Imam Bukhari (الامام البخاري) - 7008 Hadith
Hadith
Imam Bukhari : 21
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى الْمَازِنِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَدْخُلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ الْجَنَّةَ وَأَهْلُ النَّارِ النَّارَ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى أَخْرِجُوا مِنْ النَّارِ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍ فَيُخْرَجُونَ مِنْهَا قَدْ اسْوَدُّوا فَيُلْقَوْنَ فِي نَهَرِ الْحَيَا أَوْ الْحَيَاةِ شَكَّ مَالِكٌ فَيَنْبُتُونَ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي جَانِبِ السَّيْلِ أَلَمْ تَرَ أَنَّهَا تَخْرُجُ صَفْرَاءَ مُلْتَوِيَةًقَالَ وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا عَمْرٌو الْحَيَاةِ وَقَالَ خَرْدَلٍ مِنْ خَيْرٍ
Ба мо [Исмоил] гуфт, ба мо [Молик] гуфт аз [Амр бин Яҳё Ал Мазанӣ] аз [падараш] аз [Абу Саъид Ал Худрӣ] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Аҳли биҳишт ба биҳишт ва аҳли дӯзах ба дӯзах ворид шуданд». Сипас Аллоҳи мутаол гуфт: «Ҳар касеро, ки дар дилаш имон ба андозаи донаи хардал дорад, аз дӯзах берун кунед». Пас онҳо аз дӯзах дар ҳолати сиёҳи сӯхта берун омаданд ва сипас ба дарёи ҳаёт ё ҳаёт андохта шуданд. — Молик дудила кард. — Сипас онҳо мисли тухмиҳои соҳили дарё сабзиданд ва сабзиданд. Оё намебинед, ки чӣ гуна онҳо бо ранги зард берун омаданд». [Вуҳайб] гуфт: Ба мо [Амр] гуфт: «Ҳаёт». Ва ӯ гуфт: «Каме аз хайр».
Hadith
Imam Bukhari : 22
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُ النَّاسَ يُعْرَضُونَ عَلَيَّ وَعَلَيْهِمْ قُمُصٌ مِنْهَا مَا يَبْلُغُ الثُّدِيَّ وَمِنْهَا مَا دُونَ ذَلِكَ وَعُرِضَ عَلَيَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَعَلَيْهِ قَمِيصٌ يَجُرُّهُ قَالُوا فَمَا أَوَّلْتَ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ الدِّينَ
Ба мо [Муҳаммад бин Убайдуллоҳ] ривоят шудааст, ки [Иброҳим бин Саъд] ба мо аз [Солиҳ] аз [Ибни Шиҳоб] аз [Абу Умома бин Саҳл бин Ҳунайф] нақл кардааст, ки ӯ [Абу Саъид ал-Худрӣ]-ро шунидааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Вақте ки ман хоб будам, дар хоб дидам, ки мардумро пеши ман оварданд. Онҳо либос пӯшида буданд, ки баъзеи онҳо ба синаҳо мерасиданд ва баъзеи дигар камтар. Ва Умар бин ал-Хаттобро низ пеши ман оварданд ва ӯ либос пӯшида, онҳоро мекашид. Саҳобагон пурсиданд: «Эй Расули Худо, ба фикри шумо ин чӣ маъно дорад?» Ӯ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Дин».
Hadith
Imam Bukhari : 23
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ عَلَى رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ وَهُوَ يَعِظُ أَخَاهُ فِي الْحَيَاءِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعْهُ فَإِنَّ الْحَيَاءَ مِنْ الْإِيمَانِ
Ба мо [Абдуллоҳ бин Юсуф] ривоят шудааст, ки [Молик бин Анас] аз [Ибни Шиҳоб] аз [Салим бин Абдуллоҳ] аз [падараш] ба мо нақл кардааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз назди як ёри ансорӣ гузашт, ки ба бародараш дар бораи шарм панд медод. Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Ӯро раҳо кунед, зеро шарм ҷузъи имон аст».
Hadith
Imam Bukhari : 24
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمُسْنَدِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو رَوْحٍ الْحَرَمِيُّ بْنُ عُمَارَةَ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ وَاقِدِ بْنِ مُحَمَّدٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ عَنْ ابْنِ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلَّا بِحَقِّ الْإِسْلَامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللَّهِ
Ба мо [Абдуллоҳ ибни Муҳаммад ал-Муснадӣ] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт: «Ба мо [Абу Рауҳ ал-Ҳарамӣ ибни Умара] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт: «Ба мо [Шуъба] аз [Воқид ибни Муҳаммад] ривоят шудааст, ки; ман [падарам] аз [Ибни Умар] шунидам, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ба ман фармон дода шудааст, ки бо мардум ҷанг кунам, то он даме, ки онҳо шаҳодат диҳанд, ки ҳеҷ худое ҷуз Аллоҳ нест ва Муҳаммад паёмбари Аллоҳ аст, намоз бигузорам ва закот диҳам. Агар онҳо ин корро кунанд, пас хун ва моли худро аз ман пинҳон кардаанд, магар бо ҳаққи ислом ва ҳисобу китоби онҳо бо Аллоҳ аст».
Hadith
Imam Bukhari : 25
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ وَمُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ قَالَا حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُئِلَ أَيُّ الْعَمَلِ أَفْضَلُ فَقَالَ إِيمَانٌ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ قِيلَ ثُمَّ مَاذَا قَالَ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ قِيلَ ثُمَّ مَاذَا قَالَ حَجٌّ مَبْرُورٌ
Ба мо [Аҳмад бин Юнус] ва [Мӯсо бин Исмоил] гуфтанд, ки ба мо [Иброҳим бин Саъд] гуфт, ба мо [Ибни Шиҳоб] аз [Саид бин Мусайяб] аз [Абу Ҳурайра] гуфтанд, ки аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар бораи Ислом, ки муҳимтарин аст, пурсида шуд? Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҷавоб дод: «Имон ба Худо ва Паёмбараш». Сипас боз пурсиданд: «Баъд чӣ?» Ӯ ҷавоб дод: «Ҷиҳод фи сабилиллоҳ - ҷангидан дар роҳи Худо». Сипас боз пурсиданд: «Баъд чӣ?» Ӯ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҷавоб дод: «Ҳаҷҷи мабрур».
Hadith
Imam Bukhari : 26
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ عَنْ سَعْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْطَى رَهْطًا وَسَعْدٌ جَالِسٌ فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا هُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَيَّ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلَانٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَاهُ مُؤْمِنًا فَقَالَ أَوْ مُسْلِمًا فَسَكَتُّ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَعُدْتُ لِمَقَالَتِي فَقُلْتُ مَا لَكَ عَنْ فُلَانٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَاهُ مُؤْمِنًا فَقَالَ أَوْ مُسْلِمًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَعُدْتُ لِمَقَالَتِي وَعَادَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ يَا سَعْدُ إِنِّي لَأُعْطِي الرَّجُلَ وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْهُ خَشْيَةَ أَنْ يَكُبَّهُ اللَّهُ فِي النَّارِوَرَوَاهُ يُونُسُ وَصَالِحٌ وَمَعْمَرٌ وَابْنُ أَخِي الزُّهْرِيِّ عَنْ الزُّهْرِيِّ
[Абу Ямон] ба мо гуфтааст, ӯ ба мо гуфтааст [Шуайб] аз [Аз Зуҳрӣ] гуфт, ӯ ба ман [Амир бин Саъд бин Абу Вақош] аз [Саъд] гуфтааст, ки Паёмбари Худо (с) ба баъзе одамон хӯрок додааст ва дар он вақт Саъд нишаста буд. Аммо ӯ хӯрокро ба марде надод, ҳарчанд он шахс барои ман дар байни онҳое, ки дар он ҷо буданд, самараноктар буд, бинобар ин ман аз Паёмбари Худо (с) пурсидам: «Эй Паёмбари Худо, дар бораи фалонӣ чӣ гуфтан мумкин аст? Ман ӯро воқеан мӯъмин мебинам». Паёмбар (с) ҷавоб дод: «Ё ӯ мусалмон аст?» Сипас ман як лаҳза хомӯш мондам ва ман ангехтам, ки бештар боварӣ ҳосил кунам, ки ӯ чӣ маъно дорад, Худо бар ӯ бигӯяд, бинобар ин суханонамро такрор кардам: «Эй Паёмбари Худо, дар бораи фалонӣ чӣ гуфтан мумкин аст? Ман ӯро воқеан мӯъмин мебинам». Паёмбар (с) ҷавоб дод: «Ё ӯ мусалмон аст?» Сипас маро боз тела доданд, то боварӣ ҳосил кунам, ки ӯ чӣ маъно дорад, то он даме ки саволамро дубора такрор кардам. Сипас Паёмбар (с) гуфт: «Эй Саъд, ман низ ба он шахс медиҳам. Аммо ман доданро ба каси дигар аз додан ба ӯ авлотар медонам, зеро метарсам, ки Аллоҳ ӯро ба дӯзах андозад». [Юнус], [Солеҳ], [Маъмар] ва [ҷияни Зуҳрӣ] аз [Аз Зуҳрӣ] ривоят кардаанд.
Hadith
Imam Bukhari : 27
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍوأَنَّ رَجُلًا سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ الْإِسْلَامِ خَيْرٌ قَالَ تُطْعِمُ الطَّعَامَ وَتَقْرَأُ السَّلَامَ عَلَى مَنْ عَرَفْتَ وَمَنْ لَمْ تَعْرِفْ
Ба мо [Қутайба] ривоят шудааст, ки [Ал-Лайс] аз [Язид бин Абу Ҳабиб] аз [Абу-л-Хайр] аз [Абдуллоҳ бин Амр] ба мо нақл кардааст, ки марде аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) пурсид: «Кадом ислом беҳтар аст?» Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҷавоб дод: «Шумо ба касоне, ки мешиносед ва ба касоне, ки намешиносед, таъом медиҳед ва салом медиҳед».
Hadith
Imam Bukhari : 28
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ عَنْ مَالِكٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُرِيتُ النَّارَ فَإِذَا أَكْثَرُ أَهْلِهَا النِّسَاءُ يَكْفُرْنَ قِيلَ أَيَكْفُرْنَ بِاللَّهِ قَالَ يَكْفُرْنَ الْعَشِيرَ وَيَكْفُرْنَ الْإِحْسَانَ لَوْ أَحْسَنْتَ إِلَى إِحْدَاهُنَّ الدَّهْرَ ثُمَّ رَأَتْ مِنْكَ شَيْئًا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ مِنْكَ خَيْرًا قَطُّ
Аз [Абдуллоҳ ибни Маслама], аз [Молик], аз [Зайд ибни Аслам], аз [Ато ибни Ясор], аз [Ибни Аббос] ривоят шудааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ба ман дӯзах нишон дода шуд ва аксари сокинони он занон буданд. Зеро онҳо аксар вақт ношукрӣ мекарданд». Аз онҳо пурсиданд: «Оё онҳо аз Худо ношукрӣ мекунанд?» Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтанд: «Онҳо аз шавҳарони худ ношукрӣ мекунанд ва аз некӣ ношукрӣ мекунанд. Агар ту ҳамеша ба яке аз онҳо некӣ мекардӣ ва ӯ дар ту як бадӣ медид, мегуфт: «Ман дар ту ҳеҷ гоҳ хубӣ надидаам».
Hadith
Imam Bukhari : 29
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ وَاصِلٍ الْأَحْدَبِ عَنْ الْمَعْرُورِ بْنِ سُوَيْدٍ قَالَ لَقِيتُ أَبَا ذَرٍّبِالرَّبَذَةِ وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ وَعَلَى غُلَامِهِ حُلَّةٌ فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ إِنِّي سَابَبْتُ رَجُلًا فَعَيَّرْتُهُ بِأُمِّهِ فَقَالَ لِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا ذَرٍّ أَعَيَّرْتَهُ بِأُمِّهِ إِنَّكَ امْرُؤٌ فِيكَ جَاهِلِيَّةٌ إِخْوَانُكُمْ خَوَلُكُمْ جَعَلَهُمْ اللَّهُ تَحْتَ أَيْدِيكُمْ فَمَنْ كَانَ أَخُوهُ تَحْتَ يَدِهِ فَلْيُطْعِمْهُ مِمَّا يَأْكُلُ وَلْيُلْبِسْهُ مِمَّا يَلْبَسُ وَلَا تُكَلِّفُوهُمْ مَا يَغْلِبُهُمْ فَإِنْ كَلَّفْتُمُوهُمْ فَأَعِينُوهُمْ
[Сулаймон бин Ҳарб] ба мо нақл кард, [Шуъба] ба мо аз [Вошилул-Аҳдаб] аз [Ал-Маърур бин Сувайд] нақл кард, ки гуфт: Ман [Абу Зарр]-ро дар Рабза вохӯрдам, ки ду қабат либос пӯшида буд ва писараш низ, пас ман аз ӯ дар ин бора пурсидам, пас ӯ гуфт: Ман бо дашном додани модараш шахсеро дашном додам, пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) маро сарзаниш кард: «Эй Абу Зарр, оё ту модарашро дашном медиҳӣ? Дар ҳақиқат, ту ҳанӯз дар ҳолати нодонӣ ҳастӣ. Бародарони ту вобастаи ту ҳастанд, Аллоҳ онҳоро зери назорати ту қарор додааст. Пас, ҳар касе, ки бародари зери назорати ӯ бошад - вобастаи ӯ - агар бихӯрад, ба ӯ ҳамон миқдоре, ки мехӯрад, бихӯронад ва агар ӯро ҳамон миқдоре, ки мепӯшад, пӯшонад, ба онҳо чизе бештар аз тавоноияшон бор накун. Агар ба онҳо бор кунӣ, ба онҳо кумак кун».
Hadith
Imam Bukhari : 30
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الْمُبَارَكِ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ وَيُونُسُ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ الْأَحْنَفِ بْنِ قَيْسٍ قَالَذَهَبْتُ لِأَنْصُرَ هَذَا الرَّجُلَ فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرَةَ فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدُ قُلْتُ أَنْصُرُ هَذَا الرَّجُلَ قَالَ ارْجِعْ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِذَا الْتَقَى الْمُسْلِمَانِ بِسَيْفَيْهِمَا فَالْقَاتِلُ وَالْمَقْتُولُ فِي النَّارِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا الْقَاتِلُ فَمَا بَالُ الْمَقْتُولِ قَالَ إِنَّهُ كَانَ حَرِيصًا عَلَى قَتْلِ صَاحِبِهِ
[Абдурраҳмон ибни Муборак] ба мо нақл кард [Ҳаммад ибни Зайд] ба мо [Айюб] ва [Юнус] аз [Ҳасан] аз [Аҳнаф ибни Қайс] ки гуфт: «Ман барои кӯмак ба касе омадам, сипас бо [Абу Бакра] вохӯрдам, ӯ пурсид: «Ба куҷо меравӣ?» Ман ҷавоб додам: «Ман мехоҳам ба касе кӯмак кунам». Ӯ гуфт: «Баргард, зеро ман аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки мегуфт: «Агар ду мусалмон бо шамшерҳои кашида барои ҷанг бо ҳам бархӯранд, кушташуда ва кушташуда ба дӯзах мераванд». Ман пурсидам: «Эй Паёмбари Худо, ин барои кушташуда аст, аммо кушташуда чӣ мешавад?» Пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҷавоб дод: «Ӯ низ мехост дӯсташро бикушад».
Hadith
Imam Bukhari : 31
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ ح قَالَ و حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ أَبُو مُحَمَّدٍ الْعَسْكَرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ سُلَيْمَانَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَلَمَّا نَزَلَتْ{ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ }قَالَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّنَا لَمْ يَظْلِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ{ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ }
[Абу-л-Валид] ба мо гуфт, [Шуъба] ба мо гуфт ва инчунин ин ҳадиси монандро ривоят кард, [Бишр бин Холид Абу Муҳаммад Ал-Ашкарӣ] ба ман гуфт, [Муҳаммад бин Ҷаъфар] ба мо гуфт, аз [Шуъба] аз [Сулаймон] аз [Иброҳим] аз [Алқама] аз [Абдуллоҳ] гуфт: Вақте ки ояти «Касоне, ки имон овардаанд ва имони худро бо зулм омехта намекунанд», нозил шуд, ёрони Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) пурсиданд: «Кадом аз мо зулм намекунад?» Пас Аллоҳи мутаол каломи Худро нозил кард: «Ба ростӣ, шарик овардан ба Аллоҳ зулми бузургест». (Сураи Луқмон: 13-)
Hadith
Imam Bukhari : 32
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ أَبُو الرَّبِيعِ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا نَافِعُ بْنُ مَالِكِ بْنِ أَبِي عَامِرٍ أَبُو سُهَيْلٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ آيَةُ الْمُنَافِقِ ثَلَاثٌ إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ وَإِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ
Ба мо [Сулаймон Абуар-Рабӣ] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт, ба мо [Исмоил ибни Ҷаъфар] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт, ба мо [Нофиъ ибни Молик ибни Абу Омир Абу Суҳайл] аз [падараш] аз [Абу Ҳурайра] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ривоят шудааст, ки ӯ гуфт: «Нишонаҳои мунофиқ се аст: вақте ки сухан мегӯяд, дурӯғ мегӯяд, вақте ки ваъда медиҳад, онро вайрон мекунад ва вақте ки ба ӯ чизе супорида мешавад, хиёнат мекунад».
Hadith
Imam Bukhari : 33
حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ بْنُ عُقْبَةَ قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍوأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ كَانَ مُنَافِقًا خَالِصًا وَمَنْ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْهُنَّ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْ النِّفَاقِ حَتَّى يَدَعَهَا إِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ وَإِذَا حَدَّثَ كَذَبَ وَإِذَا عَاهَدَ غَدَرَ وَإِذَا خَاصَمَ فَجَرَتَابَعَهُ شُعْبَةُ عَنْ الْأَعْمَشِ
Ба мо [Қабиша бин Уқба] ривоят шудааст, ки [Суфён] аз [Ал-Аъмосӣ] аз [Абдуллоҳ бин Мурраҳ] аз [Масруқ] аз [Абдуллоҳ бин Амрӣ] ба мо ривоят кардааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Чаҳор чиз агар дар шахсе бошад, пас ӯ мунофиқи холис аст ва ҳар касе, ки яке аз ин чор чиз дар худ дошта бошад, пас ӯ дорои хислати нифоқ аст, то он даме ки онро тарк кунад. Яъне, агар ба ӯ амонат супурда шавад, ба он хиёнат мекунад, агар дурӯғ гӯяд, агар ваъда диҳад, онро вайрон мекунад ва агар ҷанҷол кунад, хиёнат мекунад». Ин ҳадисро [Шуъба] аз [Ал-Аъмосӣ] низ ривоят кардааст.
Hadith
Imam Bukhari : 34
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ يَقُمْ لَيْلَةَ الْقَدْرِ إِيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ
Ба мо (Абу Ямон) ривоят шудааст, ки ӯ гуфт, ба мо (Абу Занад) аз Аъроҷ ва аз Абу Ҳурайра ривоят шудааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳар кас шаби Қадрро аз рӯи имон ва умеди савоб барпо кунад, гуноҳони гузаштаи ӯ бахшида мешаванд».
Hadith
Imam Bukhari : 35
حَدَّثَنَا حَرَمِيُّ بْنُ حَفْصٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ قَالَ حَدَّثَنَا عُمَارَةُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو زُرْعَةَ بْنُ عَمْرِو بْنِ جَرِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ انْتَدَبَ اللَّهُ لِمَنْ خَرَجَ فِي سَبِيلِهِ لَا يُخْرِجُهُ إِلَّا إِيمَانٌ بِي وَتَصْدِيقٌ بِرُسُلِي أَنْ أُرْجِعَهُ بِمَا نَالَ مِنْ أَجْرٍ أَوْ غَنِيمَةٍ أَوْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّةَ وَلَوْلَا أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي مَا قَعَدْتُ خَلْفَ سَرِيَّةٍ وَلَوَدِدْتُ أَنِّي أُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ
Ба мо [Ҳарамӣ бин Ҳафс] ривоят карданд, ки ӯ гуфт, ба мо [Абдулваҳид] ривоят карданд, ки ӯ гуфт, ба мо [Умара] ривоят карданд, ки ӯ гуфт, ба мо [Абу Зуръа бин Амр бин Ҷарир] ривоят карданд, ки ӯ гуфт: Ман аз [Абу Ҳурайра] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки ӯ гуфт: «Худованд ба касе, ки дар роҳи Ӯ ҷиҳод мекунад, кафолат медиҳад, ки ҳеҷ чиз ӯро берун намекунад, магар ин ки ба Ман имон овардааст ва паёмбарони ман тасдиқ кардаанд, ки ӯро бо мукофот ё ғанимат бармегардонанд ё ӯро ба биҳишт дохил мекунанд. Агар бори гарон бар уммати ман намебуд, ман оромона дар паси сария - нерӯҳои махсус - наменишинам ва мехостам, ки дар роҳи Худо кушта шавам ва сипас зинда шавам, сипас дубора кушта шавам, сипас дубора зинда шавам ва сипас дубора кушта шавам».
Hadith
Imam Bukhari : 36
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ قَامَ رَمَضَانَ إِيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ
Ба мо [Исмоил] ривоят шудааст, ки [Молик] ба ман аз [Ибни Шиҳоб] аз [Ҳумайд бин Абдурраҳмон] аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳар кӣ Рамазонро аз рӯи имон ва умеди савоб рӯза дорад, гуноҳони гузаштааш бахшида мешаванд».
Hadith
Imam Bukhari : 37
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَامٍ قَالَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ صَامَ رَمَضَانَ إِيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ
Ба мо [Муҳаммад бин Салом] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт, ба мо [Муҳаммад бин Фудлайл] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт, ба мо [Яҳё бин Саид] аз [Абу Салама] аз [Абу Ҳурайра] ривоят шудааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳар кӣ бо имон ва умеди савоб рӯза гирад, гуноҳони гузаштааш бахшида мешаванд».
Hadith
Imam Bukhari : 38
حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلَامِ بْنُ مُطَهَّرٍ قَالَ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ عَلِيٍّ عَنْ مَعْنِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْغِفَارِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ الدِّينَ يُسْرٌ وَلَنْ يُشَادَّ الدِّينَ أَحَدٌ إِلَّا غَلَبَهُ فَسَدِّدُوا وَقَارِبُوا وَأَبْشِرُوا وَاسْتَعِينُوا بِالْغَدْوَةِ وَالرَّوْحَةِ وَشَيْءٍ مِنْ الدُّلْجَةِ
Ба мо ривоят шудааст, ки [Абдуссалом бин Мутаҳҳор] гуфт, ки [Умар бин Алӣ] аз [Маъон бин Муҳаммад ал-Ғифорӣ] аз [Саид бин Абу Саид ал-Мақбурӣ] аз [Абу Ҳурайра] ба мо ривоят кардааст, ки Паёмбар (с) фармуданд: «Дар ҳақиқат дин осон аст ва ҳеҷ кас динро мураккаб намекунад, магар ин ки мағлуб мешавад - он душвортар ва душвортар мешавад. Пас, ростқавл бошед, ба ҳақиқат наздик шавед ва хушхабар диҳед ва бо Ғадва (равонидан ба субҳи барвақт) ва Руҳа (равонидан ба баъд аз нисфирӯзӣ) ва аз ад-дулҷа (равонидан ба шаб) кӯмак пурсед».
Hadith
Imam Bukhari : 39
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ أَوَّلَ مَا قَدِمَ الْمَدِينَةَ نَزَلَ عَلَى أَجْدَادِهِ أَوْ قَالَ أَخْوَالِهِ مِنْ الْأَنْصَارِ وَأَنَّهُ صَلَّى قِبَلَ بَيْتِ الْمَقْدِسِ سِتَّةَ عَشَرَ شَهْرًا أَوْ سَبْعَةَ عَشَرَ شَهْرًا وَكَانَ يُعْجِبُهُ أَنْ تَكُونَ قِبْلَتُهُ قِبَلَ الْبَيْتِ وَأَنَّهُ صَلَّى أَوَّلَ صَلَاةٍ صَلَّاهَا صَلَاةَ الْعَصْرِ وَصَلَّى مَعَهُ قَوْمٌ فَخَرَجَ رَجُلٌ مِمَّنْ صَلَّى مَعَهُ فَمَرَّ عَلَى أَهْلِ مَسْجِدٍ وَهُمْ رَاكِعُونَ فَقَالَ أَشْهَدُ بِاللَّهِ لَقَدْ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِبَلَ مَكَّةَ فَدَارُوا كَمَا هُمْ قِبَلَ الْبَيْتِ وَكَانَتْ الْيَهُودُ قَدْ أَعْجَبَهُمْ إِذْ كَانَ يُصَلِّي قِبَلَ بَيْتِ الْمَقْدِسِ وَأَهْلُ الْكِتَابِ فَلَمَّا وَلَّى وَجْهَهُ قِبَلَ الْبَيْتِ أَنْكَرُوا ذَلِكَقَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ فِي حَدِيثِهِ هَذَا أَنَّهُ مَاتَ عَلَى الْقِبْلَةِ قَبْلَ أَنْ تُحَوَّلَ رِجَالٌ وَقُتِلُوا فَلَمْ نَدْرِ مَا نَقُولُ فِيهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى{ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ }
Ба мо гуфтанд [Амр бин Холид] гуфт, ба мо гуфтанд [Зуҳайр] гуфт, ба мо гуфтанд [Абу Исҳоқ] аз [Ал-Барроъ бин Озиб] гуфт, ки Паёмбар (с) вақте ки бори аввал ба Мадина омад, дар назди бобою бибиаш - Озиб - ё амакаш аз ансор - истод ва дар он вақт ӯ (с) шонздаҳ ё ҳабдаҳ моҳ рӯ ба Байтул Мақдис намоз гузошт ва аз намоз хондани рӯй ба Байтул Каъба хеле хурсанд буд. Намозе, ки ӯ (с) бори аввал - рӯ ба Каъба - анҷом дод, намози аср буд ва мардум низ ба ӯ ҳамроҳ шуданд. Рӯзе саҳобае, ки бо Паёмбар (с) намоз мехонд, аз назди мардум дар масҷиди дигар гузашт, ки онҳо рукуъ мекарданд. Ӯ гуфт: «Ман ба Худо шаҳодат медиҳам, ки ман бо Паёмбари Худо (с) рӯ ба Макка намоз мехондам, пас мардуме, ки рукуъ мекарданд, рӯ ба сӯи Хонаи Каъба буданд ва яҳудиён ва аҳли китоб ҳайрон шуданд, зеро пеш аз он ки Паёмбар (с) рӯ ба рӯи Масҷиди Ҳаром намоз мехонданд. Вақте ки онҳо Паёмбар (с)-ро диданд, ки рӯ ба сӯи Байтуллоҳ рӯ ба рӯ шудааст, инро инкор карданд. Зуҳайр ба мо Абу Исҳоқро аз Ал-Барро нақл кардааст, ки дар ҳадиси худ дар бораи қонуни шахсе, ки мурдааст, вақте ки самти қибла тағйир наёфта буд ва инчунин бисёре аз одамоне, ки дар он вақт кушта шуданд, шарҳ медиҳад. Мо намедонистем, ки дар бораи онҳо чӣ кор кунем, то он даме, ки Аллоҳ Таъоло суханони худро нозил кард: «Ва Аллоҳ имони шуморо зоеъ намекунад». (Қиссаи Ал-Бақара: 143-)
Hadith
Imam Bukhari : 40
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَحْسَنَ أَحَدُكُمْ إِسْلَامَهُ فَكُلُّ حَسَنَةٍ يَعْمَلُهَا تُكْتَبُ لَهُ بِعَشْرِ أَمْثَالِهَا إِلَى سَبْعِ مِائَةِ ضِعْفٍ وَكُلُّ سَيِّئَةٍ يَعْمَلُهَا تُكْتَبُ لَهُ بِمِثْلِهَا
Ба мо [Исҳоқ бин Мансур] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт, ба мо [Абдурраззоқ] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт, ба мо [Маъмар] аз [Ҳамом бин Мунаббиҳ] аз [Абу Ҳурайра] ривоят шудааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Агар яке аз шумо исломи худро беҳтар кунад, барои ҳар амали нек даҳ амали неки монанд, то ҳафтсад маротиба, ва барои ҳар амали баде, ки анҷом медиҳад, танҳо як амали бад, монанд ба он, барои ӯ навишта мешавад».
