Imam Ahmad : 25753

حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ بَابٍ عَنْ حَجَّاجٍ عَنْ أَبِي عُمَرَ خَتَنٌ كَانَ لِعَطَاءٍ أَخْرَجَتْ لَنَا أَسْمَاءُ جُبَّةً مَزْرُورَةً بِدِيبَاجٍ قَالَتْ قَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا لَقِيَ الْحَرْبَ لَبِسَ هَذِهِ

আমাক কৈছে [ছুৰাইজ বিন নু’মানে] আমাক [ফুলাইহ] [মুহাম্মাদ বিন আব্বাদ বিন আব্দুল্লাহ বিন জুবাইৰ]ৰ পৰা [আছমা’ বিন্ত আবু বকৰ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল, ‘ৰাছুলুল্লাহ ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ সময়ত সূৰ্যগ্ৰহণ হৈছিল, গতিকে মই মানুহৰ মাতৰ কোলাহল শুনিছিলো, তেওঁলোকে আয়াত কৈ আছিল - চিন যদি কিবা এটা ঘটিছিল -, আৰু আমি শ্বক - বিচলিত - অৱস্থাত আছিলো। তাৰ পিছত জুবাইৰৰ চোলাত মেৰিয়াই ওলাই আহিলোঁ আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ৰাইজৰ সৈতে নামাজ পঢ়ি থিয় হৈ থকাৰ সময়তে আইছিয়াক লগ কৰিবলৈ সোমাই গ’লোঁ। মই তেতিয়া ‘আইছিয়াক’ সুধিলোঁ, ‘ৰাইজৰ কি হ’ল? ' গতিকে হাতখনেৰে আকাশলৈ ইংগিত দিলে'। আছমা’ ক’লে, ‘গতিকে মই তেওঁলোকৰ লগত নামাজত যোগ দিলোঁ, কিন্তু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ প্ৰথম ছাজদা শেষ হৈ গ’ল। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে থিয় হৈ নিজৰ স্থিতি বঢ়াই দিলে যে মই দেখিলোঁ যে নামাজ পঢ়া ব্যক্তিজনক ঘামৰ টোপাল টোপাল টোপালকৈ টোপাল টোপালকৈ ওলাই আহিছে, তাৰ পিছত তেওঁ দীঘলীয়া ধনু লৈ প্ৰণাম কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ সজ্জা নকৰাকৈ থিয় হ’ল -প্ৰথমে- আৰু নিজৰ স্থিতি বঢ়ালে, কিন্তু প্ৰথম থিয় হোৱাৰ দৰে নহয়। তাৰ পিছত ধনু বঢ়াই প্ৰণাম কৰিলে, কিন্তু প্ৰথম ধনুৰ দৰে নহয়, তাৰ পিছত তেওঁ প্ৰণাম কৰিলে আৰু তাৰ পিছত সম্ভাষণ জনালে। সঁচাকৈ সূৰ্য্যৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁ মঞ্চত উঠি ক’লে: ‘হে মানুহবোৰ, সঁচাকৈয়ে সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰ আল্লাহৰ শক্তিৰ দুটা চিন, যি কোনোটোৱেই কাৰোবাৰ মৃত্যু বা জন্মৰ বাবে নহয়। যদি আপুনি এই ঘটনা দেখিছে, তেন্তে তৎক্ষণাত প্ৰাৰ্থনা কৰক, দান-বৰঙণি দিয়ক আৰু আল্লাহৰ স্মৰণ কৰক। হে সকলো মানুহ, সঁচাকৈয়ে মই কেতিয়াও দেখা নোপোৱা কিবা এটা, এতিয়া মোৰ ঠাইত দেখা পালোঁ। আৰু মই তোমালোকক কৈছোঁ, মোক দেখুৱাই দিয়া হ’ল যে তোমালোকৰ কবৰত পৰীক্ষা কৰা হ’ব, তোমালোকৰ মাজৰ এজনক সোধা হ’ব, ‘আপুনি কি ক’লে আৰু কি পূজা কৰিলে? ' যদি তেওঁ কয় 'মই নাজানো, মই মানুহে কিবা এটা কোৱা দেখিছিলো গতিকে মইও ক'লোঁ, তেওঁলোকেও কিবা এটা কৰিলে, গতিকে মইও অনুসৰণ কৰিলোঁ', তেওঁক কোৱা হয়, ভাল...যেত আপুনি জীয়াই আছে আৰু সেইটোৰ ওপৰত আপুনি মৰিছে, এইটো আপোনাৰ নৰকৰ জুইৰ পৰা আসন। আৰু যদি তেওঁ কয় ‘মই সাক্ষ্য দিছো যে আল্লাহৰ বাহিৰে কোনো ইবাদতৰ যোগ্য ঈশ্বৰ নাই আৰু মহম্মদ আল্লাহৰ ৰাছুল’, তেন্তে কোৱা হয় যে এই বিশ্বাসৰ ওপৰত আপুনি জীয়াই থাকে, কোৱা -আৰু- মৰিব, এইটোৱেই আপোনাৰ স্বৰ্গত আসন। সঁচাকৈয়ে মই দেখিছো পঞ্চাশ-সত্তৰ হাজাৰ মানুহক যেন চন্দ্ৰই সম্পূৰ্ণ ৰাতিৰ দৰে স্বৰ্গত প্ৰৱেশ কৰিছে।' হঠাৎ এজন মানুহে তেওঁৰ ওচৰত থিয় হৈ ক’লে, ‘আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰা যাতে তেওঁ মোক তেওঁলোকৰ মাজৰ এজন কৰি তোলে? তেওঁ ক’লে, ‘হে আল্লাহ, তেওঁক তেওঁলোকৰ মাজৰ এজন কৰক। হে মানুহবোৰ, সঁচাকৈয়ে, মই মোৰ মঞ্চৰ পৰা নামি অহাৰ আগতে মই উত্তৰ নিদিয়ালৈকে তোমালোকে মোক কোনো কথাই সোধা নাই’। তেতিয়া এজন মানুহে ক’লে, ‘মোৰ পিতৃ কোন? তেওঁ উত্তৰ দিলে: ‘তোমাৰ পিতৃয়েই তেওঁৰ ওপৰত নিযুক্তি দিয়া ফুলান’।