Imam Muslim (الامام مسلم) - 5362 Hadith
Hadith
Imam Muslim : 41
حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ رُشَيْدٍ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ يَعْنِي ابْنَ مُسْلِمٍ عَنْ ابْنِ جَابِرٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَيْرُ بْنُ هَانِئٍ قَالَ حَدَّثَنِي جُنَادَةُ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ حَدَّثَنَا عُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ قَالَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَأَنَّ عِيسَى عَبْدُ اللَّهِ وَابْنُ أَمَتِهِ وَكَلِمَتُهُ أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَمَ وَرُوحٌ مِنْهُ وَأَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَأَنَّ النَّارَ حَقٌّ أَدْخَلَهُ اللَّهُ مِنْ أَيِّ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةِ شَاءَ و حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ حَدَّثَنَا مُبَشِّرُ بْنُ إِسْمَعِيلَ عَنْ الْأَوْزَاعِيِّ عَنْ عُمَيْرِ بْنِ هَانِئٍ فِي هَذَا الْإِسْنَادِ بِمِثْلِهِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ أَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّةَ عَلَى مَا كَانَ مِنْ عَمَلٍ وَلَمْ يَذْكُرْ مِنْ أَيِّ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةِ شَاءَ
Ба мо [Довуд бин Русайд] ба мо [ал-Валид] - яъне Ибни Муслим - нақл кардааст аз [Ибни Ҷобир] ӯ гуфт, ба мо [Умайр бин Ҳонӣ] ӯ гуфт, ба мо [Ҷунада бин Абу Умайя] ба мо [Убода бин аш-Шомит] ӯ гуфт: «Расули Худо (с) фармуд: «Ҳар кӣ ду калимаи шаҳодатро бигӯяд, яъне: ҳеҷ худое нест, ки сазовори ибодат аст, ба ҷуз Аллоҳ, ки танҳо аст, шарике барои Ӯ нест ва Муҳаммад, банда ва паёмбари Ӯ, шаҳодат диҳад, ки пайғамбар Исо бандаи Аллоҳ, писари бандаи Ӯ ва каломи Аллоҳ - паёмбар Исо аст - ки Ӯ онро бар Марям ва рӯҳи Ӯ гузоштааст, биҳишт ҳақ аст ва дӯзах низ ҳақ аст, ки дар он ҷо Аллоҳ ҳар кӣ хоҳад, аз яке аз ҳашт дари биҳишт, ки хоҳад, ба биҳишт дохил мешавад». Ва [Аҳмад бин Иброҳим ад-Дауракӣ] дар ин исноди бо исноди монанд ба мо [Мубосисир бин Исмоил]-ро аз [ал-Авзоъӣ] аз [Умайр бин Ҳонӣ] нақл кардааст, танҳо ӯ гуфтааст: «Худо ӯро мувофиқи амалҳояш ворид кард», бе он ки нагӯяд: «Аз ҳар яке аз ҳашт дарвозаи биҳишт, ки мехост, ворид шуд».
Hadith
Imam Muslim : 42
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ ابْنِ عَجْلَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ عَنْ ابْنِ مُحَيْرِيزٍ عَنْ الصُّنَابِحِيِّ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ أَنَّهُ قَالَ دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي الْمَوْتِ فَبَكَيْتُ فَقَالَ مَهْلًا لِمَ تَبْكِي فَوَاللَّهِ لَئِنْ اسْتُشْهِدْتُ لَأَشْهَدَنَّ لَكَ وَلَئِنْ شُفِّعْتُ لَأَشْفَعَنَّ لَكَ وَلَئِنْ اسْتَطَعْتُ لَأَنْفَعَنَّكَ ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ مَا مِنْ حَدِيثٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكُمْ فِيهِ خَيْرٌ إِلَّا حَدَّثْتُكُمُوهُ إِلَّا حَدِيثًا وَاحِدًا وَسَوْفَ أُحَدِّثُكُمُوهُ الْيَوْمَ وَقَدْ أُحِيطَ بِنَفْسِي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ شَهِدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ النَّارَ
[Қутайба бин Саъид] ба мо [Лайс] аз [Ибни Аҷлон] аз [Муҳаммад бин Яҳё бин Ҳаббон] аз [Ибни Муҳайриз] аз [Шунабиҳӣ] аз [Убода бин аш-Шомит] нақл кард, ки ӯ гуфт: «Ман ӯро дар вақти беморияш аёдат кардам ва гиря кардам». Ӯ гуфт: «Сабур бош, чаро гиря мекунӣ? Қасам ба Худо, агар ман шаҳид шавам, барои ту шаҳодат медиҳам ва агар барои ту шафоат кунам, барои ту шафоат мекунам ва агар тавонам, барои ту фоида мерасонам». Сипас ӯ гуфт: «Қасам ба Худо, ҳеҷ ҳадисе нест, ки ман аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунида бошам, ки барои ту хуб бошад, магар ин ки онро ба ту нақл кунам, ба ҷуз як ҳадис ва ман имрӯз онро ба ту нақл мекунам. Ва дар ҳақиқат, ман онро аз худ кардаам». Ман аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки мегуфт: «Ҳар кӣ шаҳодат диҳад, ки ҷуз Аллоҳ маъбуде шоистаи ибодат нест ва Муҳаммад паёмбари Аллоҳ аст, Аллоҳ ҷаҳаннамро бар ӯ ҳаром мегардонад».
Hadith
Imam Muslim : 43
حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ الْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ قَالَ كُنْتُ رِدْفَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْسَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ إِلَّا مُؤْخِرَةُ الرَّحْلِ فَقَالَ يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ ثُمَّ سَارَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ ثُمَّ سَارَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ قَالَ هَلْ تَدْرِي مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ قَالَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَإِنَّ حَقَّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ أَنْ يَعْبُدُوهُ وَلَا يُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا ثُمَّ سَارَ سَاعَةً قَالَ يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ قَالَ هَلْ تَدْرِي مَا حَقُّ الْعِبَادِ عَلَى اللَّهِ إِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ قَالَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ أَنْ لَا يُعَذِّبَهُمْ
Ба мо [Ҳаддаб бин Холид ал-Аздӣ] ба мо [Ҳаммом] ба мо [Анас бин Молик] аз [Муъоз бин Ҷабал] нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «Як бор Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) маро дар сафар ҳамроҳӣ мекарданд, байни ман ва ӯ ҷуз зинҳои мошин ҷудоӣ набуд. Ӯ нидо кард: «Эй Муъоз бин Ҷабал!» Ман ҷавоб додам: «Ман даъвати шуморо иҷро мекунам, эй Расули Худо». Мо сафарамонро идома додем. Сипас ӯ боз нидо кард: «Эй Муъоз бин Ҷабал!» Ман ҷавоб додам: «Ман даъвати шуморо иҷро мекунам, эй Расули Худо». Мо сафарамонро идома додем ва ӯ боз нидо кард: «Эй Муъоз бин Ҷабал!» Ман боз ҷавоб додам: «Ман даъвати шуморо қабул кардам, эй Расули Худо». Ӯ гуфт: «Оё шумо вазифаҳои инсонро дар назди Худо медонед?» Ман ҷавоб додам: «Худо ва Расули Ӯ беҳтар медонанд». Ӯ гуфт: «Яъне ибодати Ӯ ва шарик наовардан ба Ӯ». Мо муддате сафарамонро идома додем, ки ӯ боз нидо кард: «Эй Муъоз ибни Ҷабал!» Ман ҷавоб додам: «Ман даъвати шуморо иҷро мекунам, эй Паёмбари Худо». Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтанд: «Оё медонед, ки вазифаҳои Аллоҳ нисбат ба одамон чӣ гунаанд, вақте ки онҳо корҳоеро, ки ман қаблан гуфта будам, анҷом медиҳанд?» Ман ҷавоб додам: «Аллоҳ ва Расулаш беҳтар медонанд». Ниҳоят ӯ гуфт: «Аллоҳ онҳоро азоб намедиҳад».
Hadith
Imam Muslim : 44
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ سَلَّامُ بْنُ سُلَيْمٍ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ قَالَ كُنْتُ رِدْفَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى حِمَارٍ يُقَالُ لَهُ عُفَيْرٌ قَالَ فَقَالَ يَا مُعَاذُ تَدْرِي مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ وَمَا حَقُّ الْعِبَادِ عَلَى اللَّهِ قَالَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَإِنَّ حَقَّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ أَنْ يَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا يُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَحَقُّ الْعِبَادِ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُعَذِّبَ مَنْ لَا يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا أُبَشِّرُ النَّاسَ قَالَ لَا تُبَشِّرْهُمْ فَيَتَّكِلُوا
Ба мо гуфта шудааст, ки [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Абу ал-Аҳваш Саллам бин Сулайм] аз [Абу Исҳоқ] аз [Амр бин Маймун] аз [Муъоз бин Ҷабал] гуфт: «Ман бо Паёмбари Худо бар харе савор будам, ки Уфайр ном дошт». Сипас ӯ гуфт: «Эй Муъоз, оё медонӣ, ки ҳаққи Аллоҳ бар банда чист ва ҳаққи банда бар Аллоҳ чист?» Муъоз гуфт: «Пас ман ҷавоб додам: «Аллоҳ ва Паёмбараш беҳтар медонанд». Ӯ гуфт: «Ба ростӣ, ҳаққи Аллоҳ бар бандагон ин аст, ки Аллоҳро ибодат кунӣ ва ба Ӯ чизеро шарик накунӣ ва ҳаққи банда бар Аллоҳ ин аст, ки касе, ки ба Ӯ чизеро шарик намекунад, туро азоб надиҳад». Муъоз гуфт: «Пас ман гуфтам: «Эй Паёмбари Аллоҳ, оё ман наметавонам инро ба мардум мавъиза кунам?» Ӯ ҷавоб дод: «Ба онҳо нагӯй, то ба он такя кунанд».
Hadith
Imam Muslim : 45
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي حَصِينٍ وَالْأَشْعَثِ بْنِ سُلَيْمٍ أَنَّهُمَا سَمِعَا الْأَسْوَدَ بْنَ هِلَالٍ يُحَدِّثُ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا مُعَاذُ أَتَدْرِي مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ أَنْ يُعْبَدَ اللَّهُ وَلَا يُشْرَكَ بِهِ شَيْءٌ قَالَ أَتَدْرِي مَا حَقُّهُمْ عَلَيْهِ إِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ أَنْ لَا يُعَذِّبَهُمْ حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ بْنُ زَكَرِيَّاءَ حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ عَنْ زَائِدَةَ عَنْ أَبِي حَصِينٍ عَنْ الْأَسْوَدِ بْنِ هِلَالٍ قَالَ سَمِعْتُ مُعَاذًا يَقُولُا دَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَجَبْتُهُ فَقَالَ هَلْ تَدْرِي مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى النَّاسِ نَحْوَ حَدِيثِهِمْ
Ба мо [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ва [Ибни Башир], [Ибни ал-Мутсанна] гуфтааст, ба мо [Муҳаммад бин Ҷаъфар] ба мо [Шуъба] аз [Абу Ҳушайн] ва [Ал-Осият бин Сулайм] гуфтааст, ки ҳардуи онҳо шунидаанд, ки [ал-Асвад бин Ҳилол] аз [Муъоз бин Ҷабал] нақл кардааст. Ӯ гуфт: «Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Эй Муъоз, оё медонӣ, ки Аллоҳ бар бандагон чӣ ҳаққе дорад?» Муъоз ҷавоб дод: «Аллоҳ ва Паёмбараш беҳтар медонанд». Ӯ гуфт: «Яъне, Аллоҳро бе шарик гузоштан ба Ӯ ибодат мекунанд». Сипас боз гуфт: «Пас, агар инсонҳо ин корро кунанд, чӣ ҳаққе бар Аллоҳ доранд?» Муъоз ҷавоб дод: «Аллоҳ ва Паёмбараш беҳтар медонанд». Сипас ӯ гуфт: «Аллоҳ ӯро азоб намедиҳад». Ба мо [Қосим бин Закариё] ба мо [Ҳусайн] аз [Зайда] аз [Абу Ҳусайн] аз [Асвад бин Ҳилол] нақл кардааст. Ӯ гуфт: «Ман шунидам, ки [Муъоз] мегӯяд: «Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) маро хонду ман ба ӯ посух додам. Ӯ пурсид: «Ҳаққи Аллоҳ бар мардум чист чунон ки дар ҳадисашон омадааст».
Hadith
Imam Muslim : 46
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو كَثِيرٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ قَالَ كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَنَا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فِي نَفَرٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِنَا فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا وَخَشِينَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلْأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا فَلَمْ أَجِدْ فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَا شَأْنُكَ قُلْتُ كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا فَفَزِعْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مِنْ فَزِعَ فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ وَهَؤُلَاءِ النَّاسُ وَرَائِي فَقَالَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ وَأَعْطَانِي نَعْلَيْهِ قَالَ اذْهَبْ بِنَعْلَيَّ هَاتَيْنِ فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ لَقِيتُ عُمَرُ فَقَالَ مَا هَاتَانِ النَّعْلَانِ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ هَاتَانِ نَعْلَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ فَضَرَبَ عُمَرُ بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَيَّ فَخَرَرْتُ لِاسْتِي فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَجْهَشْتُ بُكَاءً وَرَكِبَنِي عُمَرُ فَإِذَا هُوَ عَلَى أَثَرِي فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَكَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قُلْتُ لَقِيتُ عُمَرَ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي بَعَثْتَنِي بِهِ فَضَرَبَ بَيْنَ ثَدْيَيَّ ضَرْبَةً خَرَرْتُ لِاسْتِي قَالَ ارْجِعْ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ يَا عُمَرُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَخَلِّهِمْ يَعْمَلُونَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَلِّهِمْ
[Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо нақл кард [Умар бин Юнус ал-Ҳанафӣ] ба мо нақл кард [Икрима бин Аммор] гуфт, [Абу Касир] ба мо нақл кард [Абу Ҳурайра] гуфт: «Дар як ҷанг мо дар атрофи Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нишаста будем ва бо мо Абубакр ва Умар буданд. Сипас ӯ моро тарк кард ва дер ба назди мо баргашт, то он даме ки мо тарсидем, ки душман ӯро асир мегирад ё ягон фалокате ба сар меоварад. Ҳамаи мо хеле нигарон будем ва касе, ки аз ӯ бештар нигарон буд, ман будам. Пас, ман бархостам ва барои ҷустуҷӯи Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баромадам, то он даме ки ба боғе, ки ба ансори Банӣ Наҷҷор тааллуқ дошт, расидам. Ман онро давр задам, ба умеди ёфтани даромадгоҳ, аммо наёфтам. Ва аз беруни боғ ҷӯйе ҷорӣ буд, ки аз гӯшаи боғ медаромад. Пас ман кӯшиш кардам, ки мисли як мурғи мурғ ба он ворид шавам, ки аз сӯрохи танг ворид шавад. Ва ман инчунин Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро ёфтам. Ӯ фарёд зад: «Абу Ҳурайра!» Ман ҷавоб додам: «Бале, эй Паёмбари Худо». Чӣ шудааст?» пурсид ӯ. Ман ҷавоб додам: «Хуб, эй Паёмбар, ту бо мо будӣ, сипас ногаҳон моро тарк кардӣ ва муддати тӯлонӣ барнагаштӣ, ки мо аз бехатарии ту, бахусус ман, эй Паёмбар, хеле нигарон будем. Пас, ман кӯшиш кардам, ки аз сӯрохи хеле танг мисли сигор ба ин боғ ворид шавам ва онҳо - дӯстони дигар - аз паси ман буданд. Дар ҳоле ки ӯ ду пойафзоли худро ба ман дод: «Эй Абу Ҳурайра, ин ду пойафзоли маро бигир ва ҳар касеро, ки дар паси ин боғ вомехӯрӣ, шаҳодат медиҳад, ки ҳеҷ худое нест - ки ҳаққи ибодат аст - ҷуз Аллоҳ ва ӯ ин эътиқодро дар дили худ шинонидааст, пас ба ӯ башорати биҳиштро бигӯ». Ва тасодуфан аввалин шахсе, ки бо ман вохӯрд, Умар буд, бинобар ин ӯ пурсид: «Эй Абу Ҳурайра, бо ин ду пойафзол чӣ шудааст?» Ман ҷавоб додам: «Ин ду пойафзоли Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳастанд. Ӯ ба ман амр дод, ки онҳоро бардошта, ба аввалин шахсе, ки бо ман вомехӯрад, башорати биҳиштро расонам, дар ҳоле ки ӯ шаҳодат медиҳад, ки ҳеҷ маъбуде сазовори ибодат ҷуз Аллоҳ нест ва бо дилаш ба он имон дорад». Пас Умар маро бо дасташ дар мобайни синаам - порчаи офтобам - зад, то он даме ки ман афтодам, сипас гуфт: «Баргард, эй Абуҳурайра!» Пас ман бо чеҳрае, ки ашкро нигоҳ медошт, назди Паёмбари Худо баргаштам ва маълум шуд, ки Умар низ аз паси ман омада буд. Дарҳол Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) пурсид: «Эй Абуҳурайра, ба ту чӣ шудааст?» Ман ҷавоб додам: «Ман бо Умар вохӯрдам, сипас ба ӯ он чиро, ки ба ман фармудӣ, хабар додам, аммо ногаҳон ӯ маро сахт ба порчаи офтоб зад, то он даме ки ман афтодам, баъд гуфт: «Баргард!» Пас Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Эй Умар, чаро ин корро кардӣ?» Умар ҷавоб дод: «Эй Паёмбари Худо, оё дуруст аст, ки ту Абу Ҳурайраро бо ду пойафзоли худ фиристодаӣ ва ба ӯ гуфтаӣ, ки ба аввалин шахсе, ки вохӯрдаӣ, башорати биҳиштро расон, дар ҳоле ки ӯ бо эътиқоди қатъӣ дар дилаш шаҳодат дод, ки ҳеҷ худое шоистаи ибодат ҷуз Аллоҳ вуҷуд надорад?» Ӯ ҷавоб дод: «Бале, дуруст аст». Умар гуфт: «Беҳтар аст, ки ин корро накунӣ, эй Паёмбари Худо, зеро дар асл ман аз он нигаронам, ки мардум ба ӯ такя мекунанд ва бигзоранд, ки онҳо корҳои нек кунанд». Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба Абу Ҳурайра (р) гуфтанд: «Бигзор онҳо - ки ин ҳадисро намедонанд-».
Hadith
Imam Muslim : 47
حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مَنْصُورٍ أَخْبَرَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ قَتَادَةَ قَالَ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ رَدِيفُهُ عَلَى الرَّحْلِ قَالَ يَا مُعَاذُ قَالَ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ قَالَ يَا مُعَاذُ قَالَ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ قَالَ يَا مُعَاذُ قَالَ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ قَالَ مَا مِنْ عَبْدٍ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ إِلَّا حَرَّمَهُ اللَّهُ عَلَى النَّارِ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا أُخْبِرُ بِهَا النَّاسَ فَيَسْتَبْشِرُوا قَالَ إِذًا يَتَّكِلُوا فَأَخْبَرَ بِهَا مُعَاذٌ عِنْدَ مَوْتِهِ تَأَثُّمًا
Ба мо [Исҳоқ бин Мансур] ривоят шудааст, ки [Муъоз бин Ҳишом] гуфтааст, ба мо [падарам] аз [Қатода] ривоят шудааст, ки [Анас бин Молик] ба мо гуфтааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар сафар, вақте ки Муъоз бин Ҷабал бар савории худ буд, Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нидо кард: «Эй Муъоз!» Муъоз ҷавоб дод: «Ман ба даъвати ту иҷобат кардам, эй Паёмбари Худо». Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) боз нидо кард: «Эй Муъоз!» Ман ҷавоб додам: «Ман ба даъвати ту иҷобат кардам, эй Паёмбари Худо». Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нидо кард: «Эй Муъоз! Ман ҷавоб додам: «Ман даъвати шуморо қабул кардам, эй Паёмбари Худо». Сипас Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Ҳар кӣ ду шаҳодати имонро бигӯяд: «Ла илаҳа иллаллоҳ, ҷуз Аллоҳ худое нест ва Муҳаммад банда ва фиристодаи Ӯст, аз оташи дӯзах эмин хоҳад буд». Сипас Муъоз гуфт: «Оё ман ба мардум ин масъаларо хабар диҳам, то ин хабарро паҳн кунанд?» Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Агар ман ин корро кунам, онҳо ба он такя мекунанд». Сипас Муъоз пеш аз маргаш ин хабарро паҳн кард, зеро метарсид, ки ӯро барои пинҳон кардани ҳадис маломат мекунанд.
Hadith
Imam Muslim : 48
حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ قَالَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ حَدَّثَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ عَنْ عِتْبَانَ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَلَقِيتُ عِتْبَانَ فَقُلْتُ حَدِيثٌ بَلَغَنِي عَنْكَ قَالَ أَصَابَنِي فِي بَصَرِي بَعْضُ الشَّيْءِ فَبَعَثْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنِّي أُحِبُّ أَنْ تَأْتِيَنِي فَتُصَلِّيَ فِي مَنْزِلِي فَأَتَّخِذَهُ مُصَلًّى قَالَ فَأَتَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ شَاءَ اللَّهُ مِنْ أَصْحَابِهِ فَدَخَلَ وَهُوَ يُصَلِّي فِي مَنْزِلِي وَأَصْحَابُهُ يَتَحَدَّثُونَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ أَسْنَدُوا عُظْمَ ذَلِكَ وَكُبْرَهُ إِلَى مَالِكِ بْنِ دُخْشُمٍ قَالُوا وَدُّوا أَنَّهُ دَعَا عَلَيْهِ فَهَلَكَ وَوَدُّوا أَنَّهُ أَصَابَهُ شَرٌّ فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ وَقَالَ أَلَيْسَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ قَالُوا إِنَّهُ يَقُولُ ذَلِكَ وَمَا هُوَ فِي قَلْبِهِ قَالَ لَا يَشْهَدُ أَحَدٌ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَيَدْخُلَ النَّارَ أَوْ تَطْعَمَهُ قَالَ أَنَسٌ فَأَعْجَبَنِي هَذَا الْحَدِيثُ فَقُلْتُ لِابْنِي اكْتُبْهُ فَكَتَبَهُ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ الْعَبْدِيُّ حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَ حَدَّثَنِي عِتْبَانُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّهُ عَمِيَ فَأَرْسَلَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ تَعَالَ فَخُطَّ لِي مَسْجِدًا فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَاءَ قَوْمُهُ وَنُعِتَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُمِ ثُمَّ ذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ سُلَيْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ
Ба мо [Шайбон бин Фаррух] ба мо [Сулаймон] - яъне Ибни Муғира - гуфт, ба мо [Собит] аз [Анас бин Молик] гуфт, ба мо [Маҳмуд бин ар-Рабӣ] аз [Итбон бин Молик] гуфт, гуфт: "Ман ба Мадина омадам, сипас бо Итбон вохӯрдам. Сипас аз ӯ хоҳиш кардам, ки ҳадис нақл кунад". Ӯ гуфт: "Чашмони ман аз як навъ беморӣ осеб дида буданд, ки боиси чандин чиз шуд. Ман ба назди Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) паёмбар фиристодам, ки гуфт, ки ман хеле интизори омадани ӯ барои намоз хондан дар хона ҳастам, бинобар ин ман онро ҷои намоз гузоштам". Итбон боз гуфт: "Пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо ҳамроҳии саҳобагон, ки мехостанд биёянд, омаданд ва ӯ ба хона даромад. Ӯ намозро барпо кард, дар ҳоле ки саҳобагон ҳанӯз бо ҳамдигар сӯҳбат мекарданд ва баъзеи онҳо дар бораи риёкории Молик бин Духсюм баҳс мекарданд." Саҳобагон гуфтанд, ки умед доштанд, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) барои Молик бин Духсюм дуо кунад. Онҳо инчунин орзу мекарданд, ки балое бар ӯ расад. Пас аз дуо пурсид: «Оё ӯ ду ҷумлаи калимаи шаҳодатро нагуфтааст, яъне: «Ло илоҳа Ба мо хабар додааст [Абу Бакр бин Нофиъ ал-Абдӣ] ба мо хабар додааст [Баҳз] ба мо хабар додааст [Ҳаммад] ба мо хабар додааст [Собит] аз [Анас] гуфт, ба мо хабар додааст [Итбон бин Молик] гуфт, ки ӯ нобино аст, бинобар ин ӯ ба назди Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) паёмбаре фиристод ва гуфт: «Лутфан, ба ин ҷо биёед - эй Расули Худо-, то ин ҷо барои ман намоз бошад». Пас, Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо ҳамроҳонаш омаданд ва сипас аз хислатҳои бади марде аз онҳо, ки Молик бин ад-Духсюм ном дошт, ёдовар шуданд сипас чизе ба монанди ҳадиси Сулаймон бин ал-Муғираро зикр кард.
Hadith
Imam Muslim : 49
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ أَبِي عُمَرَ الْمَكِّيُّ وَبِشْرُ بْنُ الْحَكَمِ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ وَهُوَ ابْنُ مُحَمَّدٍ الدَّرَاوَرْدِيُّ عَنْ يَزِيدَ بْنِ الْهَادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ ذَاقَ طَعْمَ الْإِيمَانِ مَنْ رَضِيَ بِاللَّهِ رَبًّا وَبِالْإِسْلَامِ دِينًا وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولًا
Ба мо [Муҳаммад бин Яҳё бин Абу Умар ал-Маккӣ] ва [Бисир бин ал-Ҳакам] гуфтааст, ба мо [Абдул-Азиз] - яъне Ибни Муҳаммад ад-Даровардӣ - аз [Язид бин ал-Ҳод] аз [Муҳаммад бин Иброҳим] аз [Амир бин Саъд] аз [ал-Аббос бин Абдулмутталиб] гуфтааст, ки аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидааст, ки мефармуд: «Касе, ки аз Аллоҳ ҳамчун Парвардигор ва аз Ислом ҳамчун дин ва Муҳаммад ҳамчун Паёмбар розӣ бошад, пас ӯ лаззати имонро чашида аст».
Hadith
Imam Muslim : 50
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَا حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلَالٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْإِيمَانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ شُعْبَةً وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنْ الْإِيمَانِ
Ба мо [Убайдуллоҳ бин Саъид] ва [Абд бин Ҳумайд] нақл кардаанд, ки ҳарду гуфтаанд, ба мо [Абу Амир ал-Ақодӣ] ба мо [Сулаймон бин Билол] аз [Абдуллоҳ бин Динор] аз [Абу Солеҳ] аз [Абу Ҳурайра] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ривоят кардаанд, ки ӯ фармуд: «Имон аз ҳафтоду се то ҳафтоду нӯҳ шоха дорад ва шарм дар имон аст».
Hadith
Imam Muslim : 51
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ سُهَيْلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْإِيمَانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ أَوْ بِضْعٌ وَسِتُّونَ شُعْبَةً فَأَفْضَلُهَا قَوْلُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَدْنَاهَا إِمَاطَةُ الْأَذَى عَنْ الطَّرِيقِ وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنْ الْإِيمَانِ
[Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо [Ҷарир] аз [Суҳайл] аз [Абдуллоҳ бин Динор] аз [Абу Солеҳ] аз [Абу Ҳурайра] нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Имон аз ҳафтоду се то ҳафтоду нӯҳ шоха, ё аз шасту се то шасту нӯҳ шоха дорад. Беҳтарини онҳо гуфтани «ЛА ИЛЛАЛОҲУ» аст - «Ҳеҷ худое сазовори ибодат ҷуз Аллоҳ нест». Ва пасттаринашон дур кардани чизест, ки зараровар аст. Ва хоксорӣ ҷузъи имон аст».
Hadith
Imam Muslim : 52
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَعَمْرٌو النَّاقِدُ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا يَعِظُ أَخَاهُ فِي الْحَيَاءِ فَقَالَ الْحَيَاءُ مِنْ الْإِيمَانِ حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَقَالَ مَرَّ بِرَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ يَعِظُ أَخَاهُ
Мо ба [Абубакр ибни Абушайба] ва [Амр ан-Нақид] ва [Зуҳайр ибни Ҳарб] гуфтаем, ки онҳо ба мо [Суфён ибни Уяйна] аз [аз-Зуҳрӣ] ва [Салим] аз [падараш] гуфтаанд, ки Паёмбар (с) мардеро шунид, ки бародарашро аз шарм медод, бинобар ин гуфт: «Шарм қисми имон аст». Ба мо [Абд ибни Ҳумайд] ба мо [Абдурраззоқ] ба мо [Маъмар] аз [аз-Зуҳрӣ] бо ин санад гуфтааст: «Ӯ аз назди марде аз ансор гузашт, ки бародарашро насиҳат мекард».
Hadith
Imam Muslim : 53
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَاللَّفْظُ لِابْنِ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا السَّوَّارِ يُحَدِّثُ أَنَّهُ سَمِعَ عِمْرَانَ بْنَ حُصَيْنٍ يُحَدِّثُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ الْحَيَاءُ لَا يَأْتِي إِلَّا بِخَيْرٍ فَقَالَ بُشَيْرُ بْنُ كَعْبٍ إِنَّهُ مَكْتُوبٌ فِي الْحِكْمَةِ أَنَّ مِنْهُ وَقَارًا وَمِنْهُ سَكِينَةً فَقَالَ عِمْرَانُ أُحَدِّثُكَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتُحَدِّثُنِي عَنْ صُحُفِكَ
Ба мо [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ва [Муҳаммад бин Башёр] нақл кардааст ва лафаз ба Ибни ал-Мутсанна тааллуқ дорад, ҳарду гуфтанд, ба мо [Муҳаммад бин Ҷаъфар] ба мо [Шуъба] аз [Қатода] нақл кардааст, гуфт ӯ гуфт: «Ман [Абу Саввор]-ро шунидам, ки ӯ [Имрон бин Ҳушайн]-ро аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидааст, ки гуфтааст: «Шарм ҷуз хайр чизе намеорад». Бусайр бин Каъб гуфт: «Дар ҳикмат навишта шудааст, ки аз шарм қудрат ва оромӣ пайдо мешавад». Пас [Имрон] гуфт: «Ман ба шумо ҳадис аз Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мегӯям ва шумо - лутфан - ба ман бигӯед, ки дар саҳифаҳои худ чӣ ҳаст».
Hadith
Imam Muslim : 54
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ الْحَارِثِيُّ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ إِسْحَقَ وَهُوَ ابْنُ سُوَيْدٍ أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ حَدَّثَ قَالَ كُنَّا عِنْدَ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ فِي رَهْطٍ مِنَّا وَفِينَا بُشَيْرُ بْنُ كَعْبٍ فَحَدَّثَنَا عِمْرَانُ يَوْمَئِذٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْحَيَاءُ خَيْرٌ كُلُّهُ قَالَ أَوْ قَالَ الْحَيَاءُ كُلُّهُ خَيْرٌ فَقَالَ بُشَيْرُ بْنُ كَعْبٍ إِنَّا لَنَجِدُ فِي بَعْضِ الْكُتُبِ أَوْ الْحِكْمَةِ أَنَّ مِنْهُ سَكِينَةً وَوَقَارًا لِلَّهِ وَمِنْهُ ضَعْفٌ قَالَ فَغَضِبَ عِمْرَانُ حَتَّى احْمَرَّتَا عَيْنَاهُ وَقَالَ أَلَا أَرَانِي أُحَدِّثُكَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتُعَارِضُ فِيهِ قَالَ فَأَعَادَ عِمْرَانُ الْحَدِيثَ قَالَ فَأَعَادَ بُشَيْرٌ فَغَضِبَ عِمْرَانُ قَالَ فَمَا زِلْنَا نَقُولُ فِيهِ إِنَّهُ مِنَّا يَا أَبَا نُجَيْدٍ إِنَّهُ لَا بَأْسَ بِهِ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا النَّضْرُ حَدَّثَنَا أَبُو نَعَامَةَ الْعَدَوِيُّ قَالَ سَمِعْتُ حُجَيْرَ بْنَ الرَّبِيعِ الْعَدَوِيَّ يَقُولُ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَ حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ
[Яҳё бин Ҳабиб ал-Ҳорис] ба мо [Ҳаммад бин Зайд] аз [Исҳоқ] - яъне Ибни Сувайд - нақл кард, ки [Абу Қатода] ҳадисеро ривоят кард, ки ӯ гуфт: «Мо бо Имрон бин Ҳусайн дар як гурӯҳ будем ва дар байни мо Бусайр бин Каъб низ буд, пас [Имрон бин Ҳусайн] дар он вақт ба мо нақл кард, ки ӯ гуфт: «Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Шарм ҳама чиз хуб аст». Ё ӯ гуфт: «Шарм ҳама чиз хуб аст». Пас Бусайр бин Каъб гуфт: «Дар ҳақиқат, дар баъзе китобҳо ё ҳикматҳо мо мебинем, ки аз шарм оромӣ ва қудрат дар назди Аллоҳ аст ва аз шарм заъф аст». Пас Имрон хашмгин шуд, то он даме ки чашмонаш сурх шуданд ва гуфт: «Чаро ман мебинам, ки ман ба шумо аз Паёмбари Худо нақл мекунам ва шумо бо ӯ мухолифат мекунед!» Абу Қатода гуфт: «Пас Имрон ҳадисро такрор кард». Абу Қатода гуфт: «Ва Бусайр низ инро бори дигар такрор кард, ки Имрон хашмгин шуд». Абу Қатода идома дод: «Пас мо дар ин бора мегӯем, зеро ин суханон аз моянд, эй Абу Нуҷайд. Ин хуб аст». Ба мо [Исҳоқ бин Иброҳим] ба мо [ан-Назр] ба мо [Абу Наъма ал-Адавӣ] хабар дод, ӯ гуфт: «Ман [Ҳуҷайр бин ар-Рабиъ ал-Адавӣ]-ро аз [Имрон бин Ҳушайн] аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам бо ҳадиси Ҳаммод бин Зайд шунидаам».
Hadith
Imam Muslim : 55
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالَا حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ ح و حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ جَمِيعًا عَنْ جَرِيرٍ ح و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ كُلُّهُمْ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الثَّقَفِيِّ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْ لِي فِي الْإِسْلَامِ قَوْلًا لَا أَسْأَلُ عَنْهُ أَحَدًا بَعْدَكَ وَفِي حَدِيثِ أَبِي أُسَامَةَ غَيْرَكَ قَالَ قُلْ آمَنْتُ بِاللَّهِ فَاسْتَقِمْ
Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ва [Абу Қурайб] гуфтанд, ки ба мо [Ибни Нумайр] нақл кардаанд. -дар ривояти дигар гуфта шудааст - Ва ба мо [Қутайба бин Саъд] ва [Исҳоқ бин Иброҳим] ҳама чизро аз [Ҷарир] нақл кардааст. -дар ривояти дигар гуфта шудааст - Ва пас аз он ки ба мо [Абу Қурайб] ба мо [Абу Усома] ҳама чизро аз [Ҳишом бин Урва] аз [падараш] аз [Суфён бин Абдуллоҳ ас-Сақофӣ] нақл кардааст, гуфт: "Ман гуфтам: "Эй Расули Худо, дар Ислом суханеро ба ман бигӯ, ки ман баъд аз ту аз касе - ва дар ҳадиси Абу Усома - ғайр аз ту дар бораи он напурсидаам". Пас ӯ ҷавоб дод: "Бигӯ: "Ман ба Худо имон овардам" ва сипас истиқома кун".
Hadith
Imam Muslim : 56
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ ح و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحِ بْنِ الْمُهَاجِرِ أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو أَنَّ رَجُلًا سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ الْإِسْلَامِ خَيْرٌ قَالَ تُطْعِمُ الطَّعَامَ وَتَقْرَأُ السَّلَامَ عَلَى مَنْ عَرَفْتَ وَمَنْ لَمْ تَعْرِفْ
Ба мо нақл кардааст [Қутайба бин Саъид] ба мо [Лайтс] нақл кардааст. -дар ривояти дигар гуфта шудааст- Ва ба мо гуфта шудааст, ки [Муҳаммад бин Рум бин ал-Муҳоҷир] ба мо [Лайтс] аз [Язид бин Абу Ҳабиб] аз [Абу-л-Хайр] аз [Абдуллоҳ бин Амр] нақл кардааст, ки марде аз Расули Худо (с) пурсид: «Кадом ислом беҳтарин аст?» Ӯ ҷавоб дод: «Шумо ба касоне, ки мешиносед ва ба касоне, ки намешиносед, хӯрок медиҳед ва салом медиҳед».
Hadith
Imam Muslim : 57
و حَدَّثَنَا أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ الْمِصْرِيُّ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ يَقُولُا إِنَّ رَجُلًا سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ الْمُسْلِمِينَ خَيْرٌ قَالَ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ
Ба мо ривоят шудааст, ки [Абусаҳир Аҳмад бин Амр бин Абдуллоҳ бин Амр бин Сарҳ ал-Мишрӣ] ба мо [Ибни Ваҳб] аз [Амр бин ал-Ҳорис] аз [Язид бин Абу Ҳабиб] аз [Абу-л-Хайр] хабар додааст, ки ӯ аз [Абдуллоҳ бин Амр бин ал-Ош] шунидааст, ки ҳардуи онҳо мегӯянд: «Ба ростӣ, марде аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) пурсид: «Кадом навъи мусалмон беҳтарин аст?» Ӯ ҷавоб дод: «Мусалмоне аст, ки дигарон аз забон ва дасти ӯ дар амон ҳастанд».
Hadith
Imam Muslim : 58
حَدَّثَنَا حَسَنٌ الْحُلْوَانِيُّ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ جَمِيعًا عَنْ أَبِي عَاصِمٍ قَالَ عَبْدٌ أَنْبَأَنَا أَبُو عَاصِمٍ عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا الزُّبَيْرِ يَقُولُ سَمِعْتُ جَابِرًا يَقُولُا سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ
Ба мо [Ҳасан ал-Ҳулвонӣ] ва [Абд бин Ҳумайд] ҳама аз [Абу Ашим] хабар дода шудааст, [Абд] гуфт, ба мо [Абу Ашим] аз [Ибни Ҷурайҷ] хабар дода шудааст, ки ӯ [Абу аз-Зубайр] шунидааст, ки ӯ гуфт: «Ман аз [Ҷобир] шунидам, ки мегуфт: «Ман аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам шунидам, ки мегуфт: «Мусалмони ҳақиқӣ касест, ки дигар мусалмонон аз хатари даҳон ва дастонаш дар амон бошанд».
Hadith
Imam Muslim : 59
و حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الْأُمَوِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا أَبُو بُرْدَةَ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ بْنِ أَبِي مُوسَى عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِي مُوسَى قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُّ الْإِسْلَامِ أَفْضَلُ قَالَ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ و حَدَّثَنِيهِ إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعِيدٍ الْجَوْهَرِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ قَالَ حَدَّثَنِي بُرَيْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ الْمُسْلِمِينَ أَفْضَلُ فَذَكَرَ مِثْلَهُ
Ва ба мо [Саид бин Яҳё бин Саид ал-Умавӣ] нақл кардааст, ӯ гуфт, ба мо [падарам] ба мо [Абу Бурда бин Абдуллоҳ бин Абу Бурда бин Абу Мусо] аз [Абу Бурда] аз [Абу Мусо] гуфт, ман гуфтам: "Эй Паёмбари Худо, дар Ислом муҳимтарин шахс кист?" Ӯ ҷавоб дод: "Касе ки мусалмонон аз таҳқирҳои лафзӣ ва озори дастонаш дар амон бошанд". Ва ӯ ба ман [Иброҳим бин Саид ал-Ҷуҳайрӣ] ба ман [Абу Усома] гуфт, ӯ гуфт, ки ӯ ба ман [Бурайд бин Абдуллоҳ] бо ин иснод гуфт, ӯ гуфт: "Аз Расули Худо (с) як бор пурсиданд: "Мӯҳимтарин шахс дар байни мусалмонон кист?" Сипас ӯ ҳадисе ба монанди ин зикр кард".
Hadith
Imam Muslim : 60
حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ أَبِي عُمَرَ وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ جَمِيعًا عَنْ الثَّقَفِيِّ قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنْ أَنَسٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ثَلَاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ بِهِنَّ حَلَاوَةَ الْإِيمَانِ مَنْ كَانَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا وَأَنْ يُحِبَّ الْمَرْءَ لَا يُحِبُّهُ إِلَّا لِلَّهِ وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِي الْكُفْرِ بَعْدَ أَنْ أَنْقَذَهُ اللَّهُ مِنْهُ كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ
Ба мо [Исҳоқ ибни Иброҳим] ва [Муҳаммад ибни Яҳё ибни Абу Умар] ва [Муҳаммад ибни Басиёр] нақл кардааст, ки ҳамаи онҳо аз [ас-Сақафӣ] гуфтаанд, ки [Ибни Абу Умар] ба мо [Абдулваҳҳоб] аз [Айюб] аз [Абу Қилоба] аз [Анас] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «Агар се чиз дар касе бошад, ширинии имонро мечашад; касе, ки Аллоҳ ва Расулаш ӯро аз ҳама бештар дӯст доранд, касеро дӯст доранд, ки ӯро ҷуз барои Аллоҳ дӯст намедорад ва аз бозгашт ба куфр пас аз он ки Аллоҳ ӯро аз он наҷот дод, мисли рафтан ба дӯзах нафрат дорад».
