Imam Ahmad : 20608

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ مِنْ وَلَدِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ خَرَجَ مِنْ عِنْدِ مَرْوَانَ نَحْوًا مِنْ نِصْفِ النَّهَارِ فَقُلْنَا مَا بَعَثَ إِلَيْهِ السَّاعَةَ إِلَّا لِشَيْءٍ سَأَلَهُ عَنْهُ فَقُمْتُ إِلَيْهِ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ أَجَلْ سَأَلَنَا عَنْ أَشْيَاءَ سَمِعْتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ نَضَّرَ اللَّهُ امْرَأً سَمِعَ مِنَّا حَدِيثًا فَحَفِظَهُ حَتَّى يُبَلِّغَهُ غَيْرَهُ فَإِنَّهُ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ لَيْسَ بِفَقِيهٍ وَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْهُ ثَلَاثُ خِصَالٍ لَا يَغِلُّ عَلَيْهِنَّ قَلْبُ مُسْلِمٍ أَبَدًا إِخْلَاصُ الْعَمَلِ لِلَّهِ وَمُنَاصَحَةُ وُلَاةِ الْأَمْرِ وَلُزُومُ الْجَمَاعَةِ فَإِنَّ دَعْوَتَهُمْ تُحِيطُ مِنْ وَرَائِهِمْ وَقَالَ مَنْ كَانَ هَمُّهُ الْآخِرَةَ جَمَعَ اللَّهُ شَمْلَهُ وَجَعَلَ غِنَاهُ فِي قَلْبِهِ وَأَتَتْهُ الدُّنْيَا وَهِيَ رَاغِمَةٌ وَمَنْ كَانَتْ نِيَّتُهُ الدُّنْيَا فَرَّقَ اللَّهُ عَلَيْهِ ضَيْعَتَهُ وَجَعَلَ فَقْرَهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَلَمْ يَأْتِهِ مِنْ الدُّنْيَا إِلَّا مَا كُتِبَ لَهُ وَسَأَلَنَا عَنْ الصَّلَاةِ الْوُسْطَى وَهِيَ الظُّهْرُ

Al à dit che [Yahya bin Said] al à dit che [Syu’bah] al à dit che [Umar bin Sulaiman] al è un dai dissendents di Omar bin Khathab? Radliallahu Anhu, di [Abdurraman bin Aban bin Usman] di [sô pari] che [Zaid bin Thabit] al è vignût fûr di cjase di Marwan a metât dal dopodisnà, o vin dit; — Nissun lu à mandât fûr che parcè che al jere alc che al veve domandât. O mi soi alçât par saludâlu e o lu ai domandât, al à rispuindût: ‘Ooh, al mi à domandât di alc che o ai sintût dal Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam, o ai sintût il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam dî: ‘A Allah al plase cualchidun che al sint un hadith di me e daspò al lu vuardie in mût di spiegâ in tancj altris fin che al conve la jurisprudence e no je fakih, e cuancj puartadôrs de jurisprudence a la trasmetin aes personis che a son plui faqih. Trê robis che il cûr di un musulman nol odiarà mai par simpri; dedicâ lis sôs azions nome a Allah, conseâ i leader e vê altizam cun al jama'ah - il guvier musulman -. Parcè che la lôr predicjazion e sarà daûr di lôr - la lôr protezion -. Cui che al è orientât viers l’aldilà, Allah al fasarà la perfezion par lui, la ricjece e sarà tal so cûr, e il mont al vignarà a lui intun stât di umiliazion. E cui che al spere pe vite dal mont, Allah al cjaparà vie il mont di lui, al fasarà la puaretât denant dai siei voi e nol cjaparà il mont fûr di ce che al è stât scrit par lui. E al ne domandà de preiere wustha, ven a stâi la preiere di mieçdi.