyah], segði hann; Fyrr høvdu Quraysh og fólk, sum trúðu á teirra trúgv, sín wukuf í Muzdalifah, tey vóru kallað Al Humusa, meðan hinir arabararnir høvdu sín wukuf í Arafah. Tá islam kom, bað Allah profet sín salla Allahu 'alaihi wa sallam koma til Arafah og gera wukuf har og síðani fara avstað frá tí, og tað er tað, sum er meint við orði Allahs: 'Far so avstað frá tí staðnum, har fjøldin fór avstað -'Arafah-'.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1632
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا الْأَحْوَصُ بْنُ جَوَّابٍ الضَّبِّىُّ حَدَّثَنَا عَمَّارُ بْنُ رُزَيْقٍ عَنْ سُلَيْمَانَ الْأَعْمَشِ عَنْ الْحَكَمِ عَنْ مِقْسَمٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الظُّهْرَ يَوْمَ التَّرْوِيَةِ وَالْفَجْرَ يَوْمَ عَرَفَةَ بِمِنًى
Hevur sagt Okkum [Zuhair bin Harb], hevur sagt Okkum [Al Ahwash bin Jawwab Adh Dhabbi], hevur sagt Okkum ['Ammar bin Ruzaiq] frá [Sulaiman Al Amasy] frá [Al Hakam] frá [Miqsam] frá [Ibn Abbas], hann segði: No Rasullah Wasalllah the Day Tarwiyah og Fajr-bønin á Arafah-degnum í Mina.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1633
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ الْأَزْرَقُ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ رَفِيعٍ قَالَ سَأَلْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قُلْتُأَخْبِرْنِي بِشَيْءٍ عَقَلْتَهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْنَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الظُّهْرَ يَوْمَ التَّرْوِيَةِ فَقَالَ بِمِنًى قُلْتُ فَأَيْنَ صَلَّى الْعَصْرَ يَوْمَ النَّفْرِ قَالَ بِالْأَبْطَحِ ثُمَّ قَالَ افْعَلْ كَمَا يَفْعَلُ أُمَرَاؤُكَ
Hevur sagt Okkum [Ahmad bin Ibrahim], hevur sagt Okkum [Ishaq Al Azraq] frá [Sufyan] frá [Abdul Aziz bin Rafi'], segði hann; Eg spurdi [Ánas bin Málik], eg segði; Sig mær okkurt, sum tú veitst frá Rasulullah, hvar framdi hann middagsbønina á Tarwiyah degi? ! Hann mælti; í Mínu. Eg sigi; Hvar framdi hann 'Asr bønina á Nafar degi? Hann mælti; Við Abta. pá mælti hann; Ger sum tykkara leiðarar gera.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1634
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ ابْنِ إِسْحَقَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مِنًى حِينَ صَلَّى الصُّبْحَ صَبِيحَةَ يَوْمِ عَرَفَةَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَنَزَلَ بِنَمِرَةَ وَهِيَ مَنْزِلُ الْإِمَامِ الَّذِي يَنْزِلُ بِهِ بِعَرَفَةَ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ صَلَاةِ الظُّهْرِ رَاحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُهَجِّرًا فَجَمَعَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ ثُمَّ خَطَبَ النَّاسَ ثُمَّ رَاحَ فَوَقَفَ عَلَى الْمَوْقِفِ مِنْ عَرَفَةَ
Tað hevur sagt okkum [Ahmad bin Hanbal], tað hevur sagt okkum [Yaqub], tað hevur sagt okkum [pápa mínum], frá [Ibn Ishaq], tað hevur sagt mær [Nafi'] frá [Ibn Umar], segði hann; Rasulullah skalAllahu wa'alaihi wa sallam fór úr Mina, tá hann hevði framt Fajr-bønina, morgunin í Arafa til hann kom til Arafa og steðgaði á Namirah. Og tað var bústaðurin hjá leiðaranum, sum steðgaði hjá honum á Arafah, til um tíðina av middagsbønunum, Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam fór avstað um miðjan seinnapartin, síðani framdi hann middagsbønirnar og Asr-bønirnar, síðani gav hann prædiku til fólkið, fór síðani avstað wufaku á wufA og framdi.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1635
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا نَافِعُ بْنُ عُمَرَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ حَسَّانَ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَلَمَّا أَنْ قَتَلَ الْحَجَّاجُ ابْنَ الزُّبَيْرِ أَرْسَلَ إِلَى ابْنِ عُمَرَ أَيَّةُ سَاعَةٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرُوحُ فِي هَذَا الْيَوْمِ قَالَ إِذَا كَانَ ذَلِكَ رُحْنَافَلَمَّا أَرَادَ ابْنُ عُمَرَ أَنْ يَرُوحَ قَالُوا لَمْ تَزِغْ الشَّمْسُ قَالَ أَزَاغَتْ قَالُوا لَمْ تَزِغْ أَوْ زَاغَتْ قَالَ فَلَمَّا قَالُوا قَدْ زَاغَتْ ارْتَحَلَ
Hevur sagt Okkum [Ahmad bin Hanbal], hevur sagt Okkum [Waki’], hevur sagt Okkum [Nafi’ bin Umar], frá [Said bin Hassan] frá [Ibn Umar], segði hann; Tá Al Hajjaj drap Ibn Az Zubair, sendi hann onkran til Ibn Umar at spyrja um, nær profeturin fór at fara ein dag sum hendan? Hann segði: tá ið tíðin kemur fara vit at ferðast. Tá ið Ibn Umar skuldi fara, søgdu teir; sólin er ikki sett enn! Ibn Umar segði; Hevur tað rent? Teir svaraðu: ikki enn! Tá ið teir søgdu, at sólin var sett, fór hann avstað.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1636
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ عَنْ ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ بَنِي ضَمْرَةَ عَنْ أَبِيهِ أَوْ عَمِّهِ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ بِعَرَفَةَ
Tað hevur verið sagt Okkum [Hannad], frá [Ibn Abu Zaidah], tað hevur verið sagt Okkum [Sufyan bin 'Uyainah], frá [Zaid bin Aslam], frá [onkrum frá Bani Dhamrah] frá [pápa sínum] ella abba sínum, segði hann; Eg sá Rasulullah á prædikustólinum í Arafah.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1637
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ نُبَيْطٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْ الْحَيِّ عَنْ أَبِيهِ نُبَيْطٍأَنَّهُ رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفًا بِعَرَفَةَ عَلَى بَعِيرٍ أَحْمَرَ يَخْطُبُ
Hevur sagt okkum [Musaddad], hevur sagt okkum [Abdullah bin Daud] frá [Salamah bin Nubaith] frá [einum manni] frá Al Hayy, frá [pápa sínum, nevniliga Nubaith], at hann sá profetin sallallaahu Alaihi Wasallam standa á 'Arafat á einum reyðum kameli og hann var sermon.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1638
حَدَّثَنَا هنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ قَالَا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ عَبْدِ الْمَجِيدِ قَالَ حَدَّثَنِي الْعَدَّاءُ بْنُ خَالِدِ بْنِ هَوْذَةَ قَالَ هَنَّادٌ عَنْ عَبْدِ الْمَجِيدِ أَبِي عَمْرٍو قَالَ حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ الْعَدَّاءِ بْنِ هَوْذَةَ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْطُبُ النَّاسَ يَوْمَ عَرَفَةَ عَلَى بَعِيرٍ قَائِمٌ فِي الرِّكَابَيْنِقَالَ أَبُو دَاوُد رَوَاهُ ابْنُ الْعَلَاءِ عَنْ وَكِيعٍ كَمَا قَالَ هَنَّادٌ حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَجِيدِ أَبُو عَمْرٍو عَنْ الْعَدَّاءِ بْنِ خَالِدٍ بِمَعْنَاهُ
Tað hevur [Hannad bin As Sari] sagt okkum, eins og [Usman bin Abu Syaibah], søgdu teir; hevur sagt Okkum [Waki'] frá [Abdul Majid], segði hann; hevur sagt mær [Al 'Adda` bin Khalid bin Hauza], [Hannad] segði; frá [Abdul Majid Abu Amr], segði hann; hevur sagt mær [Khalid bin Al 'Adda` bin Khalid bin Haudah], segði hann; Eg sá Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam prædika fyri fólkinum á 'Arafah degi á einum kameli, føturnar í tveimum stigum. Ábu Dáud segði; Hadisin varð frásagd av [Ibn Al 'Ala`] frá [Waki'], sum [Hannad] segði; hevur sagt Okkum [Abbas bin Abdul Azhim], hevur sagt Okkum [Usman bin Umar], hevur sagt Okkum [Abdul Majid Abu Amr] frá [Al Ala` bin Khalid] við sínum týdningi.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1639
حَدَّثَنَا ابْنُ نُفَيْلٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو يَعْنِي ابْنَ دِينَارٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَفْوَانَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ شَيْبَانَ قَالَأَتَانَا ابْنُ مِرْبَعٍ الْأَنْصَارِيُّ وَنَحْنُ بِعَرَفَةَ فِي مَكَانٍ يُبَاعِدُهُ عَمْرُو عَنْ الْإِمَامِ فَقَالَ أَمَا إِنِّي رَسُولُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْكُمْ يَقُولُ لَكُمْ قِفُوا عَلَى مَشَاعِرِكُمْ فَإِنَّكُمْ عَلَى إِرْثٍ مِنْ إِرْثِ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ
Hevur sagt Okkum [Ibnu Nufail], hevur sagt Okkum [Sufyan] frá ['Amr t.e. [Ibnu Mirba’ Al Ansari] kom til okkara, tá vit vóru í Arafat á einum stað, sum Amr metti langt frá imaminum. Hann segði: vita, at eg eri sendiboð Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam til tín, hann segði við teg: 'Wukuflah tú í tínum samfelag tí tú ert í arvi faðir tíns, nevniliga Ibrahim'.
Hadith
Imam Abu Dawud : 1640
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ الْأَعْمَشِ ح و حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَيَانٍ حَدَّثَنَا عُبَيْدَةُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ الْأَعْمَشُ الْمَعْنَى عَنْ الْحَكَمِ عَنْ مِقْسَمٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَأَفَاضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عَرَفَةَ وَعَلَيْهِ السَّكِينَةُ وَرَدِيفُهُ أُسَامَةُ وَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ عَلَيْكُمْ بِالسَّكِينَةِ فَإِنَّ الْبِرَّ لَيْسَ بِإِيجَافِ الْخَيْلِ وَالْإِبِلِ قَالَ فَمَا رَأَيْتُهَا رَافِعَةً يَدَيْهَا عَادِيَةً حَتَّى أَتَى جَمْعًا زَادَ وَهْبٌ ثُمَّ أَرْدَفَ الْفَضْلَ بْنَ الْعَبَّاسِ وَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ الْبِرَّ لَيْسَ بِإِيجَافِ الْخَيْلِ وَالْإِبِلِ فَعَلَيْكُمْ بِالسَّكِينَةِ قَالَ فَمَا رَأَيْتُهَا رَافِعَةً يَدَيْهَا حَتَّى أَتَى مِنًى
Tað er sagt okkum [Muhammed bin Kathir], tað er sagt okkum [Sufyan] frá [Al Amasy]. Og tað er sagt frá aðrari leið: Hevur sagt Okkum [Wahb bin Bayan], hevur sagt Okkum [‘Ubaidah], hevur sagt Okkum [Sulaiman Al Amasy] í týdningi, frá [Al Hakam] frá [Miqsam] frá [Ibn Abbas], segði hann; Rasulullah skalAllah wa'alaihi va sallam fór av 'Arafah í róligum standi, og bar Usamah á rygginum. Hann segði: »Ó fólk, tit skulu vera rólig, sanniliga er góðska ikki í at skunda hestum og kamelum«. Ibn Ábbas segði; Eg sá ikki kamelin lyfta armarnar sum vanligt, fyrr enn hann kom til Muzdalifah. [Wahb] legði afturat; síðan gav hann Al Fadhl bin Al Abbas ein svínaferð, og segði: »O fólk, sanniliga er góðska ikki í at skunda upp á hestar og kamelar, tit skulu vera rólig'. Hann mælti; Eg sá ikki kamelin lyfta armarnar upp, fyrr enn hann kom til Mina.
