Imam Muslim (الامام مسلم) - 5362 Hadith
Hadith
Imam Muslim : 4961
و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ عَنْ هِشَامٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ أَسْمَاءَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ لَا شَيْءَ أَغْيَرُ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
At sinabi sa amin [Muhammad bin Abu Bakr Al Muqaddami] ay nagsabi sa amin [Bisyr bin Al Mufadhdhal] mula sa [Hisyam] mula kay [Yahya bin Abu Katsir] mula kay [Abu Salamah] mula sa ['Urwah] mula sa [Asma'] mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sinabi niya: "Walang Wa Jalla na higit pa kaysa kay Allah Azza."
Hadith
Imam Muslim : 4962
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ الْعَلَاءِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْمُؤْمِنُ يَغَارُ وَاللَّهُ أَشَدُّ غَيْرًا و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ الْعَلَاءَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ
Isinalaysay sa amin ni Qutaibah bin Sa'id mula kay Al 'Ala mula sa kanyang ama mula kay Abu Hurairah na ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah): "Ang isang mananampalataya ay naiinggit, at si Allah ay higit na naiinggit." At isinalaysay sa amin ni Muhammad bin Al Mutsanna mula kay Shu'bah na kanyang sinabi; Narinig ko si Al 'Ala na may ganitong kadena ng paghahatid.
Hadith
Imam Muslim : 4963
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَأَبُو كَامِلٍ فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ كِلَاهُمَا عَنْ يَزِيدَ بْنِ زُرَيْعٍ وَاللَّفْظُ لِأَبِي كَامِلٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ حَدَّثَنَا التَّيْمِيُّ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ رَجُلًا أَصَابَ مِنْ امْرَأَةٍ قُبْلَةً فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ قَالَ فَنَزَلَتْ { أَقِمْ الصَّلَاةَ طَرَفَيْ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنْ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ } قَالَ فَقَالَ الرَّجُلُ أَلِيَ هَذِهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ لِمَنْ عَمِلَ بِهَا مِنْ أُمَّتِي حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ عَنْ أَبِيهِ حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ أَنَّهُ أَصَابَ مِنْ امْرَأَةٍ إِمَّا قُبْلَةً أَوْ مَسًّا بِيَدٍ أَوْ شَيْئًا كَأَنَّهُ يَسْأَلُ عَنْ كَفَّارَتِهَا قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ يَزِيدَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ أَصَابَ رَجُلٌ مِنْ امْرَأَةٍ شَيْئًا دُونَ الْفَاحِشَةِ فَأَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَعَظَّمَ عَلَيْهِ ثُمَّ أَتَى أَبَا بَكْرٍ فَعَظَّمَ عَلَيْهِ ثُمَّ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ يَزِيدَ وَالْمُعْتَمِرِ
Naibalita sa amin [Qutaibah bin Sa'id] at [Abu Kamil Fudhail bin Husain Al Jahdari] mula kay [Yazid bin Zurai'] - at ang lafadh na ito ay kay Abu Kamil-; Ibinalita sa amin ni Yazid [At Taimi] mula kay [Abu 'Uthman] mula kay ['Abdullah bin Mas'ud] na may isang lalaking minsang humalik sa isang babae, pagkatapos ay pumunta siya sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at ibinalita ito sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Kaya't bumaba ang talata: "At itatag ang panalangin sa magkabilang gilid ng araw (umaga at gabi) at sa simula ng gabi. Katotohanan, ang mabubuting gawa ay nagbubura (ng kasalanan) ng masasamang gawa. Iyan ay isang babala para sa mga nakaalala." (QS Hud; 114). Sinabi ni Abdullah; nagtanong ang lalaki; "O Sugo ng Allah, para ba sa akin ang talatang ito?" Sumagot siya: "Ang talata ay para sa mga taong gumagawa nito mula sa aking ummah." Isinalaysay sa amin [Muhammad bin 'Abdul A'la] na sinabi sa amin [Mu'tamir] mula sa [kanyang ama] na sinabi sa amin [Abu 'Uthman] mula sa [Ibn Mas'ud] na may isang lalaking nakipagkita sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at sinabi sa kanya na hinawakan niya ang isang babae, alinman sa anyo ng isang halik o isang paghawak ng kamay, na parang tinanong niya ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam tungkol sa kanyang kafarah (pambura). Sinabi ni Ibn Mas'ud; pagkatapos ay bumaba ang talata - tulad ng sa Hadith ni Yazid. Isinalaysay sa amin ['Uthman bin Abu Syaibah] na sinabi sa amin [Jarir] mula kay [Sulaiman At Taimi] gamit ang sanad na ito, sinabi niya; 'May isang lalaking nakagawa ng maliit na kasalanan laban sa isang babae, pagkatapos ay nakilala niya si Umar bin Khaththab, kaya inakala ni Umar na nakagawa siya ng isang malaking kasalanan. Pagkatapos ay nakilala niya si Abu Bakr, inakala niyang nakagawa siya ng isang malaking kasalanan. Pagkatapos ay lumapit siya sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam -pagkatapos ay binanggit ng tagapagsalaysay ang Hadith nina Yazid at Mu'tamir.-
Hadith
Imam Muslim : 4964
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَاللَّفْظُ لِيَحْيَى قَالَ يَحْيَى أَخْبَرَنَا و قَالَ الْآخَرَانِ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ وَالْأَسْوَدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي عَالَجْتُ امْرَأَةً فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَإِنِّي أَصَبْتُ مِنْهَا مَا دُونَ أَنْ أَمَسَّهَا فَأَنَا هَذَا فَاقْضِ فِيَّ مَا شِئْتَ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ لَقَدْ سَتَرَكَ اللَّهُ لَوْ سَتَرْتَ نَفْسَكَ قَالَ فَلَمْ يَرُدَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا فَقَامَ الرَّجُلُ فَانْطَلَقَ فَأَتْبَعَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا دَعَاهُ وَتَلَا عَلَيْهِ هَذِهِ الْآيَةَ { أَقِمْ الصَّلَاةَ طَرَفَيْ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنْ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ } فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَذَا لَهُ خَاصَّةً قَالَ بَلْ لِلنَّاسِ كَافَّةً حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ الْحَكَمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْعِجْلِيُّ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ قَالَ سَمِعْتُ إِبْرَاهِيمَ يُحَدِّثُ عَنْ خَالِهِ الْأَسْوَدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَعْنَى حَدِيثِ أَبِي الْأَحْوَصِ وَقَالَ فِي حَدِيثِهِ فَقَالَ مُعَاذٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا لِهَذَا خَاصَّةً أَوْ لَنَا عَامَّةً قَالَ بَلْ لَكُمْ عَامَّةً
Sinabi sa amin [Yahya bin Yahya] at [Qutaibah bin Sa'id] at [Abu Bakr bin Abu Syaibah] -at ang lafadh na ito ay kay Yahya- Sinabi ni Yahya; sinabi sa amin, at sinasabi ng iba; sinabi sa amin [Abul Ahwash] mula kay [Simak] mula kay [Ibrahim] mula kay ['Alqamah] at [Al Aswad] mula kay ['Abdullah] sinabi niya; mula kay Abdullah, sinabi niya; "Isang lalaki ang lumapit sa Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam at sinabi niya: 'O Rasulullah! Ako ay nagkasala, dahil nakipagtalik ako sa isang babae sa labas ng Medina. Nakagawa ako ng kasalanan sa kanya maliban sa pakikipagtalik. Kaya parusahan mo ako ng anumang parusang nais mo. Kaya sinabi sa kanya ni Umar bin Khaththab; 'Kung tinakpan mo sana ang iyong lihim, tinakpan sana ni Allah ang iyong pagkakamali.' Sinabi ni Abdullah; 'Hindi pinabulaanan ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ang mga salita ni Umar.' Kaya't tumayo ang lalaki at umalis. Pagkatapos ay inutusan ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ang isang tao na sumunod at tawagin siyang pabalik. Pagkatapos ay binasa niya sa kanya ang talatang ito: 'At magdasal ka sa magkabilang dulo ng araw (umaga at gabi) at sa simula ng gabi. Katotohanan, ang lahat ng mabubuting gawa ay nagbubura (ng kasalanan) ng lahat ng masasamang gawa. Iyan ay isang babala sa mga nakaalala.' (QS Hud: 114). Kaya't tanungin ang isa sa mga taong naroroon; 'O Nabiyullah! Ang talatang ito ba ay para lamang sa kanya?' Sumagot ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Kahit para sa buong sangkatauhan.' Ibinalita sa amin [Muhammad bin Al Mutsanna] ay ibinalita sa amin [Abu An Nu'man Al Hakim bin 'Abdullah Al 'Ijli] ay ibinalita sa amin [Syu'bah] mula kay [Simak bin Harb] na nagsabi; Narinig ko [si Ibrahim] na nagkuwento mula sa kanyang tiyuhin [Al Aswad] mula kay ['Abdullah] mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam na nangangahulugang hadith ni Abul Ahwash na sinabi niya sa kanyang Hadith; Sinabi ni Mu'adz; O Sugo ng Allah, ang talatang ito ba ay para lamang sa taong iyon o para sa ating lahat? Sumagot siya: 'Kahit sa inyong lahat.'
Hadith
Imam Muslim : 4965
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَاصِمٍ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسٍ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصَبْتُ حَدًّا فَأَقِمْهُ عَلَيَّ قَالَ وَحَضَرَتْ الصَّلَاةُ فَصَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا قَضَى الصَّلَاةَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا فَأَقِمْ فِيَّ كِتَابَ اللَّهِ قَالَ هَلْ حَضَرْتَ الصَّلَاةَ مَعَنَا قَالَ نَعَمْ قَالَ قَدْ غُفِرَ لَكَ
Ibinalita sa amin [Al Hasan bin 'Ali Al Hulwani] ay ibinalita sa amin ['Amr bin 'Ashim] ay ibinalita sa amin [Hammam] mula kay [Ishaq bin 'Abdullah bin Abu Talhah] mula kay [Anas] at sinabi niya; "Isang lalaki ang lumapit sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at nagsabi: 'Oo, Rasulullah! Nilabag ko ang batas laban sa akin (parusahan mo ako)!' Nagtanong ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Nanalangin ka ba kasama namin?' sagot niya; 'Oo!'
Hadith
Imam Muslim : 4966
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا شَدَّادٌ حَدَّثَنَا أَبُو أُمَامَةَ قَالَ بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ وَنَحْنُ قُعُودٌ مَعَهُ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا فَأَقِمْهُ عَلَيَّ فَسَكَتَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ أَعَادَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا فَأَقِمْهُ عَلَيَّ فَسَكَتَ عَنْهُ وَأُقِيمَتْ الصَّلَاةُ فَلَمَّا انْصَرَفَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَبُو أُمَامَةَ فَاتَّبَعَ الرَّجُلُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ انْصَرَفَ وَاتَّبَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْظُرُ مَا يَرُدُّ عَلَى الرَّجُلِ فَلَحِقَ الرَّجُلُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا فَأَقِمْهُ عَلَيَّ قَالَ أَبُو أُمَامَةَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَأَيْتَ حِينَ خَرَجْتَ مِنْ بَيْتِكَ أَلَيْسَ قَدْ تَوَضَّأْتَ فَأَحْسَنْتَ الْوُضُوءَ قَالَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ثُمَّ شَهِدْتَ الصَّلَاةَ مَعَنَا فَقَالَ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ غَفَرَ لَكَ حَدَّكَ أَوْ قَالَ ذَنْبَكَ
Sinabi sa amin [Nashr bin 'Ali Al Jahdhami] at [Zuhair bin Harb] -at ang lafadh na ito ay kay Zuhair- pareho silang nagsabi; sinabi sa amin ['Umar bin Yunus] sinabi sa amin ['Ikrimah bin 'Ammar] sinabi sa amin [Syaddad] sinabi sa amin [Abu Umamah] sinabi niya; "Nang ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay nasa moske, habang kami ay nakaupo at nakikipag-usap sa kanya, biglang may dumating na isang lalaki at nagsabi: 'O Rasulullah, ako ay nagkasala. Kaya't parusahan mo ako!' Ngunit si Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan) ay nanatiling tahimik. Di-nagtagal pagkatapos, nagkaroon ng sama-samang panalangin. Sinabi ni Abu Umamah: 'Nang makauwi si Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan), sinundan siya ng lalaki upang malaman ang sagot ng lalaki. Sinagot ni Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan) ang tanong ng lalaki: 'Alam mo ba na noong umalis ka ng bahay, hindi ka ba nag-ablution nang maayos?' Sumagot ang lalaki: 'Opo, O Sugo ng Allah.' Pagkatapos ay ipinagpatuloy ni Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan): 'Pagkatapos niyan, hindi ka ba sumama sa amin sa sama-samang pagdarasal?' Sumagot ang lalaki: 'Opo, O Sugo ng Allah.' Pagkatapos ay sinabi ni Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan): 'Katotohanan, pinatawad ka na ng Allah sa iyong parusa, o sinabi niya, sa iyong mga kasalanan.'"
Hadith
Imam Muslim : 4967
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَاللَّفْظُ لِابْنِ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَاهِبٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنَّهُ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَقَالَ لَا فَقَتَلَهُ فَكَمَّلَ بِهِ مِائَةً ثُمَّ سَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ عَالِمٍ فَقَالَ إِنَّهُ قَتَلَ مِائَةَ نَفْسٍ فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَقَالَ نَعَمْ وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ انْطَلِقْ إِلَى أَرْضِ كَذَا وَكَذَا فَإِنَّ بِهَا أُنَاسًا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاعْبُدْ اللَّهَ مَعَهُمْ وَلَا تَرْجِعْ إِلَى أَرْضِكَ فَإِنَّهَا أَرْضُ سَوْءٍ فَانْطَلَقَ حَتَّى إِذَا نَصَفَ الطَّرِيقَ أَتَاهُ الْمَوْتُ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلَائِكَةُ الْعَذَابِ فَقَالَتْ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ جَاءَ تَائِبًا مُقْبِلًا بِقَلْبِهِ إِلَى اللَّهِ وَقَالَتْ مَلَائِكَةُ الْعَذَابِ إِنَّهُ لَمْ يَعْمَلْ خَيْرًا قَطُّ فَأَتَاهُمْ مَلَكٌ فِي صُورَةِ آدَمِيٍّ فَجَعَلُوهُ بَيْنَهُمْ فَقَالَ قِيسُوا مَا بَيْنَ الْأَرْضَيْنِ فَإِلَى أَيَّتِهِمَا كَانَ أَدْنَى فَهُوَ لَهُ فَقَاسُوهُ فَوَجَدُوهُ أَدْنَى إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي أَرَادَ فَقَبَضَتْهُ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ قَالَ قَتَادَةُ فَقَالَ الْحَسَنُ ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ لَمَّا أَتَاهُ الْمَوْتُ نَأَى بِصَدْرِهِ
Ito ay naibalita sa amin nina [Muhammad bin Al Mutsanna] at [Muhammad bin Basysyar] -at ang lafadh na ito ay kay Ibnul Mutsanna- pareho silang nagsabi; ay nagsabi sa amin [Mu'adz bin Hisham] ay nagsabi sa akin [aking ama] mula kay [Qatadah] mula kay [Abu Ash Shiddiq] mula kay [Abu Sa'id Al Khudri] na ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay nagsabi: "Noong unang panahon ay may isang lalaking pumatay ng siyamnapu't siyam na tao. Pagkatapos ay naghanap ang tao ng isang taong relihiyoso na may maraming kaalaman. Pagkatapos ay ipinakita nila sa kanya ang isang monghe at agad siyang lumapit dito. Sa monghe ay inamin niya na nakapatay siya ng siyamnapu't siyam na tao at tatanggapin ba ang kanyang pagsisisi? Sa wakas, agad na pinatay ng lalaki ang monghe hanggang sa ngayon ay nakapatay na siya ng isang daang tao. Pagkatapos ay naghanap ang lalaki ng ibang may pinakamaraming kaalaman. Pagkatapos ay ipinakita sa kanya ang isang iskolar na may maraming kaalaman. Sa taong relihiyoso, sinabi ng lalaki; 'Nakapatay na ako ng isang daang tao at tatanggapin ba ang aking pagsisisi?' Sumagot ang taong relihiyoso; 'Oo. Walang hadlang sa pagitan mo at ng iyong pagsisisi. Pumunta ka sa ganito at ganoong lugar, dahil maraming tao ang sumasamba kay Allah Subhanahu Wa Ta'ala. Pagkatapos noon, sambahin mo si Allah kasama nila at huwag nang bumalik. sa inyong lugar, dahil ang inyong lugar ay isang masamang kapaligiran.' Kaya't ang lalaki ay pumunta sa lugar na itinuro. Sa daan patungo roon, namatay ang lalaki. Pagkatapos ay nagtalo ang mga anghel ng Awa at si Azab. Sinabi ng Anghel ng Awa; 'Ang lalaking ito ay nagbalak na pumunta sa isang lugar upang magsisi at sumamba kay Allah nang buong puso.' Nagtalo ang Anghel ng Kapahamakan; 'Ngunit, wala ba siyang nagawang mabuti?' Sa wakas, isang anghel sa anyong tao ang sumalubong sa dalawang anghel na nagtatalo. Kaya't pareho silang humingi ng desisyon sa anghel sa anyong tao sa pinakamahusay na paraan. Sinabi ng tao; 'Sukatin mo ang pinakamalapit na distansya sa yumaong taong ito mula sa kanyang pag-alis patungo sa kanyang patutunguhan. Alinman ang pinakamalapit, iyon ang magiging desisyon.' Lumabas na mula sa mga resulta ng kanilang mga sukat ay napatunayan na ang lalaki ay namatay na mas malapit sa kanyang patutunguhan. Kaya ang tao ay nasa kamay ng anghel ng Awa.' Sinabi ni Qatadah; 'Sinabi ni Al Hasan; 'May nagsabi sa amin na ang lalaki ay namatay na nakadapa.'
Hadith
Imam Muslim : 4968
حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا الصِّدِّيقِ النَّاجِيَّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ رَجُلًا قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَجَعَلَ يَسْأَلُ هَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَأَتَى رَاهِبًا فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَيْسَتْ لَكَ تَوْبَةٌ فَقَتَلَ الرَّاهِبَ ثُمَّ جَعَلَ يَسْأَلُ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَى قَرْيَةٍ فِيهَا قَوْمٌ صَالِحُونَ فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ أَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَنَأَى بِصَدْرِهِ ثُمَّ مَاتَ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلَائِكَةُ الْعَذَابِ فَكَانَ إِلَى الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ أَقْرَبَ مِنْهَا بِشِبْرٍ فَجُعِلَ مِنْ أَهْلِهَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ نَحْوَ حَدِيثِ مُعَاذِ بْنِ مُعَاذٍ وَزَادَ فِيهِ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى هَذِهِ أَنْ تَبَاعَدِي وَإِلَى هَذِهِ أَنْ تَقَرَّبِي
Sinabi niya sa akin ['Ubaidullah bin Mu'adz Al 'Anbari] na sinabi niya sa amin [ang aking ama] na sinabi niya sa amin [Syu'bah] mula kay [Qatadah] na narinig niya [Abu Ash Shiddiq An Naji] mula kay [Abu Sa'id Al Khudri] mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam na may isang lalaking nakapatay ng siyamnapu't siyam na tao, pagkatapos ay tinanong niya kung mayroon pa bang pinto ng pagsisisi para sa kanya? Pagkatapos ay nakilala niya ang isang monghe at tinanong ito. Sumagot siya; 'Walang pinto ng pagsisisi para sa iyo.' Pagkatapos ay pinatay niya ang monghe. Pagkatapos ay nagpatuloy siya sa pagtatanong, hanggang sa umalis siya sa kanyang nayon patungo sa isa pang nayon kung saan may mga mabubuting tao. Ngunit habang nasa kalagitnaan ng paglalakbay, inabutan siya ng kamatayan. Namatay siya nang nakadapa. "Pagkatapos, ang Anghel ng Awa at ang Anghel ng Parusa ay nagpaligsahan, matapos sukatin ang distansya ng kanyang paglalakbay, lumabas na siya ay isang dangkal na mas malapit sa mabuting nayon, kaya siya ay inuri bilang isang naninirahan sa nayong iyon. Sinabi sa amin [Muhammad bin Basysyar] sinabi sa amin [Ibn Abu 'Adi] sinabi sa amin [Syu'bah] mula kay [Qatadah] gamit ang sanad na ito tulad ng hadith ni Mu'adz bin Mu'adz kung saan may karagdagan; 'Kaya't ipinahayag ni Allah sa nayong ito na lumayo habang sa kabilang nayon ay inutusan siyang lumapit.'"
Hadith
Imam Muslim : 4969
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ يَحْيَى عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِي مُوسَى قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ دَفَعَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَى كُلِّ مُسْلِمٍ يَهُودِيًّا أَوْ نَصْرَانِيًّا فَيَقُولُ هَذَا فِكَاكُكَ مِنْ النَّارِ
Ibinalita sa amin [Abu Bakr bin Abu Syaibah] na ibinalita sa amin [Abu Usamah] mula kay [Thalhah bin Yahya] mula kay [Abu Burdah] mula kay [Abu Musa] na kanyang sinabi; "Ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay nagsabi: 'Sa Araw ng Paghuhukom, ibibigay ng Allah Subhanahu wa Ta'ala ang isang Hudyo o isang Kristiyano sa bawat Muslim. Pagkatapos ay sasabihin ng Allah Subhanahu wa Ta'ala: 'Ito ang inyong tagapagligtas mula sa parusa ng impiyerno.'"
Hadith
Imam Muslim : 4970
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ أَنَّ عَوْنًا وَسَعِيدَ بْنَ أَبِي بُرْدَةَ حَدَّثَاهُ أَنَّهُمَا شَهِدَا أَبَا بُرْدَةَ يُحَدِّثُ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَمُوتُ رَجُلٌ مُسْلِمٌ إِلَّا أَدْخَلَ اللَّهُ مَكَانَهُ النَّارَ يَهُودِيًّا أَوْ نَصْرَانِيًّا قَالَ فَاسْتَحْلَفَهُ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بِاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ أَنَّ أَبَاهُ حَدَّثَهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَحَلَفَ لَهُ قَالَ فَلَمْ يُحَدِّثْنِي سَعِيدٌ أَنَّهُ اسْتَحْلَفَهُ وَلَمْ يُنْكِرْ عَلَى عَوْنٍ قَوْلَهُ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى جَمِيعًا عَنْ عَبْدِ الصَّمَدِ بْنِ عَبْدِ الْوَارِثِ أَخْبَرَنَا هَمَّامٌ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ بِهَذَا الْإِسْنَادِ نَحْوَ حَدِيثِ عَفَّانَ وَقَالَ عَوْنُ بْنُ عُتْبَةَ
Sinabi sa amin [Abu Bakr bin Abu Syaibah] ay sinabi sa amin ['Affan bin Muslim] ay sinabi sa amin [Hammam] ay sinabi sa amin [Qatadah] na ['Aun] at [Sa'id bin Abu Burdah] ay nagsabi kay [Qatadah] na pareho nilang nasaksihan [Abu Burdah] na nagsasabi kay 'Umar bin 'Abdul 'Aziz mula sa [kanyang ama] mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam na sinabi niya: "Walang Muslim na namamatay maliban kung ilalagay (ipakita) ni Allah sa kanyang lugar ang impyerno ng isang Hudyo o isang Kristiyano." Sinabi ni Qatadah; Kaya hiniling ni Umar bin Abdul Aziz kay Abu Burdah na manumpa sa pangalan ni Allah na walang ibang diyos nang tatlong beses kung narinig niya nga ang kanyang ama na nagsasabi sa kanya tungkol sa Hadith na ito mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Sinabi ni Qatadah; Nanumpa rin si Abu Burda sa kanya. Sinabi ni Qatadah; Gayunpaman, hindi sinabi sa akin ni Sa'id na humingi si Umar ng panunumpa kay Abu Darda, ngunit hindi rin niya itinanggi ang mga salita ni Aun. Sinabi sa amin [Ishaq bin Ibrahim] at [Muhammad bin Al Mutsanna] ang lahat mula kay ['Abdush Shamad bin 'Abdul Warits] sinabi sa amin [Hammam] sinabi sa amin [Qatadah] gamit ang sanad na ito tulad ng hadith ni 'Affan at sinabing 'Aun bin 'Utbah.
Hadith
Imam Muslim : 4971
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبَّادِ بْنِ جَبَلَةَ بْنِ أَبِي رَوَّادٍ حَدَّثَنَا حَرَمِيُّ بْنُ عُمَارَةَ حَدَّثَنَا شَدَّادٌ أَبُو طَلْحَةَ الرَّاسِبِيُّ عَنْ غَيْلَانَ بْنِ جَرِيرٍ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَجِيءُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ نَاسٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ بِذُنُوبٍ أَمْثَالِ الْجِبَالِ فَيَغْفِرُهَا اللَّهُ لَهُمْ وَيَضَعُهَا عَلَى الْيَهُودِ وَالنَّصَارَى فِيمَا أَحْسِبُ أَنَا قَالَ أَبُو رَوْحٍ لَا أَدْرِي مِمَّنْ الشَّكُّ قَالَ أَبُو بُرْدَةَ فَحَدَّثْتُ بِهِ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ فَقَالَ أَبُوكَ حَدَّثَكَ هَذَا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ نَعَمْ
Isinalaysay sa amin [Muhammad bin 'Amru bin 'Abbad bin Jabalah bin Abu Rawwad] Isinalaysay sa amin [Harami Ibn 'Umarah] Isinalaysay sa amin [Syaddad Abu Thalhah Ar Rasibi] mula kay [Ghailan bin Jarir] mula kay [Abu Burdah] mula sa [kanyang ama] mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam na kanyang sinabi: "Sa Araw ng Paghuhukom, isang grupo ng mga Muslim ang darating na may dalang kasalanan na kasinglaki ng mga bundok. Pagkatapos ay pinatawad ng Allah ang kanilang mga kasalanan, pagkatapos ay inatasan Niya sila sa mga Hudyo at Kristiyano." (Iyan ang aking hula). Sinabi ni Rauh; 'Hindi ko alam kung kanino nagmula ang pagdududang ito.' Sinabi ni Abu Burdah; Kaya sinabi ko ito kay Umar bin Abdul Aziz. Pagkatapos ay nagtanong siya; 'Isinalaysay ba ito ng iyong ama mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam? Sumagot ako; 'Oo.'
Hadith
Imam Muslim : 4972
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هِشَامٍ الدَّسْتَوَائِيِّ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مُحْرِزٍ قَالَ قَالَ رَجُلٌ لِابْنِ عُمَرَ كَيْفَ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ فِي النَّجْوَى قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ يُدْنَى الْمُؤْمِنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى يَضَعَ عَلَيْهِ كَنَفَهُ فَيُقَرِّرُهُ بِذُنُوبِهِ فَيَقُولُ هَلْ تَعْرِفُ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ أَعْرِفُ قَالَ فَإِنِّي قَدْ سَتَرْتُهَا عَلَيْكَ فِي الدُّنْيَا وَإِنِّي أَغْفِرُهَا لَكَ الْيَوْمَ فَيُعْطَى صَحِيفَةَ حَسَنَاتِهِ وَأَمَّا الْكُفَّارُ وَالْمُنَافِقُونَ فَيُنَادَى بِهِمْ عَلَى رُءُوسِ الْخَلَائِقِ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ
Ibinalita sa amin [si Zuhair bin Harb] Ibinalita sa amin [si Isma'il bin Ibrahim] mula kay [hisyam ad dastawa'i] mula kay [qatadah] mula kay [shafwan bin muhriz] sinabi niya; "Isang lalaki ang nagtanong kay Ibn Umar; 'Paano mo narinig ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam na nagsasabi tungkol sa pahayag ni Allah nang pabulong?' Sumagot si [Ibnu Umar]; 'Minsan ay narinig ko ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam na nagsabi: 'Sa Araw ng Paghuhukom, ang mananampalataya ay ilalapit nang husto kay Allah Azza Wa Jalla hanggang sa madikitan ng kanyang katawan si Allah. Pagkatapos nito, kukumpirmahin ni Allah ang kanyang mga kasalanan. Pagkatapos ay tatanungin ni Allah: 'Alam mo ba ang iyong mga kasalanan?'
Hadith
Imam Muslim : 4973
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Sinabi sa akin [Abu Ath Thahir Ahmad bin 'Amru bin 'Abdullah bin 'Amru bin Sarh] ang alipin ng mga Umayyad ay nagsabi sa akin [Ibnu Wahb] ay nagsabi sa akin [Yunus] mula kay [Ibn Shihab] na sinabi niya; "Ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay minsang pumunta sa labanan sa Tabuk upang harapin ang mga Romano at Arabo na mga Kristiyano sa Syria." Sinabi ni Ibn Shihab; 'Sinabi sa akin ni [Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malik], na si Abdullah bin Ka'ab bin Malik - si Abdullah bin Ka'ab ay isa sa mga anak ni Ka'ab na sumama kay Ka'ab noong siya ay bulag - sinabi niya; 'Minsan kong narinig [si Ka'ab bin Malik] na nagkuwento ng isang pangyayari tungkol sa kanyang sarili noong sumama siya sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sa labanan sa Tabuk.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Hindi ako kailanman naiwan kasama ang Propeta sallallahu 'alaihi wasallam sa mga digmaang kanyang sinalihan maliban sa digmaan sa Tabuk, ngunit naiwan din ako sa digmaan sa Badr. Hindi kailanman pinuna ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ang isang Muslim na hindi nakibahagi sa digmaan sa Badr, ito ay dahil ang unang layunin ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam at ng mga Muslim (sa digmaan sa Badr) ay ang pag-atake lamang sa mga hindi naniniwala sa Quraish na naglalakbay sakay ng mga kamelyo hanggang sa tipunin ni Allah ang mga Muslim kasama ang kanilang mga kaaway nang walang napagkasunduang oras. Noong panahong iyon, nakibahagi ako sa Rasulullah sa gabi ng 'Aqabah nang mangako kaming ipagtatanggol ang Islam. Sa aking palagay, ang pakikilahok sa digmaan sa Badr ay hindi maihahambing sa pakikilahok sa gabi ng Aqabah, kahit na ang digmaan sa Badr ay mas popular sa karamihan ng mga tao. Kabilang sa mga kuwento kung kailan hindi ako nakibahagi sa Rasulullah sa digmaan sa Tabuk ay ang mga sumusunod; 'Ako ay lubos na walang magawa at walang sinuman ang may higit na kalayaan kaysa sa akin noong hindi ako nakibahagi sa digmaan sa Tabuk. Sumpa man kay Allah, dati ay hindi ako naghanda ng dalawang hayop na nakasakay para sa iba't ibang labanan.' Ngunit sa digmaang ito sa Tabuk, naghanda ako ng dalawang hayop na pangsakay. Sa wakas, si Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay pumunta sa labanan sa Tabuk noong napakainit ng panahon. Masasabing siya ay naglakbay nang napakalayo at puno ng mga panganib at naharap sa maraming kaaway. Pagkatapos ay ipinaliwanag ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sa mga Muslim kung ano ang kanilang haharapin sa kanya. Samakatuwid, inutusan niya ang mga Muslim na maghanda ng sapat na mga kagamitang pandigma. Noong panahong iyon, maraming Muslim ang sumama sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam nang hindi itinalaga sa pamamagitan ng liham ng pagtatalaga upang lumaban. Sinabi ni Ka'ab; 'May isang lalaki na hindi sumipot dahil gusto niyang lumayo sa digmaan. Pinaghihinalaan niya na ang kanyang hindi pagsunod ay hindi malalaman ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam - hangga't walang bumababang rebelasyon tungkol sa kanya mula kay Allah Azza Wa Jalla -. Si Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay nakipagdigma sa Tabuk noong ang ani ng prutas ay lubos na nakakabusog kaya kinailangan kong ibaling ang aking atensyon sa ani. Naghahanda na ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam at ang mga Muslim na nakibahagi, at agad akong naghanap ng mga suplay gamit ang mga ito. Pagkatapos ay umuwi ako nang walang anumang suplay. Sinabi ko sa aking sarili; 'Maaari akong maghanda ng mga suplay anumang oras. Palagi akong nasa isang palaisipan sa pagitan ng oo at hindi hanggang sa mas handa ang mga tao.' Umalis ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam kasama ang mga Muslim, habang ako ay hindi pa nakapaghanda ng anumang suplay. Sa wakas ay umalis ako, pagkatapos ay umuwi ako nang walang inihandang anuman. Palagi akong nag-aalinlangan kung sasali sa digmaan o hindi, hanggang sa sumugod na ang mga tropang Muslim at nagsisimula na ang digmaan. Pagkatapos ay gusto kong sumali sa larangan ng digmaan - ngunit iyon ay pangarap lamang - at sa huli ay nakatakda akong hindi sumali sa larangan ng digmaan. Matapos umalis ang Sugo ng Allah (kapayapaan at mga pagpapala ng Allah ay mapasakanya) patungo sa larangan ng digmaan sa Tabuk, nagsimulang bumalot sa akin ang kalungkutan. Nang lumabas ako sa gitna ng nakapalibot na komunidad, napagtanto ko na wala akong makakasalamuha maliban sa mga taong nasa pagkukunwari o mga mahihinang tao na binigyan ng dahilan ni Allah Azza Wa Jalla. Samantala, hindi ako naalala ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) hanggang sa makarating siya sa Tabuk. Pagkatapos, habang nakaupo siya kasama ng kanyang mga kasama, bigla siyang nagtanong; 'Bakit hindi sumama sa amin si Ka'ab bin Malik?' Sumagot ang isang kasama mula sa Bani Salimah; 'O Sugo ng Allah, tila mas inaalala ni Ka'ab bin Malik ang kanyang sarili kaysa sa pakikibakang ito?' Nang marinig ang mga salita ng kasama, sinabi ni Muadh bin Jabal; 'O kaibigan, napakasama ng iyong sinasabi! Sumpa man sa Allah, O Sugo ng Allah, alam kong si Ka'ab bin Malik ay isang mabuting tao.' Pagkatapos ay natahimik ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah). Nang siya ay tahimik nang ganoon, bigla niyang nakita ang isang lalaking nakasuot ng helmet na bakal na mahirap makilala. Pagkatapos ay sinabi ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Ikaw ba si Abu Khaitsamah?' Lumabas na ang taong ito ay si Abu Khaitsamah Al Ansari, isang kaibigan na minsang nagbigay ng kawanggawa ng isang sha' ng datiles nang siya ay alipustahin ng mga mapagkunwari. Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Nang marinig ko na ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay naghahanda nang bumalik mula sa labanan sa Tabuk, ako ay napuno ng kalungkutan. Pagkatapos ay nagsimula akong mag-isip ng mga dahilan para magsinungaling. Sinabi ko sa aking sarili; 'Anong dahilan ang makapagliligtas sa akin mula sa poot ng Propeta?' Upang harapin ito, humingi ako ng tulong sa aking pamilya na maaaring magbigay ng payo. Nang may magsabi sa akin na ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay halos nakarating na sa lungsod ng Medina, nawala sa aking isipan ang dahilan ng pagsisinungaling. Sa wakas ay napagtanto ko na hindi ko maaaring magsinungaling sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Kaya naman, kinailangan kong sabihin sa kanya ang katotohanan. Di-nagtagal, dumating ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sa lungsod ng Medina. Gaya ng dati, dumiretso siya sa moske - gaya ng kanyang tradisyon tuwing darating siya mula sa paglalakbay patungo sa isang lugar - upang magsagawa ng mga panalangin. Pagkatapos magsagawa ng sunnah na panalangin, agad na nakipag-usap ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sa kanyang mga kaibigan. Pagkatapos noon, dumating ang ilang mga kaibigan na walang oras na lumahok sa pakikipaglaban sa mga Muslim at naghatid ng iba't ibang dahilan sa kanya sa pamamagitan ng pagmumura. Tinatayang mahigit walumpung katao ang hindi nakibahagi sa labanan. Lumabas na tinanggap ng Propeta ang katapatan ng mga hindi lumahok sa digmaan, nanumpa ng katapatan sa kanila, humingi ng tawad para sa kanila, at ibinigay ang kanilang itinatago sa kanilang mga puso kay Allah. Ilang sandali pa, lumapit ako upang makita ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam. Pagkatapos ko siyang batiin, ngumiti siya na parang ngiti ng isang galit na tao. Pagkatapos ay sinabi niya; 'Halika rito!' Pagkatapos ay lumakad ako palapit sa kanya hanggang sa umupo ako sa harap niya. Pagkatapos noon, nagtanong ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Bakit hindi ka sumama sa amin sa pakikipaglaban, O Ka'ab? Hindi ba't nangako ka na isusuko ang iyong katawan at kaluluwa sa Islam?' Sumagot ako; 'O Sugo ng Allah, sa ngalan ng Allah, kung uupo ako malapit sa ibang tao maliban sa iyo, sigurado akong magiging malaya ako sa kanyang poot dahil sa mga dahilan at argumento na aking iniharap. Ngunit, sumpa man kay Allah, alam ko na kung bibigyan kita ngayon ng mga dahilan na puno ng kasinungalingan upang hindi ka magalit, tiyak na si Allah ang magpapagalit sa iyo sa akin. Kung ihaharap ko sa iyo, O Sugo ng Allah, ang aking tama at tapat na mga dahilan, at pagkatapos ay pagalitan mo ako dahil sa mga kadahilanang iyon, tatanggapin ko ito nang may kasiyahan. Parusahan ako ni Allah sa aking tapat na mga salita. Sumpa man kay Allah, walang edad ang makakapigil sa akin sa pagsali sa digmaan. Sumpa man kay Allah, ako ay lubos na walang magawa noong panahong iyon kahit na limitado lamang ang aking pagkakataong sumali sa pakikibaka kasama ang mga Muslim.' Pagkarinig sa taos-pusong pag-amin na ito, sinabi ng Sugo ng Allah: 'Ang taong ito ay nagsalita nang tapat at tama.' Kaya't, tumayo ka hanggang sa bigyan ka ng Allah ng desisyon." Sa wakas ay tumayo ako at umalis sa kanyang tabi. Hindi nagtagal, may ilang mga tao mula sa Bani Salimah na sumunod sa akin, na nagsasabi: 'O Ka'ab, sa pamamagitan ng Allah, bago namin alam na ikaw ay nakagawa ng isang pagkakamali/kasalanan. Talagang hindi mo ipinaliwanag ang mga dahilan sa Sugo ng Allah tulad ng mga dahilan na iniharap ng iba pang mga kasamahan na hindi mo nakilahok sa pakikilahok lamang sa Rasulullah, ang katotohanang ito ay nasira sa digmaan. dosamu.& #39; Ka'ab bin Malik berkata setelah itu; Salimah sumagot; 'Ya. Ada dua orang lagi seperti dirimu. Kedua orang tersebut mengatakan kepada Rasulullah seperti yang telah kamu katakan at ang Sugo ng Allah ay sumagot sa kanya gaya ng pagsagot niya sa inyo.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay nagtanong ako; 'Sino ang dalawang taong ito, O mga kasama?' Sila, ang Bani Salimah, ay sumagot; 'Ang dalawang taong ito ay sina Murarah bin Rabi'ah Al Amin at Hilal bin Ummayah Al Waqifi.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay binanggit nila ang dalawang matuwid na kasama na lumahok sa Labanan sa Badr at pareho silang karapat-dapat na maging mabuting huwaran. Pagkatapos noon, umalis ako nang binanggit nila sa akin ang dalawang taong ito.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkalipas ng ilang araw, ipinagbawal ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) sa mga Muslim na makipag-usap sa aming tatlo na hindi lumahok sa Labanan sa Tabuk. Simula noon, nagsimulang dumistansya ang mga Muslim at binago ang kanilang saloobin sa aming tatlo hanggang sa ang mundong ito ay naging kakaiba sa amin. Tila, ang mundong ito ay hindi ang mundong aking tinirhan noon at tumagal nang limampung gabi.' Ang kaibigan ko na hindi lumahok sa digmaan sa Tabuk ay ngayon ay malungkot na nakaluhod sa kanyang bahay at umiiyak, habang ako ay isang matigas at matapang na binata. Patuloy akong kumikilos nang normal at isinasagawa ang pang-araw-araw na gawain gaya ng dati. Lumabas pa rin ako ng bahay, pumunta sa moske upang dumalo sa mga pangkongregasyong panalangin kasama ang ibang mga Muslim, at naglakad-lakad sa palengke kahit walang gustong makipag-usap sa akin. Hanggang isang araw ay lumapit ako sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam at binati siya nang siya ay nasa kanyang upuan pagkatapos magdasal. Tinanong ko ang aking sarili; 'Gagalaw ba ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ang kanyang mga labi upang tumugon sa pagbati o hindi?' Pagkatapos ay nagdasal ako malapit sa Sugo ng Allah habang nagnanakaw ng sulyap sa kanya. Nang naghahanda na akong magdasal, tumingin siya sa akin. At nang lumingon ako sa kanya, inalis niya ang kanyang mga tingin sa akin." Matapos ang mahabang panahon na nakahiwalay sa lipunang Muslim, naglakad-lakad ako hanggang sa marating ko ang bakod ng hardin ni Abu Qatadah. Si Abu Qatadah ay anak ng aking tiyuhin (pinsan ko) at siya ang taong gusto ko. Pagdating ko doon, binati ko siya. Ngunit, sumpa man kay Allah, hindi niya sinagot ang aking pagbati. Sa wakas ay nagkaroon ako ng lakas ng loob na tanungin siya; 'O Abu Qatadah, sumusumpa ako sa iyo sa ngalan ni Allah, hindi mo ba alam na tunay kong minamahal si Allah at ang Kanyang Sugo?' Lumabas na tahimik lamang si Abu Qatadah. Pagkatapos ay inulit ko muli ang aking mga salita sa pamamagitan ng pagmumura tulad ng unang beses. Ngunit nanatiling tahimik siya. Pagkatapos ay inulit ko ang aking sinabi at sumagot siya; 'Tunay ngang mas alam ito ni Allah at ng Kanyang Sugo.' Nang marinig ko ang kanyang mga salita, napuno ng luha ang aking mga mata at umuwi ako habang naglalakad sa hardin. Habang naglalakad ako sa palengke ng Medina, isang lalaki mula sa lupain ng Syria na nagtitinda ng pagkain sa lungsod ng Medina ang nagtanong; 'Sino ang makapagpapakita sa akin kung nasaan si Ka'ab bin Malik?' Pagkatapos ay itinuro ako ng mga tao hanggang sa lumapit sa akin ang lalaki at inabot sa akin ang isang sulat mula kay Haring Ghassan. Dahil marunong akong bumasa at sumulat, naunawaan ko ang nilalaman ng sulat. Lumabas na ang nilalaman ng sulat ay ang mga sumusunod; 'Nabalitaan namin na inihiwalay ka ng iyong kaibigan (ibig sabihin ang Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam) mula sa pakikipag-ugnayan sa publiko, samantalang ang iyong Panginoon mismo ay hindi ka sinasayang nang ganoon. Kaya't sumama ka sa amin, tiyak na tutulungan ka namin.' Pagkatapos basahin ang liham, sinabi ko; 'Sa totoo lang, ang liham na ito ay isang sakuna rin para sa akin.' Pagkatapos ay inilagay ko ito sa apoy at sinunog hanggang sa ito ay masunog. Pagkatapos ng apatnapung araw na pampublikong pagbubukod, lumabas na hindi pa bumababa ang rebelasyon ng Diyos. Hanggang sa isang pagkakataon, isang sugo ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam ang lumapit sa akin na may dalang mensahe: 'O Ka'ab, tunay na inutusan ka ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam na iwasan ang iyong asawa.' Nagtanong ako; 'Dapat ko ba siyang hiwalayan o ano?' Sumagot ang sugo; 'Hindi mo na siya kailangang hiwalayan.' Ngunit, iwasan mo lang ito at huwag mo itong lapitan.' Pagkatapos ay sinabi ko sa aking asawa; 'O ate, dapat ka munang umuwi sa iyong mga magulang at manatili sa kanila hanggang sa magbigay si Allah ng malinaw na desisyon sa bagay na ito.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Di nagtagal, ang asawa ni Hilal bin Umayyah ay pumunta sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam at nagtanong; 'O Sugo ng Allah, si Hilal bin Umayyah ay matanda na at mahina at walang mga katulong. Kaya naman, hayaan ninyo akong alagaan siya.' Sumagot ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Hindi. Mas makabubuti kung hindi mo muna siya sasamahan at hindi siya dapat mapalapit sa iyo nang ilang panahon.' Nanatiling matigas ang loob ng asawa ni Hilal at nagsabi; 'Sumpa man sa Allah, O Sugo ng Allah, ngayon ay wala na siyang sigla sa buhay. Palagi siyang umiiyak, simula nang magkaroon siya ng ganitong problema hanggang ngayon.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'May ilang tao mula sa aking pamilya ang nagsabi; 'Dapat ka munang humingi ng pahintulot sa Sugo ng Allah tungkol sa bagay na ito ng iyong asawa. Dahil ang Sugo ng Allah, ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya, mismo ang nagbigay ng pahintulot kay Hilal bin Umayyah na alagaan ang kanyang asawa.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; "Hindi ako hihingi ng pahintulot sa Sugo ng Allah, sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala, tungkol sa bagay na ito ng aking asawa. Dahil, kung tutuusin, hindi ko malalaman kung paano sasagot ang Sugo ng Allah kung hihingi ako ng kanyang pahintulot habang ako ay bata pa." #39; Sabi ni Ka'ab bin Malik; 'Lumabas na nagpatuloy ito sa loob ng sampung gabi, kaya't limampung gabi na para sa amin simula noong ipinagbabawal sa amin ang mga Muslim. Sabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay nagdasal ako ng madaling araw noong ikalimampung gabi sa likod ng bahay. Habang nakaupo ako sa pagdarasal, napuno ako ng panghihinayang at kalungkutan. Tila parang makitid sa akin ang malawak na lupang ito. Bigla akong nakarinig ng isang malakas na sumisigaw sa abot-tanaw; 'O Ka'ab bin Malik, magalak ka!' Kaya't ako ay nagpatirapa at nalaman kong malaya na ako sa aking problema. Sabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay ipinahayag ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sa mga Muslim na tapos na.
Hadith
Imam Muslim : 4974
حَدَّثَنَا حِبَّانُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ الْأَيْلِيُّ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا و قَالَ الْآخَرَانِ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ وَالسِّيَاقُ حَدِيثُ مَعْمَرٍ مِنْ رِوَايَةِ عَبْدٍ وَابْنِ رَافِعٍ قَالَ يُونُسُ وَمَعْمَرٌ جَمِيعًا عَنْ الزُّهْرِيِّ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الْإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا وَبَعْضُهُمْ كَانَ أَوْعَى لِحَدِيثِهَا مِنْ بَعْضٍ وَأَثْبَتَ اقْتِصَاصًا وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا ذَكَرُوا أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ نِسَائِهِ فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ فِيهَا سَهْمِي فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَذَلِكَ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ مَسِيرَنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ غَزْوِهِ وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنْ الْمَدِينَةِ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ فَلَمَّا قَضَيْتُ مِنْ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى الرَّحْلِ فَلَمَسْتُ صَدْرِي فَإِذَا عِقْدِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدْ انْقَطَعَ فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي فَحَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِيَ الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ قَالَتْ وَكَانَتْ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُهَبَّلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ إِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنْ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرْ الْقَوْمُ ثِقَلَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَحَلُوهُ وَرَفَعُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا وَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلَا مُجِيبٌ فَتَيَمَّمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ فِيهِ وَظَنَنْتُ أَنَّ الْقَوْمَ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَيَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ قَدْ عَرَّسَ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ فَادَّلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي وَقَدْ كَانَ يَرَانِي قَبْلَ أَنْ يُضْرَبَ الْحِجَابُ عَلَيَّ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي وَ وَاللَّهِ مَا يُكَلِّمُنِي كَلِمَةً وَلَا سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدِهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِيَ الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ فِي شَأْنِي وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ابْنُ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ شَهْرًا وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ وَلَا أَشْعُرُ بِشَيْءٍ مِنْ ذَلِكَ وَهُوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لَا أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي إِنَّمَا يَدْخُلُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ كَيْفَ تِيكُمْ فَذَاكَ يَرِيبُنِي وَلَا أَشْعُرُ بِالشَّرِّ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَ مَا نَقَهْتُ وَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ وَهُوَ مُتَبَرَّزُنَا وَلَا نَخْرُجُ إِلَّا لَيْلًا إِلَى لَيْلٍ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الْأُوَلِ فِي التَّنَزُّهِ وَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهِيَ بِنْتُ أَبِي رُهْمِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ وَأُمُّهَا ابْنَةُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ بْنِ عَبَّادِ بْنِ الْمُطَّلِبِ فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَبِنْتُ أَبِي رُهْمٍ قِبَلَ بَيْتِي حِينَ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلًا قَدْ شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَيْ هَنْتَاهْ أَوْ لَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قُلْتُ وَمَاذَا قَالَ قَالَتْ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا إِلَى مَرَضِي فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي فَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ كَيْفَ تِيكُمْ قُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَيَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَتَيَقَّنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجِئْتُ أَبَوَيَّ فَقُلْتُ لِأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتْ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلَّا كَثَّرْنَ عَلَيْهَا قَالَتْ قُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ثُمَّ أَصْبَحْتُ أَبْكِي وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْيُ يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ وَبِالَّذِي يَعْلَمُ فِي نَفْسِهِ لَهُمْ مِنْ الْوُدِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هُمْ أَهْلُكَ وَلَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ لَمْ يُضَيِّقْ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ وَإِنْ تَسْأَلْ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَرِيرَةَ فَقَالَ أَيْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَيْءٍ يَرِيبُكِ مِنْ عَائِشَةَ قَالَتْ لَهُ بَرِيرَةُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا قَطُّ أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ قَالَتْ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ ابْنِ سَلُولَ قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَ أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا خَيْرًا وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلًا مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ كَانَ مِنْ الْأَوْسِ ضَرَبْنَا عُنُقَهُ وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ وَكَانَ رَجُلًا صَالِحًا وَلَكِنْ اجْتَهَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَا تَقْتُلُهُ وَلَا تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنْ الْمُنَافِقِينَ فَثَارَ الْحَيَّانِ الْأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ قَالَتْ وَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ثُمَّ بَكَيْتُ لَيْلَتِي الْمُقْبِلَةَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَأَبَوَايَ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي اسْتَأْذَنَتْ عَلَيَّ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا فَجَلَسَتْ تَبْكِي قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ لِي مَا قِيلَ وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لَا يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي بِشَيْءٍ قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ و
Sinabi sa amin [Hibban bin Musa] Sinabi sa amin [Abdullah bin Al Mubarak] Sinabi sa amin [Yunus bin Yazid Al Aili] Gayundin, isinalaysay ito mula sa ibang ruta, Sinabi sa amin [Ishaq bin Ibrahim Al Hanzhali] at [Muhammad bin Rafi'] at ['Abad bin Humaid]. Sinabi ni Ibn Rafi'; Sinabi sa amin. Habang ang iba ay nagsabi; Ipinaalam sa amin [Abdurrazaq] Ipinaalam sa amin [Ma'mar], na ang linya ng Hadith ay kasaysayan nina 'Abd at Ibnu Rafi'. Sinabi nina Yunus at Ma'mar; sa kabuuan nito mula kay [Az Zuhri] ay nag-ulat sa akin [Sa'id bin Al Musayyab] at [Urwah bin Zubair], [AlQamah bin Waqqash], [Ubaidullah bin Abdullah bin Utbah bin Mas'ud] mula sa Hadith ni [Aisyah] - ang asawa ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam - kapag ang mga taong nagkakalat ng mga maling tsismis ay nagsasabi ng anumang nais nila sa kanilang sinasabi, Pagkatapos ay ipinaliwanag ni Allah ang kanyang kadalisayan sa mga paratang na ito. May isang grupo ng mga tao na nagkuwento sa akin tungkol sa pangyayaring ito, ang ilan sa kanila ay nakatanggap ng kuwento ng pangyayari mula sa iba, kaya tila matibay ang kuwento, hanggang sa maisaulo ko ang mga salita ng lahat ng kanilang sinabi sa akin at ang ilan sa mga kuwento ay nagpatunay sa iba. Mula kay Urwah ay isinalaysay niya sa akin mula kay Aisyah, ang asawa ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay nagsabi; Nang nais ng Propeta sallallaahu 'alaihi wa sallam na maglakbay, nagpalabunutan siya sa kanyang mga asawa. Sinuman ang nagpalabunutan, siya ang sumama sa Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam." Sabi ni Aisha; "Pagkatapos ay nagpalabunutan siya sa pagitan namin sa isang labanan at ang aking mga palaso ay lumabas para magpalabunutan, kaya sumama ako sa Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam. Ang pangyayaring ito ay naganap pagkatapos ng paghahayag ng talata tungkol sa hijab. Pagkatapos ay dinala ako sa aking pangalawang paglalakbay. Sa kalagitnaan ng paglalakbay, bumaba ako hanggang sa matapos ng Propeta sallaallahu 'alaihi wa sallam ang isang digmaan at bumalik siya sa Medina. Isang gabi, kasama ko ang isang grupo ng mga Muslim. Nang sila ay makatulog, bumangon ako at naglakad hanggang sa mauna ako sa kanila. Pagkatapos kong matapos ang aking mga gawain, bumalik ako upang sumama sa grupo ng mga Muslim. Nang mahawakan ko ang aking dibdib, lumabas na ang aking kuwintas, na nagmula sa Zhafar, Yemen, ay sira. Kaya bumalik ako at hinanap ang aking kuwintas, nahuli ako sa paghahanap. At, ang grupo ng mga taong may dalang dugo ng aking buhay ay umalis na, naglakad sila sa pamamagitan ng paglalagay ng aking dugo ng aking buhay sa aking kamelyo na karaniwan kong sinasakyan. Akala nila ay nasa loob na ako nito." Sabi ni Aisyah; "Noong panahong iyon, ang kanyang mga asawa ay payat at magaan, dahil hindi sila kumakain ng karne. Gayunpaman, magaan lamang ang kanilang kinakain. Kaya, walang sinuman ang maghihinala sa bigat ng kislap na iyon, kapag sila ay lumakad at binuhat ito. Bukod dito, noong panahong iyon ay maliit pa ako. Sa wakas ay kinuha nila ang kanilang mga kamelyo at naglakad (nagpatuloy sa kanilang paglalakbay). Nakuha ko ang aking kuwintas nang dumaan ang hukbo. Kaya, nang pumunta ako sa kanilang upuan, walang tumawag at walang sumagot. Pagkatapos ay bumalik ako sa aking upuan kung saan ako nakaupo. Umaasa ako na may makakahanap sa akin (mula sa hukbong Muslim) at babalik upang sunduin ako. Nang umupo ako sa aking upuan, nakaramdam ako ng antok at nakatulog. Samantala, si Shafwan bin Mu'atthal Assulami at ang mga tao ni Dzakwan ay nanatili sa likuran ng mga tropa (sinusuri kung may naiwan). Naglakad sila nang maaga sa gabi at kinaumagahan ay nakarating sila sa aking upuan. May nakita si Shafwan bin al Mu'atthal Assulami na natutulog pa rin, kaya lumapit siya sa akin at nakilala niya ako nang makita niya ako. Ito ay dahil nakita na niya ako bago pa man siya kinakailangang magsuot ng hijab sa ibabaw ko. Agad akong nagising at narinig ko siyang nag-istirja' (na nagsasabing, inna lillahi wa inna ilaihi raaji'un) nang makilala niya ako. Agad kong tinakpan ang aking mukha ng aking hijab. Sumpa man sa Allah, hindi siya nagsalita kahit isang salita at wala akong narinig na kahit isang salita maliban sa kanyang istirja'. Sa wakas ay ibinaba niya ang kanyang kamelyo at sumakay ako rito. Pagkatapos ay umalis siya at pinangunahan ang kamelyo (na aking sinasakyan) hanggang sa maabutan namin ang mga tropang Muslim pagkatapos nilang magpahinga sa dalampasigan ng Azhzhariah. Kawawa ang mga taong may kinikilingan sa aking mga gawain. Noong panahong iyon, ang taong pinakakita ang kayabangan ay si Abdullah bin Ubay bin Salul. Sa wakas, nakarating ako sa Medina. Pagkarating namin, bigla akong nagkasakit nang halos isang buwan, habang ang mga tao ay patuloy na nag-uusap tungkol sa mga paratang (na nakadirekta sa akin), kahit na hindi ako nakaramdam ng kahit kaunting pagkakasala. Kaya naghinala siya sa aking karamdaman. Hindi ko na alam ang kahinahunan ng Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) na nakita ko sa kanya noon. Noong ako ay may sakit, ang Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay pumasok at binati ako at nagtanong, "Kumusta ka?" Para bang pinagdududahan niya ako, samantalang ako ay hindi nakakaramdam ng anumang masama. Nang maramdaman kong bumuti na ang aking pakiramdam, lumabas ako kasama si Umm Mistah sa isang pribadong lugar para mag-ihi. Hindi kami lumalabas maliban sa gabi hanggang sa paglubog ng araw. Ang pribadong lugar na ito ay itinayo malapit sa aming mga bahay. Ang aming mga gawain ay katulad ng sa aming mga ninunong Arabo; dati ay mayroon kaming pribadong lugar para mag-ihi sa bahay. Pagkatapos, ako at si Umm Mistah - siya ay anak ni Abu Ruhmi bin al Muthallib bin Abdi Manaf at ang kanyang ina ay anak ni Shakhr bin Amir, ang tiyahin ni Abu Bakr as Shidiq at ang kanyang anak na lalaki ay si Mistah bin Utsabah bin Abbad bin al Muthallib - ay bumalik sa aking bahay pagkatapos ng aming gawain. Nang panahong iyon, nadulas si Umm Mistah dahil natapakan niya o nasabit sa kanyang damit. Nang panahong iyon ay sinabi niya; "Kawawa si Mistah." Tinanong ko siya: "Gaano kasama ang sinabi mo, binatikos mo ang isang lalaking lumahok sa labanan sa Badr?" Sabi niya: "Oo, hindi mo ba narinig ang sinabi niya?" Sabi ko: "Ano ang sinabi niya?" Pagkatapos ay ipinaalam niya sa akin ang mga salita ng mga nag-akusa sa akin. Nang panahong iyon ay lalong nagkasakit ako at nang makabalik ako sa aking bahay, sinalubong ako ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wa sallam at binati ako. Pagkatapos ay sinabi niya: "Kumusta ka?" Sabi ko; "Papayagan mo ba akong pumunta sa aking mga magulang?" sabi niya; "Nang panahong iyon, nais kong kumpirmahin ang balita mula sa kanilang dalawa. Sa wakas, pinayagan din ako ng Sugo ng Allah sallaallahu 'alaihi wa sallam. Pagkatapos ay pumunta ako sa aking mga magulang, tinanong ko ang aking ina: "O aking ina, ano ang pinag-uusapan ng mga tao?" sumagot siya: "O aking anak, nawa'y maging madali ang iyong mga gawain, sa pamamagitan ng Allah, walang babae na ang asawa ay malinaw na nagmamahal sa kanya habang siya ay may ibang mga asawa (asawa), maliban na sila (ang iba pang mga asawa ng kanyang asawa) ay dadagdagan ang mga paratang laban sa kanya." aniya; "Luwalhati kay Allah, ito ba ang pinag-uusapan ng mga tao?" aniya; "Nang gabing iyon ay umiyak ako, hanggang sa umaga ay hindi na tumulo ang aking mga luha dahil sa pagod at hindi ako naglagay ng makeup kapag natutulog ako. Kapag sa umaga, ako ay umiyak." At, nang panahong iyon, ipinatawag ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam sina Ali bin Abi Talib at Usamah bin Zaid upang anyayahan silang magsanggunian upang paghiwalayin ang kanilang mga asawa habang hindi pa bumababa ang rebelasyon." Sabi ni Aisyah; "Tungkol naman kay Usamah bin Zaid, ipinakita niya sa Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam ang kanyang nalalaman tungkol sa paglayo ng kanyang asawa sa gawaing ito at ang kanyang nalalaman tungkol sa pagmamahal nito sa kanya. Sinabi ni Usamah; 'O Sugo ng Allah! Sila ang iyong mga asawa, wala kaming alam kundi kabutihan.' Tungkol naman kay Ali bin Abi Talib, sinabi niya; "Hindi ka bibigyan ng kahirapan ng Allah 'azza wajalla, marami pa ring mga babae bukod sa kanya. At sa katunayan, kung tatanungin mo ang iyong alipin, tiyak na magiging tapat siya." Sabi ni Aisha; "Pagkatapos, tinawag ng Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam si Barirah, at tinanong niya: "O Barirah! May nakikita ka bang anumang bagay na nagdududa sa iyo tungkol kay Aisha?" Sumagot si Barirah; "Sumpa man sa Nagpadala sa iyo na may katotohanan, wala akong nakikita sa kanya na mas mababa kaysa sa wala nang higit pa." Noong bata pa siya, nakatulog siya habang hinihintay na maihalo ang harina sa kanyang pamilya at pagkatapos ay kinain ito ng isang maamong hayop." Pagkatapos ay tumayo ang Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam at humingi ng argumento mula sa isang lalaking nagngangalang Abdullah bin Ubai bin Salul. Nang nasa pulpito na ang Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam, sinabi ng Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam: "O lahat ng mga Muslim, sino ang gustong magbigay sa akin ng argumento mula sa isang lalaking nanakit sa aking pamilya. Katotohanan, sa ngalan ng Allah, wala akong nalalaman mula sa aking pamilya maliban sa kabutihan. Sinabi nila sa akin ang tungkol sa isang lalaking wala akong nalalaman maliban sa kabutihan. At walang sinuman ang makakakilala sa aking asawa maliban kung siya ay kasama ko." Sinabi ni Sa'ad bin Mu'adz al Ansari; "O Sugo ng Allah! Tutulungan kita mula sa kanya. "Kung may sinuman mula sa Bani Aus na pupugutan ng leeg, kahit pa kapatid namin mula sa Bani Khazraj, kung uutusan mo kami, susundin namin ang iyong mga utos." Kaagad, sinabi ni Sa'ad bin Ubadah - siya ang pinuno ng Bani Khazraj, isang taong relihiyoso. Gayunpaman, mayroon pa rin siyang panatikong saloobin - kay Sa'ad bin Mu'ad; "Sumpa man sa Allah, hindi mo siya mapapatay at hindi mo siya mapapatay." Kaya tumayo si Usaid bin Hudlair at siya ay kanyang pamangkin. Sinabi ni Sa'ad bin Mu'adz kay Sa'ad bin Ubadah; "Nagsisinungaling ka, tunay na papatayin namin siya dahil isa kang mapagkunwari na nakikipagtalo sa mga mapagkunwari." Tahimik siya. Noong araw na iyon, umiyak ako hanggang sa maubos ang aking mga luha at hindi ako nagsuot ng anumang kohl kapag natutulog ako. Kinabukasan, umiyak ako hanggang sa maubos ang aking mga luha at hindi ako nagsuot ng anumang kohl kapag natutulog ako. Inakala ng aking mga magulang na ang aking pag-iyak ay makakasakit sa aking puso. Sabi ni Aisha; "Pagkatapos ay umupo silang dalawa sa tabi ko habang ako ay patuloy na iyak. Nang panahong iyon, may isang babae mula sa Ansar na humingi ng pahintulot sa akin na makipagkita sa akin, kaya pinayagan ko siya. Naupo siya at umiyak kasama ko. Habang nasa ganoong kalagayan kami, ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay lumapit sa amin, bumati at pagkatapos ay umupo." Aniya; "Hindi siya umupo sa tabi ko sa loob ng isang buwan, simula nang hindi ipinahayag sa kanya ang rebelasyon tungkol sa aking mga gawain." Aniya; "Ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay nagpatotoo, na bumati habang nakaupo. Sinabi niya: "Amma ba'd, O Aisyah, tunay na nakarating sa akin ang ganitong balita, tunay na kung nakatakas ka rito dahil hindi mo ito nagawa, nawa'y ilayo ka ng Allah Azzawajalla. Kung makagawa ka ng kasalanang ito, humingi ka ng tawad sa Allah at magsisi sa Kanya. Dahil, ang isang lingkod na umamin sa kanyang kasalanan at pagkatapos ay nagsisisi, tatanggapin ng Allah ang kanyang pagsisisi." Sabi ni Aisha; "Nang matapos magsalita ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam, lalong lumakas ang agos ng aking mga luha hanggang sa hindi ko na maramdaman ang mga patak ng luha." Sabi ko sa aking ama; "Sagutin mo ang sinabi ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) tungkol sa akin." Sabi ng aking ama; "Hindi ko alam, sumpa man sa Allah, hindi ko kakausapin ang Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam." Pagkatapos ay sinabi ko sa aking ina; "Sagutin mo ang sinabi ng Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam tungkol sa akin!" sabi ng aking ina; "Sumpa man sa Allah, hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa Rasulullah sallaallahu 'alaihi wa sallam." Sabi ni Aisha; Sabi ko; "Ako ay isang batang babae, hindi ako masyadong nagbabasa ng Koran. Sumpa man kay Allah, alam kong narinig mo na ito hanggang sa makaramdam ka ng kumpiyansa at maniwala ka rito. At kung sasabihin ko sa iyo, 'Tunay nga, malayo ako sa mga gawaing ito at si Allah Azzawajalla ay Lubos na Nakakaalam kung malayo ako sa mga gawaing iyon. Kaya, hindi mo rin iyon paniniwalaan. Kung aaminin ko sa iyo ang isang bagay, samantalang si Allah Azzawajalla ay Lubos na Nakakaalam na malayo ako sa mga gawaing iyon, tiyak na maniniwala ka sa akin. "Sumpa man kay Allah, wala talagang salita sa pagitan ko at mo maliban sa sinabi ni Abu Yusuf; Ang pagtitiis ay mabuti at si Allah ang lugar para humingi ng tulong sa iyong inaakusahan' (QS. Yusuf 18) "Sabi ni Aisyah; "Pagkatapos ay binago ko ang aking posisyon, humiga ako sa aking kama." Sabi niya; "Sumpa man kay Allah, sa oras na iyon ay alam kong malayo ako sa gawaing iyon, at ilalayo ako ni Allah Azzawajalla dahil malayo ako sa gawaing iyon. Gayunpaman, sumpa man kay Allah, hindi ko inaasahan na may darating na rebelasyon tungkol sa aking kaso." At tunay ngang ang aking kaso ay mas maliit kaysa sa sinabi sa akin ni Allah Azzawajalla kasama ang rebelasyon na binasa. Ang aking pag-asa noong panahong iyon ay ang umasa lamang na sa panaginip ng Sugo ni Allah sallaallahu 'alaihi wa sallam ay maipapakita na inilayo ako ni Allah Azzawajalla sa gawaing iyon." Sabi ni Aisha; "Sumpa man sa Allah, hindi umalis ang Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam sa kanyang pagtitipon, at walang sinuman ang umalis sa bahay hanggang sa magpadala si Allah Azzawajalla ng isang rebelasyon sa Kanyang Propeta. Kaya, nagbago ang kanyang kalagayan dahil karaniwang nangyayari ang mga pagbabago kapag may bumababang rebelasyon, patuloy na bumubuhos ang kanyang pawis kahit na taglamig. Ito ay dahil ang bigat ng salitang ipinahayag sa kanya ay napakabigat." Sabi ni Aisha; "Nang matanggap ng Rasulullah shallaallahu 'alaihi wa sallam ang magandang balita, siya ay tumawa at ang unang pangungusap na sinabi niya noong panahong iyon ay: "Mabuting balita, O Aisyah! Inilayo ka ni Allah Azza wa jalla sa gawaing iyon." Pagkatapos ay sinabi sa akin ng aking ina; "Tumayo ka sa kanya." Sabi ko; "Sumpa man kay Allah, hindi ako tatayo laban sa kanya at hindi ako pupuri maliban kay Allah Azza wa jalla, Siya ang nagpadala ng mga kapahayagan na nagpapaliwanag kung gaano ako kalayo. Nagpahayag si Allah Azzawajalla ng isang talata na nangangahulugang: Katotohanan, ang mga nagdadala ng maling balita ay mula sa inyong grupo, hanggang sampung talata (QS. Annuur 1-11). Nagpadala si Allah Azzawajalla ng ilang talata na nagpapaliwanag kung gaano ako kalayo sa gawaing ito." Sabi ni Aisyah; "Si Abu Bakr ay nakasanayan nang mag-abuloy sa Misthah, dahil siya ay kanyang kamag-anak at siya ay isang mahirap na tao. Sinabi niya; 'Sumpa man kay Allah, hindi ko siya tutulungan magpakailanman pagkatapos niyang akusahan si Aisyah.' Pagkatapos ay nagpadala si Allah Azzawajalla ng isang kapahayagan, na nangangahulugang; At hindi ba't ang mga - hanggang sa Kanyang salita - ay hindi ninyo nais na patawarin kayo ni Allah" (QS. Annur 22). Sinabi ni Hibban bin Musa, sinabi ni Abdullah bin Mubarok: "Ang talatang ito ang pinakahihintay na talata sa Aklat ni Allah. Kaya't sinabi ni Abu Bakr; 'Sumpa man sa Allah, mas magiging masaya ako kung patatawarin ako ng Allah'. Pagkatapos ay bumalik siya upang tumulong kay Misthah gaya ng nakagawian niyang pagtulong dito. Sinabi ni Abu Bakr; 'Tunay nga, hindi ako titigil sa pagtulong magpakailanman'." Sabi ni Aisyah; tinanong ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wa sallam si Zainab bint Jahsy, ang asawa ng Propeta sallallahu 'alaihi wa sallam, tungkol sa nangyari sa akin: "Ano ang alam mo, ano ang nakita mo, o anong balita ang nakarating sa iyo?" sagot niya; "O Sugo ng Allah! Palagi kong binabantayan ang aking pandinig at paningin, at wala akong alam kundi mabuti." Sabi ni Aisyah; "Kahit na si Zaenab ay kanyang asawa na kilalang laging nagyayabang sa harap ko,
Hadith
Imam Muslim : 4975
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَجُلًا كَانَ يُتَّهَمُ بِأُمِّ وَلَدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَلِيٍّ اذْهَبْ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ فَأَتَاهُ عَلِيٌّ فَإِذَا هُوَ فِي رَكِيٍّ يَتَبَرَّدُ فِيهَا فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ اخْرُجْ فَنَاوَلَهُ يَدَهُ فَأَخْرَجَهُ فَإِذَا هُوَ مَجْبُوبٌ لَيْسَ لَهُ ذَكَرٌ فَكَفَّ عَلِيٌّ عَنْهُ ثُمَّ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ لَمَجْبُوبٌ مَا لَهُ ذَكَرٌ
Sinabi sa akin [Zuhair bin Harb] Sinabi sa amin [Affan] Sinabi sa amin [Hammad bin Salamah] Sinabi sa amin [Thabit] mula kay [Anas] na may isang lalaking naakusahan ng pangangalunya sa asawa ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Pagkatapos ay sinabi ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam kay Ali: Humayo ka, at putulin mo ang kanyang leeg (dahil sa kanyang pagkukunwari). Pagkatapos ay lumapit sa kanya si Ali at lumabas na siya ay nagpapalamig sa isang maliit na balon, sinabi sa kanya ni Ali: Lumabas ka! Pagkatapos ay hinila ni Ali ang kanyang kamay at lumabas na siya ay isang lalaking naputol ang ari, kaya hindi siya pinatay ni Ali. Pagkatapos ay lumapit si Ali sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam at nagsabi; O Sugo ng Allah, sa katunayan siya ay isang lalaking naputol ang ari (walang ari).
Hadith
Imam Muslim : 4976
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَقَ أَنَّهُ سَمِعَ زَيْدَ بْنَ أَرْقَمَ يَقُولُا خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ أَصَابَ النَّاسَ فِيهِ شِدَّةٌ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ لِأَصْحَابِهِ { لَا تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا } مِنْ حَوْلِهِ قَالَ زُهَيْرٌ وَهِيَ قِرَاءَةُ مَنْ خَفَضَ حَوْلَهُ وَقَالَ { لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ } قَالَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرْتُهُ بِذَلِكَ فَأَرْسَلَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ فَسَأَلَهُ فَاجْتَهَدَ يَمِينَهُ مَا فَعَلَ فَقَالَ كَذَبَ زَيْدٌ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَوَقَعَ فِي نَفْسِي مِمَّا قَالُوهُ شِدَّةٌ حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ تَصْدِيقِي { إِذَا جَاءَكَ الْمُنَافِقُونَ } قَالَ ثُمَّ دَعَاهُمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَسْتَغْفِرَ لَهُمْ قَالَ فَلَوَّوْا رُءُوسَهُمْ و قَوْله { كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ } وَقَالَ كَانُوا رِجَالًا أَجْمَلَ شَيْءٍ
Sinabi sa amin [Abu Bakr bin Abu Syaibah] Sinabi sa amin [Al Hasan bin Musa] Sinabi sa amin [Zuhair bin Mu'awiyah] Sinabi sa amin [Abu Ishaq] na narinig niya [Zaid bin Arqam] na nagsabi; "Minsan, sumama kami sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sa isang mahabang paglalakbay kung saan marami sa mga kasama ang nakaranas ng mga kahirapan. Pagkatapos ay sinabi ni Abdullah bin Ubay sa kanyang mga kaibigan; 'Huwag kayong magbigay ng mga pinamili sa mga taong kasama ng Sugo ng Allah nang sa gayon ay iwan nila ang Sugo ng Allah.' Sinabi ni Zuhair; 'Lafaz 'Haulihi' (may kasrah sa letrang lam) na ayon sa pinakatumpak na pagbasa ay sinabi ni Abdullah bin Ubay; 'Katotohanan, kung tayo ay nakabalik na sa Medina, ang malalakas na tao ay tunay na makakapagpaalis sa mahihinang tao.' (Qs. Al Munaafiquun (63): 8). Sinabi ni Zaid bin Arqam; 'Pagkatapos ay pumunta ako kay Propeta Muhammad sallallaahu 'alaihi wasallam upang sabihin sa kanya ang tungkol sa sinabi sa kanya ni Abdullah bin Ubay. Pagkatapos ay nagpadala ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam ng isang tao kay Abdullah bin Ubay upang siya ay tanungin. Gayunpaman, lumabas na nanumpa si Abdullah bin Ubay na hindi siya kailanman nagsabi ng anumang bagay na tulad niyan! At sinabi niya; 'Nagsinungaling si Zaid kay Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam.' Sinabi ni Zaid bin Arqam; 'Siyempre, ang mga salita ng mga mapagkunwari ay nakapagpagalit sa aking puso, hanggang sa ipinahayag ni Allah Subhanahu wa Ta'ala ang isang talata na nagbibigay-katwiran sa aking saloobin na nagsasabing: 'Kung ang mga mapagkunwari ay lalapit sa iyo... (Qs. Al Munaafiquun (63): 1)'. Sinabi ni Zaid bin Arqam; 'Pagkatapos ay tinawag sila ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam, ang mga mapagkunwari, upang humingi ng tawad kay Allah, ngunit sa halip ay iniwas nila ang kanilang tingin.' Sinabi ni Allah Subhanahu wa Ta'ala: 'Ang mga mapagkunwari ay parang kahoy na nakasandal sa kanila...' (Al Munaafiquun (63): 4). Sinabi ni Zaid bin Arqam; 'Sila ay mga taong talagang kaakit-akit.'
Hadith
Imam Muslim : 4977
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ وَاللَّفْظُ لِابْنِ أَبِي شَيْبَةَ قَالَ ابْنُ عَبْدَةَ أَخْبَرَنَا و قَالَ الْآخَرَانِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَمْرٍو أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا يَقُولُا أَتَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْرَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ فَأَخْرَجَهُ مِنْ قَبْرِهِ فَوَضَعَهُ عَلَى رُكْبَتَيْهِ وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ فَاللَّهُ أَعْلَمُ حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ يُوسُفَ الْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُا جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ بَعْدَ مَا أُدْخِلَ حُفْرَتَهُ فَذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ سُفْيَانَ
Ibinalita sa amin [Abu Bakr bin Abu Syaibah] at [Zuhair bin Harb] at [Ahmad bin 'Abdah Adh Dhabbi] -at ang lafadh na ito ay kay Ibn Abu Syaibah- Sinabi ni Ibnu Abdah; Ibinalita sa amin, at nagsabi ng isa pa; Ibinalita sa amin [Sufyan bin 'Uyainah] mula kay ['Amru] na narinig niya [Jabir] na nagsabi; Ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay pumunta sa libingan ni Abdullah bin Ubbay, pagkatapos siyang mailagay sa libingan, pagkatapos ay inutusan niya siyang ilabas, at pinaluhod niya ito, pagkatapos ay hinipan niya ito ng kaunting laway at isinuot ang kanyang mga damit. Sinabi ni [Jabir bin 'Abdullah]; "Ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay pumunta sa libingan ni Abdullah bin Ubbay, pagkatapos siyang mailagay sa kanyang libingan. -dagdag pa rito sa Hadith Sufyan.
Hadith
Imam Muslim : 4978
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ابْنُ سَلُولَ جَاءَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلَهُ أَنْ يُعْطِيَهُ قَمِيصَهُ يُكَفِّنُ فِيهِ أَبَاهُ فَأَعْطَاهُ ثُمَّ سَأَلَهُ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ بِثَوْبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُصَلِّي عَلَيْهِ وَقَدْ نَهَاكَ اللَّهُ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا خَيَّرَنِي اللَّهُ فَقَالَ { اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً } وَسَأَزِيدُهُ عَلَى سَبْعِينَ قَالَ إِنَّهُ مُنَافِقٌ فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَلَا تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلَا تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ } حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ قَالَا حَدَّثَنَا يَحْيَى وَهُوَ الْقَطَّانُ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ نَحْوَهُ وَزَادَ قَالَ فَتَرَكَ الصَّلَاةَ عَلَيْهِمْ
Ibinalita sa amin [Abu Bakr bin Abu Syaibah] na ibinalita sa amin [Abu Usamah] na ibinalita sa amin ['Ubaidullah bin 'Umar] mula kay [Nafi'] mula kay [Ibn 'Umar] na sinabi niya; "Nang mamatay si Abdullah bin 'Ubay bin Salul, ang kanyang anak na si Abdullah bin Abdullah (bin Ubay) ay lumapit sa Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam na humihingi ng kanyang damit pang-balabal ng kanyang ama. Tinupad ng Rasulullah ang kahilingan ng kanyang anak. Pagkatapos ay hiniling din niya sa Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam na mamagitan sa bangkay ng kanyang ama. Nang tumayo siya upang isa-isahin ang bangkay, biglang hinila ni Umar (bin Khaththab) ang kanyang damit at sinabi: 'O Rasulullah! Nagdasal ka ba? Hindi ba't ipinagbawal sa iyo ng Allah na isa-isahin ito?' Sumagot siya: 'Binigyan lamang ako ng Allah Subhanahu Wa Ta'ala ng pagpipilian kung isasagawa ko ito o hindi.' Pagkatapos ay binasa niya ang talata: Humingi ka man ng kapatawaran para sa kanila o hindi (pareho lang); kahit na humingi ka pa ng kapatawaran para sa kanila ng pitumpung beses...'. (QS. At Taubah (9): 80). At lalampas ako ng pitumpung beses.' Sabi ni Umar; 'Ngunit siya ay isang mapagkunwari!' Ngunit ipinagdasal pa rin ito ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam. Pagkatapos ay ipinahayag ni Allah Ta'ala ang talata: 'At huwag na huwag kang magdasal para sa katawan ng isa sa mga namatay, ni huwag kang tumayo sa kanyang libingan...'. (QS. At Taubah (9): 84). Sinabi sa amin [Muhammad bin Al Mutsanna] at ['Ubaidullah bin Sa'id] na pareho silang nagsabi; isinalaysay sa amin [Yahya Al Qaththan] mula kay ['Ubaidullah] gamit ang sanad na ito na may katulad na Hadith na may mga karagdagan; pagkatapos ay iniwan niya ang pagdarasal para sa mga mapagkunwari.
Hadith
Imam Muslim : 4979
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ الْمَكِّيُّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ اجْتَمَعَ عِنْدَ الْبَيْتِ ثَلَاثَةُ نَفَرٍ قُرَشِيَّانِ وَثَقَفِيٌّ أَوْ ثَقَفِيَّانِ وَقُرَشِيٌّ قَلِيلٌ فِقْهُ قُلُوبِهِمْ كَثِيرٌ شَحْمُ بُطُونِهِمْ فَقَالَ أَحَدُهُمْ أَتُرَوْنَ اللَّهَ يَسْمَعُ مَا نَقُولُ وَقَالَ الْآخَرُ يَسْمَعُ إِنْ جَهَرْنَا وَلَا يَسْمَعُ إِنْ أَخْفَيْنَا وَقَالَ الْآخَرُ إِنْ كَانَ يَسْمَعُ إِذَا جَهَرْنَا فَهُوَ يَسْمَعُ إِذَا أَخْفَيْنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلَا أَبْصَارُكُمْ وَلَا جُلُودُكُمْ } الْآيَةَ و حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ خَلَّادٍ الْبَاهِلِيُّ حَدَّثَنَا يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ وَهْبِ بْنِ رَبِيعَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ح و قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بِنَحْوِهِ
Isinalaysay sa amin [si Muhammad bin Abu 'Umar Al Makki] mula kay [Sufyan] mula kay [Mansur] mula kay [Mujahid] mula kay [Abu Ma'mar] mula kay [Ibn Mas'ud] na nagsabi: "May tatlong lalaking nagtipon malapit sa Ka'bah, dalawa sa kanila ay mula sa tribo ng Quraysh at isa mula sa tribo ng Thaqafi o vice versa. Lahat silang tatlo ay walang pinag-aralan ngunit sila ay mataba. Isa sa kanila ay nagtanong sa kanyang kaibigan: 'Alam mo ba na naririnig ni Allah ang ating sinasabi?' Sumagot ang isa: 'Naririnig Niya kapag tayo ay malakas magsalita, at hindi Niya naririnig kapag tayo ay mahina magsalita.' Sinabi ng pangatlo: 'Kung naririnig Niya kapag tayo ay malakas magsalita, tiyak na naririnig Niya kapag tayo ay mahina magsalita.' Pagkatapos ay ipinahayag ni Allah Azza wa Jalla ang talata: 'Hindi kayo kailanman makapagtatago mula sa patotoo ng inyong pandinig, paningin at balat...'. (QS. Fushilat (41): 22). At naibalita sa akin [si Abu Bakr bin Khallad Al Bahili] ay nagsabi sa amin [si Yahya bin Sa'id] ay nagsabi sa amin [si Sufyan] ay nagsabi sa akin [si Sulaiman] mula kay ['Umarah bin 'Umair] mula kay [Wahb bin Rabi'ah] mula kay ['Abdullah] Gayundin, isinalaysay ito mula sa ibang ruta, at sinabi niya; ay nagsabi sa amin [si Yahya] ay nagsabi sa amin [si Sufyan] ay nagsabi sa akin [si Mansur] mula kay [Mujahid] mula kay [Abu Ma'mar] mula kay ['Abdullah] na may katulad na Hadith.
Hadith
Imam Muslim : 4980
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَدِيٍّ وَهُوَ ابْنُ ثَابِتٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ يَزِيدَ يُحَدِّثُ عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ إِلَى أُحُدٍ فَرَجَعَ نَاسٌ مِمَّنْ كَانَ مَعَهُ فَكَانَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِمْ فِرْقَتَيْنِ قَالَ بَعْضُهُمْ نَقْتُلُهُمْ وَقَالَ بَعْضُهُمْ لَا فَنَزَلَتْ { فَمَا لَكُمْ فِي الْمُنَافِقِينَ فِئَتَيْنِ } و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ ح و حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ كِلَاهُمَا عَنْ شُعْبَةَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ نَحْوَهُ
Isinalaysay sa amin ['Ubaidullah bin Mu'adz Al 'Anbari] ay isinalaysay sa amin [ang aking ama] ay isinalaysay sa amin [Syu'bah] mula kay ['Adi bin Thabit] na sinabi niya; Narinig ko ['Abdullah bin Yazid] na isinalaysay mula kay [Zaid bin Thabit] na nang ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay umalis patungo sa larangan ng digmaan sa Uhud, ang ilan sa mga taong sumama sa kanya ay bumalik sa kalagitnaan. Dahil doon, ang mga kasama ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay nagkaiba-iba tungkol sa kanila at naging dalawang grupo: Ang ilan ay nagsabing dapat silang labanan at ang ilan ay nagsabing hindi sila dapat labanan. Dahil doon, ipinahayag ang talata: 'Bakit kayo nahahati sa dalawang grupo sa (pagharap) sa mga mapagkunwari...' (QS. An Nisaa (4): 88). At naibalita sa akin [si Zuhair bin Harb] ay nagsabi sa amin [si Yahya bin Sa'id]. Gayundin, isinalaysay ito mula sa ibang ruta, at naibalita sa akin [si Abu Bakr bin Nafi'] ay nagsabi sa amin [si Ghundar] mula sa [Syu'bah] sa pamamagitan ng sanad na ito na may katulad na Hadith.
